Zomaar (nou ja...) in Kiel

Gisteravond bedachten we om naar Spodsbjerg te gaan, halverwege het lange eiland Langeland. Dat was een traject van 45 mijlen, ongeveer 80 kilometer, dus ruim 8 uren. Vlak voor we naar bed gingen hadden we het over Bagenkop, ongeveer 20 mijlen verder. Dus iets van 12 uren varen. Dus de wekker stond weer op half vijf.

Maar toen we in bed lagen opperden we dat we misschien ook wel naar Kiel konden gaan. Dat was nog eens 20 mijl ongeveer, dus het zou een lange dag worden, maar misschien beter in verband met de wind die morgen gaat waaien. We besloten om dat morgenochtend nog even te bekijken, en onderweg konden we alsnog kiezen tussen de drie opties. Ach, en er zijn nog wel havens onderweg hoor, maar dat kan altijd nog.

Het was mooi weer, en via een groot water van ruim vijf bij vijf kilometer vol met wiervelden, waar we braaf de vaargeulen volgden kwamen we bij de oude en de nieuwe brug. De oude  heet Storstrømsbroen (Storstrømsbrug) en heeft al sinds 2011 grote borden bij de meeste openingen waarop staat dat er heus gevaar is voor vallende stenen.

Sinds februari is de nieuwe brug klaar, die er vlakbij staat. Deze heet Dronning Margrethe II’s Bro (Konining Margrethe II brug). Gelukkig voor ons is het ook een hoge brug, we kunnen met gemak onder de 26 meter door. 

Nu rijden er nog wel treinen op de oude brug, maar volgend jaar moeten die ook over de nieuwe, en wordt de oude afgebroken. We hebben best lang gepraat over hoe dat zal gaan, dat afbreken van zo'n brug. 

Na deze bruggen keken we even in het wierfilter (wonder boven wonder schoon!) en hesen het zeil. Eerst was er weinig water, maar er kwam steeds meer gelukkig. Het was rustig op het water, maar ja, het was ook nog best vroeg natuurlijk. Een enkel zeiljacht en een vrachtschip zagen we, dat was het wel de eerste uren.

Het was rond lunchtijd, we hadden al besloten om niet naar Spodsbjerg te gaan, toen we in een deuk lagen om een marifoon-gesprek. Een zeiljacht, de Alba, werd opgeroepen. "Are you aware of the ferry in front of you?"

Het was even stil, toen hoorden we het antwoord:" Eh..... yes. Yes! I am. I will change my course". Waarop de eerste meneer heel droog zei "please do that".

De wind draaide wat om het eiland Lolland heen, nam toe en werd minder en nam weer toe, draaide weer wat naar het westen (zoals voorspeld), en soms hadden we een kwartier lang flinke golven en soms weer wat minder. Maar het was nog steeds prima qua temperatuur en zon.

Dus we besloten om door te varen naar Kiel. Het werd op de motor met zeil erbij, en door af en toe te spelen met de fok (minder of meer) was het goed te doen. 

Even werd het een beetje spannend door een vrachtschip. Op de Langelandse Belt, het water ten oosten van Langeland, moeten de grote schepen kiezen tussen twee routes, twee vaarwegen. Die lopen naast elkaar, maar ze heten volgens onze kaart Weg H en Weg T. Nou, misschien mogen ze niet zelf kiezen maar regelt Belt-Traffic dat voor ze.

Maar goed, vanuit het oosten kwamen drie schepen aan, de laatste ging het snelst. Alle drie namen ze Weg T en zouden ruim voor ons langs varen. Opeens zagen we de eerste onze kant opkomen! Wat nu? Zou hij zich vergist hebben? Zowel met de verrekijker als op onze navigatiesoftware zagen we 'm naar ons koersen. 

We besloten om gewoon door te blijven varen, hij was nog een paar kilometer bij ons vandaan. En gelukkig, hij draaide bij. De reden werd ons duidelijk: de eerste twee lieten de achterste voorgaan. Maar van een afstand ziet dat er toch bijzonder uit!

En dit dingetje hoorden we juist weer niet op de marifoon. Wel heel veel heen en weer gepraat in de buurt van de bouw van de Fehmarn-tunnel, maar ook Lyngby-Radio, Bremen Rescue en de brug over de Grote Belt. We hebben ons prima vermaakt.

Bij het begin van de Kieler Förde (tot onze ankerplek toch nog zo'n 15 kilometer) staken we nog een snelweg-voor-vrachtschepen/ferry's/cruiseschepen over en verbaasden ons over de drukte. 

Niet alleen van die grote schepen, maar even later ook heel veel zeiljachten, motorboten, jetski's en zo. En het was opeens heel warm. Ja, nu zaten we "in land" en niet meer op zee natuurlijk. Bijna dertig graden was het zomaar. Heerlijk!

Vanochtend hadden we een huzarensalade gemaakt, en dat kwam goed uit. Al varend konden we dat gemakkelijk eten, en toen we na 16 uren varen op ons ankerplekje Plüschow Hafen kwamen hoefden we bijna niets meer te doen. 

Ja, even de schroefas smeren, het wierfilter legen, de ankerbol hijsen, de hoes over het stuurwiel doen, het grootzeil netjes in de lazy Jack inpakken en de kaarten, laptops en reddingsvesten opruimen. 

Nu lekker niets meer. We liggen hier prima en nemen een Anleger. Welverdiend vinden we zelf!