Twee dagen verwaaid in Nyborg

Twee dagen Nyborg. Omdat de weermannen lieten zien dat het te hard waaide op de Grote Belt. En nu begrijpen we een beetje waarom we bijna niets van ons vorig bezoek onthouden hebben. Er valt namelijk niet zo veel te onthouden. Deze stad, waar ongeveer 17000 mensen wonen, bestaat al ruim 800 jaar en was vroeger door haar ligging (vlak bij het grote eiland Seeland) erg belangrijk.

Dat zien we aan wat oude gebouwen. We maakten een wandeling en kwamen langs het oude station, een deel van het oude spoor, het nieuwe station en we zagen de weg richting de Grote Belt Brug. Daar mogen geen voetgangers en fietsers overheen, je moet hiervoor de trein nemen.

Veerboten varen niet meer, met de auto rijd je zo over de brug, dus misschien is dat de reden dat het niet meer zo’n interessante stad is.

Langs een stukje natuurgebied, waar we langsgevaren waren, kwamen we weer in de wijk waar onze haven is. Sinds 2015 zijn hier veel flats gebouwd, en eerlijk: echt lelijk is het niet.

Gisteren was het zonniger dan vandaag, en vandaag lagen we soms te schommelen en te trillen door de harde wind. We waren even gaan verkassen gisteren, hebben nu een plekje dat iets meer in de luwte ligt, en kunnen gemakkelijker bij de waterslang.

Het museum is van binnen geen foto waard. Misschien was het 30 jaar geleden modern, maar nu was het een saaie toestand. Okee, het gebouw is mooi: hier heeft een rijke koopman gewoond die ook nog burgemeester was.

We liepen er naartoe via een oorspronkelijk middeleeuws pad, maar dat was slechts een meter of 150 lang. Wel leuk hoor.

Valt er verder nog wat te vertellen? Nou, er kwam een schip van de Deense Marine gisteren, die vannacht de vlag niet binnengehaald heeft (foei!), ik maakte arretjescake waarbij de weegschaal wat moeite had met het op en neer gaan van de boot, we wilden meedoen aan de rondleiding in het slot maar dat ging niet door vanwege de verbouwing, en de stadswandeling ging niet door vanwege de regen.

Het goede nieuws is dat de boot weer lekker schoongepoetst is van binnen en dat de weermannen ons morgen weer op pad sturen. Ons doel is Samsø, een flink stuk varen, dus we gaan op tijd vertrekken. 

Mooie wind naar Nyborg, weer iets verder naar het noorden.

Weer een heerlijke zeildag. Bij ons ankerplekje bij Svendborg hesen we het zeil en rolden de grote fok uit, en tot bijna in de haven van Nyborg bleven we zeilen. Een afstand van ongeveer 40 kilometer. Met een ruime tot halve wind vanaf het land, soms een flinke wind, schoot het aardig op. Af en toe draaide de wind wat, en af en toe kregen we een flinke windvlaag, maar het was allemaal prima te doen.

Het was niet warm, we vragen ons af waar de zomer blijft. Maar ach, het was droog, de zon was er vaak bij en dat scheelde weer een paar graden.

Denemarken heeft mooie kusten hoor. Eerst kwamen we vlak langs bebouwing (mooi uitzicht hebben die mensen!), daarna zagen we veel bos en koolzaadvelden. We zwaaiden even naar het haventje van Lundeborg, waar we al twee keer gelegen hebben. Ons doel was nog 10 mijlen verder: Nyborg.

Het was erg rustig op het water, we hebben geloof ik 9 boten gezien. En die gingen ook nog alle kanten op. Behalve eentje, een eind voor ons uit, die is ook in Nyborg gaan liggen.

Een paar kilometer voor de haven hoorden we op de marifoon een bericht van Lyngby Radio. Eerst in het Engels en daarna in het Deens. Dat er bij Helnӕs twee mensen in het water lagen. De positie (hoogte- en breedtegraden) werden genoemd. Of er iemand in de buurt was. Nou wij niet, want dat is hemelsbreed meer dan 50 kilometer bij ons vandaan.

Het naderen van Nyborg is niet zo leuk. Ja, de vaargeul is superbreed, daar ligt het niet aan. Maar links voor ons zagen we “chemische gebouwen”, rechts waren we al een militaire haven en een sleepbotenhaven gepasseerd, ook nog een overslaghaven, en voor ons niets anders dan flatgebouwen.

We kregen trouwens nog even een flinke bui, vlak voor de haven. Veel wind en wat hagel. Niet zoveel hagel als gisteren hoor. Gelukkig was het vaarwater breed genoeg om even met de kop in de wind te kunnen liggen zodat we het zeil konden laten zakken en de fok binnendraaien.

De jachthaven bestaat eigenlijk uit drie havens. Het hoort allemaal bij elkaar, je mag kiezen waar je wilt liggen. Wij kozen de kleinste, de Østerhavn . In de grootste kunnen iets van 500 boten liggen, dat is dus wel erg groot. Wij liggen aan een kade bij een restaurantje dat leuke pingelmuziek laat horen. 

Achter ons ligt”Abel J”, een ex-poolexpeditieschip, gebouwd om walvissen te observeren onder zeer moeilijke omstandigheden. Het wordt nu omgebouwd tot een vis-cruise-schip. Voornamelijk Duitse toeristen doen dit al op twee soortgelijke schepen van dezelfde eigenaar: ze worden naar populaire visplekken in Denemarken gebracht, waar ze kabeljauw met lange lijnen binnenhalen en die in de vriezer stoppen en mee naar huis nemen. Deze Abel J wordt ook hiervoor ingezet. Als hij klaar is.

We zijn al eerder hier geweest, in 2015. Maar er komt ons niet veel bekend voor. Ja, die verschillende  havens, maar toen was het veel kaler. Nu staan er veel nieuwe flatgebouwen en is alles wat meer beschut. Heel apart: we herinneren ons ook niets meer van de wandeling rond het kasteel. Het kwartje is niet gevallen vanmiddag, en dat vinden we heel vreemd.

Het is leuk om zo vlak in het centrum te liggen, maar helaas is het Hemelvaartsdag en is alles gesloten. Behalve een paar horecazaken en een supermarkt. Nou ja, dat is dan zo. We gaan straks een pizza maken, want we vonden in die supermarkt hele mooie pizzabodems. Zelfgemaakte saus en beleg er op en smullen maar!

Bijzondere luchten rond Svendborg

Vannacht heeft het geregend en flink gewaaid, dat hebben we af en toe gemerkt maar we hebben heerlijk geslapen. De weermannen vertelden dat we het best na tienen konden vertrekken dus we zijn na ’t ontbijt nog even gaan wandelen.

Søby is niet zo’n charmant dorp en je bent er ook zomaar doorheen. Gelukkig had de supermarkt vers brood, dat is weer een plusje.

De miezerregen was gelukkig gestopt toen we vertrokken, en de wind stond erg gunstig.

Grappig is dat we op de AIS een Nederlands passagierschip aan zagen komen, van 15 meter lang. Dat is niet lang voor een passagiersschip. Het heette Roerdomp. Maar toen het dichterbij kwam vermeldde AIS dat het een zeilschip was. En nog weer later dat het Flamingo heet. En het voer de Duitse vlag. Gevalletje van boot gekocht en AIS nog niet goed overgezet? Geen idee, wel verwarrend.

Het was fris, dus we hadden handschoenen aan. Het was ook wat grijzig, maar we hadden goed zicht. We zagen een paar grote veerboten naar en van Æroskobing varen (een andere stad op het eiland Ærø), en een kleinere die kleinere eilanden aandoet. Volgens ons heeft elk bewoond eiland hier een veerhaven(tje).

Toen we in de betonde vaargeul tussen een paar eilanden kwamen, nam de wind flink toe. Er kwam een bui aan zo te zien. Hidzer reefde het zeil, en vlak voor een grote veerboot ons inhaalde deden we de motor aan en rolden de fok in. Dat was even nodig. Daarna kon de fok weer uitgerold en de motor uit.

Bij Svendborg zagen we weer donkere luchten. Er kwam niet veel wind uit gelukkig, maar wel regen. Jammer! Het is juist zo mooi om met zonneschijn over de Svendborg Sund te varen, door de stad heen. De wind hield er ook nog mee op, misschien door de heuvels/bergen, dus we gingen op de motor verder.

Hier kwam ons nog de mooie veerboot van Æroskobing voorbij. 

We kregen zelfs een flinke hagelbui! Gelukkig was die over toen we bij ons ankerplekje aankwamen, maar het dek was nog wat glad. En geloof het of niet: daarna was het droog en kwam de zon. We hebben nog lekker buiten gezeten, en verbaasden ons over de wolken en de kleuren van de lucht. Want het dreigde steeds wat te gaan regenen, maar dat gebeurde niet.

We liggen hier prima, op een goed ankerplekje, ten zuidoosten van de stad Svendborg, bij het dorpje Troense. Hier zwemmen in verhouding veel bruinvissen, of beter gezegd: ze laten zich hier meer zien. Zó leuk!

We hebben nog gebeeldbeld met Marit en Hidde, die vol verhalen zaten over traktatie en sportdag en vier dagen vrij en dat ze vanavond bij elkaar op Hidde’s kamer mogen slapen.

Morgen hopen we weer een stukje verder naar het noorden te gaan, maar de weermannen zijn het nu nog niet eens over het vervolg. Nou ja, we zien wel.

pas laat (voor ons doen) vertrokken naar Søby op Ærø

Het was koud vannacht. We hebben de hele nacht onze quilt over het dekbed gehad. In 2012 heb ik elke dag een huisje gemaakt, met de hand. Zelfs op reis met de Amigo naar Denemarken was ik er mee bezig. Er moeten hier nog wat restjes stof en draadjes op de bodem liggen..... Maar goed, de quilt doen we dus over als het dekbed niet warm genoeg is, en meestal schuiven we ‘m ergens in de nacht van ons af. Vannacht dus niet.

Een meneer, die aan de steiger werkte, vertelde dat hij vanochtend zijn ruiten moest krabben, dus we hebben ’t ons niet verbeeld. Trouwens, vanaf nu gaan we op houten steigers netjes over de steunbalk lopen. Want meneer haalde een plank los waar wij al vaker over gelopen waren, en brak er  zomaar zonder moeite een stuk af. Verrot! Dat hadden we niet gezien. Maar goed ook, maar toch...

We hebben gewacht tot bijna 12 uur, toen zijn we pas vertrokken. De storm viel mee, was gewoon harde wind geworden vannacht, maar die wind kwam uit het noordwesten en ging dus in de lengterichting van de Kleine Belt. Met flinke golven natuurlijk. De weermannen voorspelden een prettiger windje vanaf 12 uur, met om een uur of vier weer wat pittigs.

Intussen was ons plan flink veranderd. Eerst wilden we hier blijven liggen omdat die storm zou waaien. Maar die waaide niet. Plan B was om naar het noord-noord-westen te varen naar Assens. Dat bleek een verkeerde windrichting te worden. Plan C was om naar het eiland Lyø te gaan, richting noord, om de volgende dagen aan de linkerkant van Funen naar het noorden te gaan.

Maar de volgende dagen wordt de wind niet gunstig voor die route. Dus het werd plan D: langs de oostkant van Funen, en vandaag naar het dorp Søby op het eiland Ærø.

Het wachten viel wel mee hoor: we deden een paar klusjes, dronken lekker in de zon koffie, en tot onze verrassing beeldbelde Maaike, die met Ids op bezoek was bij Oerbeppe. Oerbeppe vond het een klein wonder, dat ze ons zomaar zag.

Er stond een leuk windje met vriendelijke golven, dus het was een goed idee dat we even gewacht hadden. De zon was wel snel verdwenen, dat was wat jammer. Bij het noordelijke puntje van Ærø kwamen we langs de vuurtoren Skjoldnӕs, en vanaf daar ongeveer hadden we een ruime wind (bijna voor de wind zelfs) naar ons haventje. De planning was prima, want er kwamen steeds meer witte kopjes op de golven.

Na een tochtje van drie uren lagen we op een mooi plekje in de haven van Søby. De flinke zeewering van gestapelde rotsen wordt van zijn plek gehaald. Dat geeft wel wat lawaai, als de kraan de flinke rotsblokken in een vrachtwagen laat vallen, maar het was ook mooi om te zien. Knap hoor, zoals de kraanmachinist ook nog de kleinere rotsblokken op de grond legt, als een nieuw weggetje. Want hij moet steeds een stukje verder rijden natuurlijk.

En de vrachtwagenchauffeur! Die moet steeds een heel stuk achteruit rijden om bij die kraan te komen. Over die rotsblokken! Vlak naast de zee..... Alles aan die six-wheel-drive wagen kon bewegen, het was heel bijzonder om te zien. En heel gek: er lag een Zweeds jacht vlakbij. Als wij hem waren hadden we een ander plekje gekozen.

De havenmeester, die hier persoonlijk langskomt, vertelde dat de haven uitgebreid wordt: de zeewering komt 100 meter verderop, vooral om een betere draaiplek te creëren voor de veerboot en de vrachtschepen. Want de werf hier, met zijn dokken en kranen, is een van de grootste overgebleven scheepswerven van Denemarken.

We zagen twee zusterschepen. Denken we. Ze lijken heel veel op elkaar. De Arctica Hav (hav betekent ‘groot water, oceaan’ in het Deens) en de Pregol Hav. Apart is wel dat de Arctica geregistreerd is in de Bahama’s en de Pregol in Antigua en Barbados.

De Arctica Hav vertrok en de Pregol Hav ging in het droogdok liggen.

Af en toe vielen er wat druppen, en de wind nam wat toe. We hebben nog geholpen een zeiljacht aan te leggen die het zonder ons niet redde door die wind.

We keken niet alleen naar die kraan en vrachtwagen, maar ook naar andere jachten die aanlegden aan die lange steiger, en vanavond kwamen er wel 20 jongens op brommers en motoren met enorme vlaggen de parkeerplaats op rijden. Ze gingen een poosje de kroeg in en later met veel uitlaat-lawaai weer weg. Grappig.

Ook grappig is het wachtwoord van de wifi hier: Realmadrid

De veerboot kwam, ging en kwam en ligt nu aan de kant. Het is trouwens niet zo’n geweldige haven, maar ach, we liggen hier veilig en de supermarkt (Super Brugsen) grenst aan de haven. Wat wil je nog meer?

Naar het haventje Mommark, nog op het eiland Als

Het was een grijze winderige dag vandaag. We waren vroeg wakker, vroegen advies van de weermannen (lees: we raadpleegden drie weer-apps) en besloten direct te vertrekken. Aan het eind van de middag zou er meer wind komen, misschien tegenwind, daar wilden we niet op wachten

Wij vertrokken van ons ankerplekje, een andere zeilboot verliet de haven. En dat nog voor half acht! Het eerste stuk (tien mijl) konden we lekker zeilen, maar de laatste vijf mijlen helaas niet. We hielden de kleine fok uitgerold zodat we niet zoveel last van de golven hadden, en we voeren er een kilometer sneller mee.

Heel dicht bleven we niet bij de kust, en omdat het zo grijzig was zijn de foto’s niet echt gelukt. Het was niet mistig of regenachtig, maar gewoon grijs. En best koud. De weermannen hadden het over een gevoelstemperatuur van 5 graden, dat viel niet echt mee. Het laatste deel hebben we dus lekker binnen sturend gevaren. Maar oh wat weer leuk: we hebben een paar keer bruinvissen gezien. In totaal telden we 11. Dat is toch weer een kadootje op deze dag.

Het haventje van Mommark is niet groot. Met een omweggetje om de ondiepte te vermijden voeren we de haven in. De ingang is vanaf zee niet zo makkelijk te vinden, maar als je goed op de kaart kijkt is er niets aan de hand. Niet zo groot dus, maar wel gezellig. Met een drukbezocht restaurant, veel ruime plekken voor caravans (waarvan velen een prachtig uitzicht hebben op de zee) en een nieuw ingericht sanitair-keukengebouw.

We hadden het al verkend gisteren, en een plekje bedacht waar we wilden liggen. En dat was nog vrij. Aan een houten steiger bij de hoge wal, waar flinke struiken staan. Er waren twee Duitse jachten aan de drijvende steigers, en er kwamen later vandaag nog drie Duitse jachten bij. Die allemaal in het keukengebouw gingen koken, eten en afwassen. Handig, maar wij vonden het niet een gezellige ruimte.

Volgens ons liggen we hier goed als de harde wind komt, maar vanmiddag waren de weermannen het weer niet eens over hun voorspelling. Misschien komt er wel geen stormige wind. Nou ja, dat zien we morgen dan wel. Vertrekken kan altijd, liggen blijven ook.

Vroeger liep er een spoorlijn tussen Sønderborg en Skovby, en als je de afslag naar Mommark nam kon je hier op het station overstappen op de veerboot naar Faaborg op het eiland Funen. Maar in 1962 stopte de spoorlijn, en even later de veerdienst ook. Nu kun je van het iets noordelijker dorp Fynshav met de veerboten naar de eilanden Funen en Ærø. Dat verklaart de goed beschermde haven natuurlijk, waar de oude veerbootsteiger nog altijd ligt. Maar nu hebben twee vissers hier hun vaste plek.

Eén van de twee vissers die hier “wonen” kwam binnen met zijn vangst, we hadden mooi zicht op zijn bezigheden. Met een kraantje werd een groot pakket, bedekt met een isolatie-hoes, uit de boot getakeld en met een heftruck in zijn koelopslag gebracht. En aan het eind van de middag werden twee pallets (ook de vangst van gisteren?) op een pickup-wagen gezet en daar reed hij mee weg.

Wij hebben een eind langs zee gewandeld. Eerst naar het noorden, later nog een stuk zuidelijker dan de haven. Het Alsstien, waar we gisteren ook deels over gefietst zijn, loopt hier pal naast het water. Het loopt niet zo lekker maar is wel erg leuk. De kust kavelt soms wat af, bomen zijn omgewaaid en er lagen mooie stenen op het strand. Het is geen strand zoals wij het kennen aan de Noordzee, hier is het stenig en met veel wier.

Richting het dorpje (de haven ligt er een eind van af) staat een prachtig gebouw: Syd Mommark & Sønderborg Handelsskole. Het lijkt ons geen straf om op deze locatie naar school te gaan.

De voorspelde regen bleef uit, maar we zien nu donkere wolken aankomen. Ach, we houden het vast wel droog, lekker warm en gezellig binnen.

Fietsen rond Sønderborg

Vandaag hebben we slechts een uur gevaren. Pas aan het eind van de dag. Want we wilden fietsen vandaag.

Het was niet zo warm, ongeveer 14 graden, maar de zon scheen vaak en er was weinig wind. Prima fietsweer dus.

We kwamen over een stuk van het Gendarmstien. Ontstaan toen in 1920 de grens tussen Duitsland en Denemarken werd herzien. De Flensburger Förde werd de grenslijn en vanaf dat moment patrouilleerden Deense gendarmen langde de noordoever van de fjord om smokkel tegen te gaan en deze grens te bewaken.

En we deden een stuk van de langste fietsroute van Denemarken, de N8. We kwamen langs de kust, door dorpjes, soms op goede fietspaden langs de doorgaande weg, door bossen, en het ging veel heuvel-op-heuvel-af.

We namen een kijkje bij Horup Havn, waar we nu voor anker liggen, en bij het haventje van Mommark, waar we misschien morgen naar toe gaan om de voorspelde storm van dinsdag “uit te zitten”.

Dat zien we nog wel. We hebben vandaag dus lekker gefietst, ongeveer 50 kilometer, en na een uurtje varen liggen we bij het dorp. Het uitzicht (de huizen) doen wat rommelig aan, maar achter ons zien we de grote baai met links de vaste wal van Als en rechts de kust van het schiereiland Kegnaes. Mooi plekje!

Naar het Deense Sønderborg

Er was best wel wind vannacht, maar we lagen goed. We slingerden wat op het anker, maar er waren geen golven. Die waren er vanochtend wel toen we vanaf de Schlei weer de zee op gingen. Stroming mee vanaf de Schlei en oostenwind tegen, nou, dan heb je eerst flinke golven. Maar zo gauw het zeil stond merkten we er veel minder van.

Ja, we deinden wel, en wanneer we stonden of liepen moesten we ons goed vasthouden, maar ach, we konden nog koffie zetten dus het was prima te doen. We zeilden heerlijk.

Na een paar uurtjes draaide de wind wat naar zuidoost, dus we kregen iets meer voor de wind, en dat maakte het nog geriefelijker. Maar helaas nam de wind ook wat af. En draaide nog meer. Dus we hadden het op het laatst zo goed als voor de wind. Tja, dat hoort er ook bij.

De Deense vlag kon in het want, dat was weer een mijlpaaltje!

Omdat we wat oostelijker dan rechtstreeks koersten, om de wind (van achteren) goed in het zeil en in de fok te houden, kwamen we redelijk dicht bij de kust langs. Prachtig, die rotsen, die hoogtes en die bomen.

De entree van Sønderborg is altijd indrukwekkend, met het grote kasteel en een prachtig wit gebouw ernaast. We vonden een mooi plaatsje aan de kade. Ha, we lagen nog geen vijf minuten vast of we kregen al een compliment!

We zijn nog even de wal op geweest om wat boodschappen te doen en kregen buren uit Duitsland. Een aardig en voorzichtig gezin, niets mis mee.

Het zat lekker in de kuip: luwte, zon, een uitzicht op de klapbrug en kijkend naar de wandelende mensen, wat wil je nog meer? Die brug draait slechts één keer per uur, om kwart voor, en boten uit beide richtingen mogen er tegelijk door heen. Het is altijd leuk om het “wie gaat het eerst?” gedoe te zien. Zo is in een stad liggen echt prima!

Bijna in Denemarken, nog net in Duitsland

Gisteravond hebben we een plan gemaakt. Dat klinkt wat zwaar, maar ’t was gewoon bedoeld om te kijken waar we vandaag en de volgende dagen willen varen. Langs Kopenhagen naar het noorden, langs het eiland Als naar het noorden, of naar het oosten, Rügen of verder bijvoorbeeld. Thomas, onze zeilvriend van de Grote Reis, zei dat hij het erg leuk zou vinden wanneerwe bij hem in de buurt zouden komen. Dat is richting Rügen maar dan wat zuidelijker.

Maar de weermannen adviseerden anders. Ga maar naar het noorden, en dan is langs het eiland Als een leuke optie. Okee, doen we.

Vanochtend vertrokken we in de zon met erg weinig wind. Wij zwaaiden naar Kiel en een bruinvis zwaaide naar ons.

Al gauw kwam er een leuk windje, een gunstige voor onze koers. Hoewel de zon scheen was het toch best fris, dus we trokken al gauw onze zeilpakken aan. Rond koffietijd kwamen we langs Bülk, het hoekje tussen de Kieler Fjord en de Kieler Bocht.

Het was best druk op het marifoonkanaal. Veel mensen vroegen Bremen Rescue (vergelijkbaar met de Centrale Meldpost op het IJsselmeer en Markermeer) of hun marifoon goed te horen was. De meeste keren antwoordde een vriendelijke mevrouw dat “alles laut und klar” was.

Maar we hoorden ook een meneer die iets van een redding nodig had maar die waarschijnlijk wel kon zenden maar niet ontvangen. Hij vroeg steeds maar of er iemand was die hem kon horen. Gelukkig gaf hij zijn positie door en kwam er hulp: de motor bleek het niet meer te doen.

Op ruim de helft van onze trip passeerden we Sperrgebiet Schönhagen. Dat is een oefengebied van de Duitse Marine. Er was geen kip (schip) te bekennen, maar je mag er gewoon niet doorheen varen.  Het gebied is bijna 3 bij 9 kilometer groot en wordt gemarkeerd met enorme gele tonnen. Kun je niet missen, zou je denken.

Maar het Nederlandse zeiljacht Ganda wilde een stuk afsnijden en ging er doorheen. We hadden dat al zien aankomen. Wij niet alleen: vanuit de oude marinehaven Olpenitz kwam een politieboot, en die kreeg de Ganda al gauw in de gaten. Met een flink vaartje van 41 kilometer per uur ging hij er op af. Ondertussen werd de Ganda steeds per marifoon opgeroepen. Wel een keer of acht. Waarschijnlijk heeft de Ganda, die intussen al buiten het Sperrgebiet voer, een soort waarschuwing gekregen, want beide schepen lagen even vlak bij elkaar en gingen daarna weer elk hun kant op.

Wij voeren de Schlei op. Het is breed water, maar de vaargeul is best smal. En je wilt in ’t begin ook niet buiten de vaargeul komen, want het is direct ondiep. Bij het dorpje Maasholm gingen we van de Schlei af, naar een soort meer: de Wormshöfter Noor. Maasholm is een schattig dorpje met ongeveer 600 inwoners. Vroeger veel zeelieden, daarna vissers, nu leven ze van toerisme. Het lijkt wel wat op Urk: gelegen op een bult. De grote jachthaven lieten we rechts liggen, we voeren langs de bult en liggen nu op dat meer voor anker. Vlak bij het dorp, met een prachtig uitzicht over het meer. En door de oostelijke wind hebben we weer heerlijk de zon in de kuip. Dit houden we wel een poosje vol hoor!

Er zijn na ons nog drie jachten bij gekomen. Twee Duitse en een Engelse. Eén van die Duitsers kwam in zijn rubberboot even buurten: hij was erg nieuwsgierig naar onze boot en gaf ons complimenten. In dank aanvaard!