Nog twee dagen Trollhätta maar nu toch vertrokken

Na zes nachten hebben we vandaag afscheid genomen van onze haven van Äkers sjö. Eigenlijk was dat gisteren al de bedoeling, maar het regende bijna de hele dag. En aangezien we eerst nog even op de fiets boodschappen wilden doen bij de Max ICA (die heeft meer lekkere dingen dan de normale ICA) hebben we ons vertrek een dag uitgesteld.

Maandag heb ik het buro van het Götakanaal gebeld en we mogen best met een konvooi door de eerste drie sluizen bij Sjötorp varen en dan daar blijven liggen. Ik heb gezegd dat we niets nodig hadden en dat we braaf gaan wachten tot 16 juni. Fijn dat dat kan!

Onze Noorse buren Renate en Henning zijn toch vertrokken. Ze hebben hun boot verkocht en brengen ‘m naar Stockholm, maar willen eigenlijk ook nog ten noorden van Stockholm de omgeving verkennen. Ze willen aanstaande vrijdag beginnen aan hun Götakanaal-traject, en mogen nog drie dagen extra op ’t kanaal  blijven liggen en aansluiten bij een volgend konvooi.

We hebben nog even op de fiets de stad verkend. De fiets-voetpaden zijn voor ons nog wel eens lastig. Niet dat we het pad moeten delen met voetgangers, nee, dat gaat prima. Maar soms is het pad zomaar weg. Of zomaar aan de andere kant van de straat, zonder een logisch lijntje daar naar toe. Tja, wij fietsen als echte toeristen natuurlijk, kijken alle kanten op, en missen dan ons fietspad. Dus we zitten soms aan de verkeerde kant van de straat, of naast het fietspad. Geeft niet, de automobilisten stoppen als ze ons zien aankomen (alsof we een knipperlicht op onze helmen hebben, haha) en het was niet druk.

De Saab-fabriek (gevestigd in oude fabriekshallen waar locomotieven gebouwd werden) zijn pas op zaterdag open. Niet dat wij zulke auto-kenners zijn, maar het wel iets belangrijks voor Zweden.

Oh, van Simon kregen we  het fantastische nieuws dat we op zijn plek in de haven mogen liggen. Daar zijn we heel blij mee, dan kunnen we met goed weer het grote Vänern-meer oversteken, Sjötorp en omgeving op ons gemak verkennen, en misschien zien wat het feest op zes juni inhoudt.

Gisteren wilden we dus al vertrekken, maar toen we op de fiets wilden stappen begon het te regenen. En dat ging maar door. De weermannen vertelden elk uur dat het nog “even langer” zou blijven regenen. Soms miezer, soms een heuse bui.

We hebben ons best vermaakt hoor, met lezen en spelletjes doen. Pas tegen half vier werd het droog en zijn we nog rond de sluizen gaan wandelen.

Rond 1750 waren er nog wel 900 paarden nodig om goederen te vervoeren langs de watervallen van Trollhätta. Toen begon de bouw van de sluizen. Maar toen de koning stierf stopten ze met bouwen. En begonnen later weer. En stopten omdat de dammen doorgebroken waren. Door geldgebrek begonnen ze pas weer met bouwen in 1793, en zeven jaar later werd het sluizencomplex echt opengesteld.

De sluizen waren ongeveer 2 meter diep, en redelijk smal, dus dat bleek al gauw niet voldoende. Naast de oude werden er diepere en bredere sluizen gebouwd.

Maar ja, de schepen werden breder en langer, dus uiteindelijk zijn er weer nieuwe sluizen gebouwd. In 1916 kregen ze hun huidige grootte.

Grappig is dat je de oude sluizen nog deels kunt zien. Omdat ze naast elkaar liggen. Niet letterlijk, want vroeger zat er een haakse bocht in het vaarwater, maar we hebben wel een duidelijk beeld van de situatie gekregen.

Toen we langs de “nieuwe” sluizen liepen werd er een Nederlandse coaster geschut. Uit Groningen notabene. Waarschijnlijk heeft het schip Groningen nooit gezien, maar dat doet er niet toe.

Ook liep er water (uit de sluis?) onder een huis door. Best spannend, we hopen maar dat het water de rotsen niet uitholt. 

Van Simon kregen we veel appjes met foto’s uit een Havnguide over het Värnern-meer. Er zijn veel ankermogelijkheden rond de eilanden en rotsen. Het is zó mooi, misschien moeten we nog eens terugkomen om meer tijd op het meer door te brengen.

Nu denken we toch dat we in twee dagen het meer oversteken en dan in Sjötorp gaan liggen.

Vandaag zijn we dus op pad gegaan. Eerst nog even op de fiets naar de grote supermarkt, via een prachtige route. Het was warm en zonnig, we fietsten weer in korte broek en shirtje.

Na de lunch zijn we vertrokken. In drie-en half uur hebben we ongeveer 14 kilometer afgelegd. We moesten even wachten voor een voetgangersbrug, iets langer voor de spoorbrug, en nog langer voor de sluis. Niet dat er goede aanlegmogelijkheden zijn, dus we legden ons maar even vast aan een hoge oude steiger.

Op zich niet erg, want het was een leuke tocht. Langs rotsen, langs huizen, langs het pelgrimspad dat we deels hadden gelopen, de voetgangersbrug die voor ons moest “klappen” hadden we al eens gebruikt om het water over te steken, en we kwamen langs een groot meer. Een soort Snekermeer, met een paar eilanden en heel veel rotsen.

Die rotsen zie je en soms ook niet. Alsof ze “kiekeboe” tegen ons zeggen. Nou, we hebben braaf de vaargeul gevolgd. Bij de spoorbrug, die tegelijk met de verkeersbrug opende, kwam ons de Elfkungen tegemoet, de oude rondvaartboot die heen en weer vaart tussen Äker sjö en Vänersborg. Verder zagen we geen boten of schepen.

Nu liggen we voor anker in een soort uitloper van het Vänern-meer. Best groot maar het voelt prima. Het heet Vassbotten. In de verte zien we Vänersborg met de bruggen die we morgen gaan doen, en zojuist zagen we een coaster langsvaren.

Af en toe regent het wat, dat begon in de sluis, maar nu zitten we binnen lekker droog.

Trollhätta

We hebben het prima naar onze zin hier in Ägers sjö. Het is een prima haventje. Vlak bij de sluis, waar we met regelmaat even heen lopen omdat we steeds onder de indruk zijn van ’t manoeuvreren van de grote schepen. Het fijne is dat er geen zog is als ze aan komen of vertrekken. Okee, ze varen dan ook erg langzaam, maar toch, er wordt een heleboel water verplaatst. ’s Nachts horen we ze ook, maar we worden er niet echt wakker van.

Er is stroom, water, er zijn een paar toiletten en één douche, en dat zit bij de “Afgiften” in. Er is een sluiscafé en een zeer goed lopende ijszaak. Al met al is het niet groot, maar dat hoeft ook niet. Groot genoeg in ’t voorseizoen in elk geval.

Vroeger liep ons haventje door in de oude sluis. Die is er nog maar wordt niet gebruikt. Hij is te klein geworden voor de grote vrachtschepen. Maar het vreemde is dat de (oude?) houten sluisdeuren er nog steeds zitten, en dat die het water gewoon tegenhouden. Eh..... houten deuren uit het begin van de vorige eeuw.... Als die het begeven dan hebben onze landvasten een uitdaging! Niet aan denken dus!

We blijven hier misschien nog een paar dagen, want we zitten even met de entrée-datum van het Götakanaal. Dat vinden we helemaal niet erg!

Het weer is prima. Soms wat frisser, zoals gisterochtend, toen we op de fiets naar een supermarkt gingen. We hadden zelfs een jas aan! Maar ’s middags, al wandelend over het Pilgrimsled (pelgrims pad), was het weer warm. En vandaag ook, op een fietstocht rond het Öresjö meer. Het was een tocht van ruim 50 kilometer.

En het is hier in de omgeving hartstikke mooi! Bomen, rotsen, huizen op rotsen, bomen op rotsen, een kerk op rotsen, kleine meren en een groot meer. En die uitzichten! 

Het grootste deel van de route rond het Öresjö meer was een soort gravelpad. Af en toe wat losse gravel, maar prima te doen. Goed verhard. Ergens kwamen we nog een bult steentjes tegen, waarschijnlijk voor het winterseizoen. Het was gewoon “de weg” naar een paar dorpjes, maar gelukkig was het niet druk.

Sowieso doen auto’s hier heel voorzichtig wat fietsers betreft. Ook bij zebra’s en zo stoppen ze al voordat wij hebben bedacht dat we gaan oversteken!

Oh, en kletsen doen we ook natuurlijk. Met onze buurzeilers die hier liggen voor één nacht of langer. De Zweedse mensen van de Alma doen het ook rustig aan. En de Noren, Renate en Henning, met hun mooie Hallberg Rassy ook.

En oh, toen kwam Simon bij ons. Hij maakte een praatje met Hidzer. Hij woont sinds een jaar of 20 in Zweden, nu in Lyrestad aan het Götakanaal. Samen met zijn vrouw maken ze een rondje, maar tegengesteld aan ons. Zij zijn vandaag met hun pas gekochte mooie tweemaster richting Göteborg gegaan en doen Zuid-Zweden dus tegen de klok in.

En het leuke (en lieve) is dat we op hun ligplaats in Sjötorp mogen liggen. Hij neemt nog even contact op met hun buurman, die er ook wil liggen maar waarschijnlijk nog niet in juni. Nou, dat zou erg leuk zijn, dan kunnen we Sjötorp al verkennen voordat het 16 juni is, en hoeven we ons ook niet zo druk te maken over wanneer het (te hard) waait op het Vänern meer. Fingers crossed! We komen ze vast nog wel tegen deze zomer.

We kregen een sms-je van Göta Canal. Dat de waterstand in het Vänern meer wat lager is dan normaal. Ja, dat hadden we al begrepen. De waterval die normaal gesproken eens per week of bij een speciaal feest wordt "geactiveerd", hebben we gelukkig al eens zien stromen. Dit jaar moeten we het missen vanwege die lagere waterstand. Jammer!

Van alles wat in Trollhätta

Vanochtend was het direct al heerlijk warm. Ontbijt in de zon!

Daarna hebben we onze vier mede-overnachters uitgezwaaid. Niet letterlijk, maar we hebben wel gezien hoe de Zilveren Maan samen met twee anderen geschut werd. En onze Zweed met de Indigo ging richting het Vänernmeer.

We hebben gisteren nog met hem gesproken over het Götakanaal, dat pas op 16 juni open gaat. Ja, je kunt nu ook wel naar binnen, maar dan wordt je door het kanaal begeleid (dus er gaat een stewart met je mee), en dan ben je in 5 dagen aan de overkant.

Meneer Indigo had met mensen gesproken die dat gedaan hadden, vanaf Mem, maar dat is niet relaxed. Om zeven uur ’s ochtends moet je starten en dan is het de hele dag doorvaren. Tja, eigenlijk is het bedoeld voor mensen die hun boot van west naar oost of andersom willen brengen. Wij gaan wel even bellen met de organisatie, aanstaande maandag, en dan bedenken we wel een plannetje.

Meneer Indigo raadde ons ook aan om het Midzomernachtfeest ergens mee te maken. Dat moet geweldig zijn, met een leuk dansje rond een paal, veel drank, haring en aardappelpuree. Misschien slaan we dat over......

Wij hebben na de koffie de fietsen op de wal gezet en ruim twee uren gefietst. In de stad, langs het kanaal en door een natuurgebied. Heel leuk. Wat heeft Trollhätta veel water zeg! En veel parken. En mooie huizen.

Veel te weinig foto's gemaakt, dat is jammer. Dat moet anders. Maar: we zijn wel thuis gekomen met een heerlijke echte Zweedse lekkernij. De Kanelbullar. Echt heerlijk!

Vanmiddag hebben we lekker geluierd, gelezen, een beetje gepoetst (die stuifmeel/bloesem toestand) en veel om ons heen gekeken. We liggen op een prachtige plek, er wandelt en fietst van alles om ons heen. De ijsboer vlakbij doet hele goede zaken, de sluis moest vaak schutten (en daar liepen we dan even naar toe), toeristen per bus of in zo’n authentiek schip bekeken de oude sluizen, kortom we hadden zo veel te zien dat er van wandelen niets meer kwam. Misschien morgen, we zien wel.

Eerst op de fiets en dan met de boot naar Trollhätta

Gisteren wilden we fietsen, en besloten een rondje Trollhätta te doen. Ten zuiden van de Göta Älv naar het stadje en ten noorden van de rivier weer terug. Een tochtje van een kleine 50 kilometer.

Het was hartstikke leuk! Kleine dorpjes, flinke bossen, groene heuvels, enorme rotsen, en overal erg rustig. Trouwens, als er een auto (of een vrachtwagen met hout of een bus) langskomt, wordt je uiterst voorzichtig ingehaald. En bij een zebrapad stoppen ze al ruim van tevoren. Het is een leuk fietsland. Maar we zijn wel erg blij met de “ondersteuning”, anders hadden we toch meerdere keren moeten lopen, zo steil zijn sommige heuvels.

Bij veel huizen (weer vaak zo mooi Falu-rood) staat een grote camper. En het lijkt ook wel of de huizen in de kleine dorpen veel mooier zijn dan in de grotere dorpen. Meer sjeu, mooier in de verf, meer tierlantijnen. Maar overal zijn de gazons netjes gemaaid. Of  het nou een groot erf om een huis is, of een kleinere tuin, het gras is gemaaid.

In Trollhätta bekeken we het haventje, spraken even met de solo-Zweed van de Indigo, die we in Göteborg hadden gezien, picknickten en zochten een route weer terug naar Lilla Edet. Langs de rivier wilden we, maar dat lukte niet helemaal.

Het was een nog heuvelachtiger route dan op de heenweg, wel dichter bij de rivier, maar ja die rotsen hè? Die zijn soms erg hoog.

En het jammere is dat er nauwelijks bankjes waren. Op de heenweg hebben we geen enkele bank gezien en even op rotsen gezeten voor een water-break, en op de terugweg stond er eentje, en dat was een mega-bank. Grappig!

Ook vandaag was het heerlijk weer.

Eerst keken we even naar de Helge uit Delfzijl, die met hout voor Riga de sluis in voer. Er was een wisseling van loodsen, en bij zulke grote schepen wordt de landvast om een reuze bolder belegd door een sluismedewerker. Die zelf gezekerd is aan een lange stalen kabel.

Toen we dit hadden bekelen haalden we brood en was het tijd om te vertrekken. Onderweg laadden we onze communicatie-apparaatjes op, ook de accu’s van de fietsen, en zetten de waterkoker aan voor de koffie. Alles tegelijk, en dat ging prima.

De boot is bedekt met een laagje bloesem. Het lijkt wel Sahara-zand. Zó jammer, want we hadden pas gepoetst.

Het was erg leuk om af en toe het fietspad of de weg te zien die we gisteren hadden genomen.  En oh, wat is het hier mooi! De rivier slingert wat, de bossen staan hoog op de rotsen, en we zien steeds meer huizen vlak aan het water.

Op AIS zagen we dat twee Nederlandse zeiljachten in de sluizen waren bij Trollhätta, en vlak voordat wij daar waren kwamen zij naar buiten. Ze wensten ons een fijne vakantie en een mooie reis. Wij hen ook.

We konden sluis 5 dus zomaar invaren. Sluis 6 op het traject tussen Göteborg en het Vänernmeer is die van Lilla Edet. En nu hadden we drie aaneengeschakelde sluizen te doen. Ook weer van die grote. Bijna 90 meter lang, ruim 13 meter breed, en een verval van 8 meter.

En we lagen er in ons eentje in. Het ging super: aan stuurboordskant zijn trappen, waar we ons met lijnen aan vast konden houden, en we moesten natuurlijk wel vaak overpakken. Maar dat kunnen we. Het water kwam van onderen de sluiskamer in, dus het was een makkie.

Hier vaar je dus van de ene sluis in de andere. Wel imponerend hoor, het varen richting die reuzegrote deuren. In de laatste sluis, nummer 3 dus, moesten we “Avgiften” betalen. Als je de tekst behoorlijk letterlijk neemt, dan valt het Zweeds nog aardig te begrijpen ook. Tenminste, als je het gaat lezen. Want iemand verstaan is een ander dingetje.

Dit “Avgiften” geldt voor het hele traject tussen Göteborg en het Vänernmeer. Alle sluizen en bruggen, en gratis liggen in Lilla Edet en “onze” haven in Trollhätta. Ja, ook bij de Bohus-vesting, maar eigenlijk is dat een wachtsteiger voor een bruggetje.

“Onze” haven heet Äkers Sjö. Daar kwamen we tegen half twee aan, nadat we ook nog de evengrote sluis nummer 2 hadden gedaan.  Vier grote sluizen in een uurtje, dat is niet slecht!

We werden begroet door twee Snekers! Nou ja zeg! Van aluminium zeiljacht Zilveren Maan. Zij gaan morgen naar Göteborg, waar één van de mannen op de trein stapt. Hoe de ander de boot naar Sneek brengt weten we niet, maar hij wil er in september zijn. De boot is al een paar jaar in Zweden geweest en heeft ’s winters in een paar havens gelegen.

Het was zó lekker warm vanmiddag, dat we de schaduwkleedjes voor de stuurhutramen hebben gehangen.

We zijn een paar keer naar de sluis gelopen vandaag (de sluis naast de haven) om te kijken naar de boten die geschut werden. Waaronder de cruiser Diana, die we onderweg al een keer hadden gezien.

Vanavond kwam de hele grote Tuna. Uit, jawel, Delfzijl.

Met berkenhout uit Grundsund , dat ligt ten noorden van Göteborg, naar ergens op het Vänernmeer. Dus de Helge gaat met hout naar Riga, en de Tuna gaat verder Zweden in. Misschien wel naar de luciferfabriek, waar ze nu natuurlijk ook hele lange lucifers maken voor BBQ’s en zo.

Imponerend hoor, hoe zo’n groot schip heel rustig bestuurd wordt door een loods. Hij moet een bochtje maken in het grote bekken tussen sluis 3 en 2, om recht in sluis 2 te komen.

De Sneker vertelde dat hij nog nooit zo’n groot schip hier had gezien, en hij vaart hier al jaren. Dit wordt zijn vierde Trollhätta-kanaal, en hij heeft een zomer op het Vänernmeer gezeild. Vreemd, wij hebben al meerdere coasters gezien, life en op AIS.

Het schutten van de Tuna duurde ongeveer twee uren. Dat komt waarschijnlijk door het langzame varen, want je zou denken dat er minder water in de sluis gepompt hoeft te worden omdat die bijna vol is met schip.

Het was erg leuk om dit te zien. En op AIS zagen we dat er vannacht waarschijnlijk nog twee schepen bij ons langs varen, richting Göteborg. Dat horen we misschien wel, want het draaien van de schroef klinkt altijd erg luid onder water.