Naar de Vecht

Het is wat met ons en de Vecht. We vinden het een prachtige rivier, maar er gaat werkelijk elke keer wel iets mis.

Trouwens, we voeren hier met een mooi windje naar toe. Op tijd op pad, eerst met twee reven in het zeil en de voorste fok niet helemaal uitgerold omdat het flink waaide, maar al gauw kon er een reef uit en de fokken vol uitgerold.

Het was rustiger op het water dan gisteren, en ook iets kouder. Vlak bij Muiden was een zeilwedstrijdje met zes boten, en een roeitrip met wel 10 viermans-roeiers. Een heel gedoe in het water bij de roeiclub. De Koninklijke roeiclub (en zeilclub), want de Groene Draeck ligt hier ook. Niet dat de haven zo mooi is, we vinden het vooral bij het strandje een rommelige toestand, maar goed, het is op stand.

Bij de Groote Zeesluis in Muiden moesten we even wachten, want de sluismeester had pauze. Op de lichtkrant lazen we dat de Spoorbrug in Weesp vandaag niet draait. Huh? Daarvan hadden we niets op vaarweginformatie.nl gezien. Even bellen met de brugwachter dus. Die zei dat er erg hard gewerkt werd aan de brug, en dat hij niet wist waarom het niet op het internet stond. Het zou wel op Teletekst staan.

Oh, bestaat dat nog? Dat is toch niet-2026?

Maar ons maak het niet uit hoor, we blijven wel een nachtje bij het Pipi Langkous Huis. De aardige sluiswachter vertelde ons ook nog over de Spoorbrug, en de brugwachteres van de Spieringbrug ook. Lief! Ze moest op haar fiets komen om de brug te draaien, en had daar even tijd voor nodig. We fantaseerden wat ze allemaal aan het doen was, want ze had 17 minuten nodig om op de brug te komen. Even naar het toilet, haar jas pakken, naar buiten, oh jee sleutels van de brug vergeten dus weer naar binnen, oh jee het handboek “hoe bedien ik een brug” moest ook nog mee, het stoplicht stond op rood maar gelukkig, ze arriveerde en de brug ging voor ons open.

Nu liggen we aan een rij palen op een rustig plekje. Op de Vecht. Morgen is het een half uurtje varen naar de Spoorbrug, maar die opent pas (stipt!) om zes minuten voor tien, dus we hebben alle tijd.

Naar ons ankerplekje bij Lelystad

De weermannen raadden ons aan om pas vanmiddag te vertrekken. Af en toe zou er gedurende de hele dag een buitje zijn, dus dat maakte geen verschil tussen vroeg of laat vertrekken. Maar de wind zou vanmiddag van zuidwest naar noordwest draaien, dus dat was wel lekker.

We hebben ons geduld kunnen bewaren tot na de lunch. Knap van ons, vinden we zelf. De sluis bij Lemmer ging redelijk vlot, en daarna kwam er een beloofde bui. Die hebben we uitgezeten in de stuurhut, terwijl we op de motor voeren. Luxe hoor!

Daarna konden we lekker zeilen. Eerst met een reef in ’t zeil want de wind was pittig en stond nog niet echt in het noordwesten. Het was een grijze wereld. 

Wel droog gelukkig, maar het duurde tot voorbij Urk voordat de zon doorbrak. En even later werd de wind ook minder. Met vol tuig schoot het niet zo op, maar volgens onze berekeningen kwamen we wel bij daglicht op ons ankerplekje.

In de Houtribsluizen konden we direct de sluis binnenvaren, en de brug ging ook al voor ons open. Dat kwam meer doordat een rivercruiser, de AmaSerena, bij het verlaten van de sluis ook een brugopening nodig had. Daardoor ging het voor ons lekker vlot, want er was nauwelijks verval.

Ik riep de AmaSerena, die heel langzaam uit haar sluiskamer voer, nog even op om te vragen of ze in Lelystad bleef, want dat zou betekenen dat wij even moesten wachten. Maar nee, ze ging naar Amsterdam. Na het uitwisselen van een fijne reis (ik) en een fijn weekend (de stuurvrouw) bleven we een poosje naast elkaar varen tot zij het Markermeer opging en wij naar ons ankerplekje.

Sinds half acht liggen we hier. Prima plekje, in de zon! Na een Anleger en lekkere nasi uit de vriezer (thuis) zitten we rozig door de wind voldaan naar buiten te kijken. Het wordt niet zo laat, schat ik zo in.

Weer op reis

We zijn weer op pad.  Hoe lang weten we nog niet, en waar naartoe ook niet. Ja, eerst naar de Vecht, om volgende week in Hilversum twee verjaardagen te vieren. Maar daar na? Het kan Zweden worden (we hopen op het Göta-kanaal), of Polen (alle zeekaarten voor die route hebben we ook), of we blijven in Denemarken óf we blijven in Nederland.  We zien wel.

En wanneer we weer thuis komen is dus ook nog onbekend. We hebben een range van 1 tot 16 weken. Of zo.

Lekker vaag allemaal, maar dat is ook wel weer erg lekker.

In Hilversum zijn twee pakjes voor ons bezorgd. Het verjaardagskado voor Marit, dat oorspronkelijk pas vandaag zou komen maar dat vonden we te riskant, vandaar dat we het in Hilversum lieten bezorgen. En het was al eergisteren gekomen, dus het had ook gewoon bij ons thuis gekund, maar ja.

En twee fietssloten. De fietsen zijn pas gisteren bezorgd, en omdat het een beetje onzeker was of ze überhaupt nog voor ons vertrek zouden komen, hadden we de sloten nog niet besteld. En ja, die zouden ook pas vandaag afgeleverd worden, dus hiervan hebben we het afleveradres ook aangepast. 

Vanochtend hebben we nog van alles gedaan: boodschappen, opruimen, de nieuwe fietsen (in de aangepaste zakken) aan boord gezet, koffie drinken, nog een laatste wasje in de machine, de koelkast en de vriezer leeg- en schoongemaakt, met meerdere buren gekletst, twee boxen met textiele materialen gevuld en de laatste dingen in shoppers gepropt.

Na de lunch zijn we vertrokken. Het was heerlijk warm en we zagen toch best een aantal kruisers en zeiljachten. Het seizoen is duidelijk begonnen!

Tegen vieren lagen we aan het eilandje in de Groote Brekken bij Lemmer. De zon scheen als was het zomer, en het was zó lekker in de luwte dat we tot bijna-donker buiten zaten. Heerlijk! Een goed begin van de reis!

Thuis!

Wow! Wat was het geweldig, het thuiskomen! Waren we er aan toe? Ja en nee. We kunnen nog jaren zonder problemen reizen hebben we gemerkt, maar het is toch wel geweldig om al die lieve mensen te zien!

Het waaide bescheiden, dus we hebben lekker kunnen zeilen. Op de grote fok. Het ging niet snel, maar we kwamen vooruit. Ergens halverwege kregen we een appje van Leo: Wilma had gezien dat we slechts 1,9 kilometer per uur gingen, of we misschien een sleepje nodig hadden?

Nee, dat hadden we niet nodig. We hadden afgesproken om tegen half drie aan te komen, en waren nog mooi op tijd. De vlaggetjes wapperden mooi in het wand, en ondanks alle stoere woorden van ons allebei, vonden we het toch wel leuk om de skyline van Sneek te zien, toen we op de mooie Brekken voeren.

Nou, en toen we de wijk invoeren! Kippenvel! Vlaggen waren gehesen, op de wal en op de boten, ons buurtje stond buiten te zwaaien en maakte foto's. Op onze eigen steiger waren zelfs "Welkom Thuis" vlaggetjes opgehangen.

Leo en Astrid hadden hun boot in Wilma's haven gelegd, dus wij gleden behoedzaam op ons eigen plekje. Het was even kijken hoe het zat met de lijnen, onze vaste spring op de wal zat klem bij de geïmproviseerde vlaggenstok, maar gelukkig hebben we lijnen genoeg aan boord.

En toen was het de hele middag knuffelen en kletsen. Leo had de bestelde statafels gehaald, en het werd zó lekker warm dat we buiten bleven zitten en staan. In Koudum en Wâldsein hadden we een boel drankjes, hapjes en koekjes gekocht, en onderweg hadden we koffie en thee gezet. Astrid ook al koffie en thee klaar, dus we hoefden bijna niets te doen. Even alles op schaaltjes en klaar was Kees.

Ha, over die schaaltjes: ik zei tegen Leo dat ik nog even naar de boot moest omdat we daar veel schaaltjes hebben. Hij zei dat we ontzettend veel schaaltjes hebben. Maar ja, ik wist niet meer waar ze staan...... Het moet allemaal nog wennen.

We hebben heerlijk gekletst en kregen zelfs nog lekkere wijnen, bossen bloemen en pluimen, en een heerlijke sûkerbôle! Wat een verwennerij! Er werd trouwens niet alleen gezegd dat de blog interessant en leuk was, maar ook dat het fijn was dat we er weer zijn. En: dat het zo leuk was dat we deze borrel hadden georganiseerd. Ha, dat vonden wij ook!

Heel vaak hebben we verteld dat we een geweldige Reis hebben gehad. Niet alleen vanwege de route, de mooie dingen die we zagen, de leuke mensen die we hebben ontmoet, maar ook omdat we gezond zijn en geen problemen met de boot hebben gehad. Dat we bijna elke dag wel tegen elkaar gezegd hebben dat we ons ongelofelijk RIJK voelen. En zijn!

Toen iedereen was vertrokken, heeft Hidzer patat gehaald en heb ik de boel opgeruimd en toen zijn we aan boord gaan eten. En slapen. Anders hadden we thuis ons bed moeten opmaken, een leuk excuus toch? 

Oh ja, want we kregen meerdere keren de vraag of we ons verheugden om op ons eigen bed te slapen thuis. Nou eh, nee. We slapen aan boord even goed en even lekker als thuis. We gaan zo even kijken naar Beste Zangers, en maken het waarschijnlijk niet laat.

Morgen komt de hele familie, daar verheugen we ons ook weer op. Maandag zwaaien we Leo uit, en de rest van volgende week gaan we "aarden", opruimen en laten we alles wat gebeurt over ons heen komen.

Tot we weer gaan varen blijft het stil op deze weblog. Ach, lang zal dat niet duren, want we zijn altijd graag aan boord. Dus als de agenda het toe laat, stappen we gauw weer op de Nocht!

nog één nachtje!

 We vertrokken al voor achten van ons Marrekrite-walletje naar de Dagpassantenhaven van Wâldsein. We lagen er nog maar net of Marit en Hidde beeldbelden ons al. Marit was met de fiets gevallen en had een schaafwond op haar kin en haar elleboog. De val was zo heftig dat haar zadel scheef zat! En Hidde was op het kinderdagverblijf gevallen met een dikke lip als gevolg. 

Terwijl we na het ontbijt de afwas van gisteren deden, kwam Maaike al aan, met Welmoed en Ids. Om kwart voor negen al. Heel gezellig, zulke vroege verjaardagskusjes!

Want ik ben nu zestig. Poeh. Het klinkt als een mijlpaal, maar voelt niet zo. Ik begin weer bij NUL, en ga verder alsof het gisteren was. Wel vroegen we ons al af of we een 60PLUS kaart of zo kunnen aanschaffen. Dat gaan we onderzoeken. Later.

Van Welmoed kreeg ik een mooie tekening, met veel goudglitters. Nou, de hele boot zit nu onder de glitters, dus het is echt een verjaardagsboot, of feestboot geworden.

We troffen het geweldig met het weer: tot na de lunch zaten we lekker buiten, en pas daarna begon het te regenen en ook nog te waaien.

We hebben van alles gedaan: de eendjes gevoerd, een taartje versierd, gelezen, met blokken gespeeld, Ids heeft nog even geslapen en Welmoed heeft gestept. Oh ja, het taartje...... Ik had oranjekoek gekocht, van de bakker. En de doos op het dashboard gezet. Geen handige plek bleek even later, want je stoot de doos er zomaar af. Het taartje met een beetje slagroom werd voor Welmoed, die het mooi versierde met allerlei gekleurd lekkers. 

Ids vond vooral de vlaggetjes interessant, maar hij wilde niet liggend kijken. Hij zit heel stevig, en wil ook steeds (met steun) staan. En dat met zijn hoofdje in zijn nek!

En Welmoed heeft heel erg lang met het emmertje gespeeld. Hijsen en kieperen, wat een plezier. Okee, soms ging het mis en kieperde het emmertje om in de kuip, maar ach, mama had droge kleren mee.

Na de lunch vertrokken ze naar huis. Wij ruimden op, tankten water en lazen de weekkrant GrootSneek. Vlak voor we naar restaurant de Watersport liepen hielpen we een Linssen 29 even aanleggen. Het was precisiewerk, maar het lukte heel goed.

Terug aan boord lazen we de eerste Polarsteps van Pauline. Ze schrijft erg leuk, we kijken nu al uit naar de volgende Stap!

nog twee nachtjes

Sinds we in Fryslân terug zijn, hebben we aan Marrekrite-walletjes gelegen. Al zeven nachten. Maar zonder een Marrekritevlag. Dat hoort niet zo natuurlijk, maar ja, ze zijn niet bij de Poiesz te koop. Volgend jaar maar weer.

Hidzer heeft vandaag wel een vlaggenparade aan elkaar geknoopt. Bovenaan een (oude, bijna zonder kleuren) Nederlandse vlag, onderaan een Fries vlaggetje, en daartussen 12 landenvlaggen. Voor elk land dat we bezocht hebben tijdens onze reis een vlag. Eigenlijk hadden we er twee voor België en twee voor Frankrijk moeten hebben, maar dat is weer even te veel van het goede. Het staat wel erg vrolijk!

We hebben gisteren weer met Thomas gebeld. Hij is nu in Avignon, samen met zijn zwager in de camper, op weg naar huis dus. De boot staat op de wal in Port Saint Louis. Hoewel het iets duurder is dan hij had verwacht, voelt het heel goed en was hij erg blij met de professionaliteit van alle de medewerkers. 

Nog twee nachtjes, dan komen we thuis. Andries belde over de overdracht van het huis, dat maandagochtend zou zijn. Maar het is naar 's middags verplaatst, en Leo kan er dan niet bij zijn. Die had gezegd dat het wel zonder hem kon, dat hij ons "ontvangt" zaterdag en dat we een borrel doen. Nou, dat was prima.

De agenda raakt al aardig vol. De bridge-competitie, muziekles en leuke uitjes zijn genoteerd. Thuiskomen komt nu echt dichtbij hoor. Leuk? Ja. Steeds leuker!

nog drie nachtjes

Vanochtend deden we nog een paar boodschappen in Koudum, voornamelijk voor de buurtborrel. We belden de naaste buren op, omdat we gemerkt hadden dat iemand ons appje niet gelezen had, en we konden geen telefoonnummer van een ander stel vinden. Buurman W gaat wel even bij hun langs om onze uitnodiging mondeling te doen. Bijna iedereen komt, dat is een leuk vooruitzicht.

We hebben twee statafels gehuurd, die Leo wel wil halen. Maar dat weet hij nog niet, haha.

Na de lunch vertrokken we naar Wâldsein. Nog in het Jan Broerskanaal hesen we het zeil. Dat was bijna schrikken, want er lagen me toch een dode of bijna-dode vliegen en andere vliegende beesten in de Lazy Jack! Dat hadden we nog nooit zo meegemaakt.

Waar ze vandaan kwamen? Misschien wel van de Vecht, maar we vermoeden toch dat ze ons hier de laatste dagen hebben opgezocht. Feit is wel dat er niet veel energie meer in de beestje zat, alsof ze een winterslaap wilden houden.

Nou, de meeste zijn direct weggewaaid, en een stuk of vijftig hebben we een handje geholpen.

Met vol tuig hebben we lekker gezeild. Er stond niet veel wind, maar we kwamen lekker vooruit. Ter hoogte van Maaike hebben we nog even gezwaaid en in een vestje, lekker in het zonnetje, hebben we een heerlijke middag gehad. 

Tegen vier uur legden we op het Marrekrite-walletje in Wâldsein aan. Alsof we niet weggeweest zijn, zo vertrouwd. Maar er was wel wat veranderd: de beschoeiing was vernieuwd, de takken van het wilgenkunstwerk waren enorm gegroeid en het huis op de hoek was geverfd. Maar we hoorden de kerkklok in de verte, dat was hetzelfde gebleven.

nog vier nachtjes

Voor het eerst sinds weken, misschien maanden, hebben we de wekker gezet. Maar we waren al voor half zeven wakker, dus onze mentale wekker doet het nog prima.

De reden hiervoor? Oppassen! Zaterdag vertelde Maaike dat ze een afspraak had voor de schoonheidsspecialiste, en daarna graag wat leuke boodschappen wilde doen. De kindjes konden natuurlijk wel naar Heidi en Ruud, maar dan voelt Maaike toch een soort van haast om naar huis te gaan. Maar toen wij zeiden dat wij wel wilden oppassen, twijfelde ze geen moment. Maakte zelfs nog een lunchafspraak met Atty en haar zoontje Finn, en juichte tegen Stef even later "lunchen zonder kinderen, joepie!".

Ze had haar afspraak om negen uur in Sneek, dus we wilden om rond acht uur bij hen thuis zijn. Met een mooie zonsopgang fietsten we weg, het was net licht genoeg om het fietspad te kunnen zien.

Na een kwartiertje fietsen kregen we een appje wanneer Stef ons moest halen, maar ach, toen waren we al bij Oud Karre, dat stuk water aan de Súderseewei. We hadden de zonnebrillen op tegen de vele muggen, maar het fietste lekker.

We hebben een heerlijke dag gehad! Ik had Maaike gevraagd om even op te schrijven hoe laat er geslapen en wat er wanneer gegeten moest worden, en er lag een A-viertje met informatie klaar. We hebben niet de hele gebruiksaanwijzing kunnen volgen, want Welmoed wilde niet slapen vanmiddag en ook geen fruit eten.

We hebben veel voorgelezen, gedanst, heel ver gefietst, getekend met stoepkrijt, naar een kronkelworm gekeken, lekker geluncht en veel gelachen.

Maaike had een lange leuke dag gehad in Sneek en 's avonds aten we heerlijke stamppot zuurkool met zijn allen. Ook Heidi en Ruud waren er bij. Gezellig!

Onderweg naar de boot hadden we de zonnebrillen weer op tegen de mugjes, maar op het laatst was dat te donker. Al zwaaiend bereikten we de boot. Op het zeiljacht achter ons kwam een meneer naar voren lopen die vroeg "leuke dag gehad?". Waarschijnlijk kwam hij even checken of wij echt wel bij de boot hoorden.

Morgen gaan we naar Wâldsein, waar Maaike vrijdag met de kindjes een taartje komt eten. Poeh, eind september komt nu wel snel dichtbij hoor!

nog vijf nachtjes

Vanochtend werden we gespot. Dat is vaker gebeurd, door mensen die ons zochten via MarineTraffic of zo, maar vandaag kwam een "oude buurman" van Hidzer, uit de Leeuwarden tijd, bij ons langs. Emiel, werkzaam bij de Marrekrite, moest een bord plaatsen aan ons walletje. Af en toe verdwijnen de beroemde Marrekrite-borden, vaak met paal en al. 

Soms worden ze ergens verderop gevonden, in een weiland of sloot, meestal zijn ze verdwenen. Als de drie schilderijen van Jopie Huisman.

Emiel zette de paal in de grond en kwam daarna even bij ons koffie drinken en bijkletsen. Veel tijd had hij niet, hij moest onder andere nog zakken om een paar Marboeien binden. Die liggen in een winterrustgebied en mogen vanaf 1 oktober niet meer gebruikt worden om aan te liggen.

Vanmiddag zijn we een flink rondje gaan fietsen. In de zon, in de wind. Het was iets van kilometer, door bossen en langs de dijk. Heerlijk!

Ergens zagen we een krokodil uit de bomen steken. De tanden waren gemaakt van isolatieplaat, heel grappig!  

We hebben leuke reacties gekregen op onze Afmeerdrankje-uitnodiging en krijgen er zelf heel veel zin in. Nog vijf nachtjes!

nog zes nachtjes

Het waaide flink. Dat merkten we aan de golfjes en een val die een beetje klapperde. En op de fiets merkten het zeker!

Ons doel was Workum, het Jopie Huisman Museum. Op de heenreis ging het lekker, op de terugreis ook maar toen bijna de hele route op de laagste versnelling.

Oh, en het museum was weer leuk! In de winter van 2022, het jaar dat Jopie 100 jaar zou zijn geworden, is het nogal verbouwd. Het lijkt veel ruimer nu, met ander kleurgebruik, en er was een filmzaal waar een film vertoond werd over de drie gestolen schilderijen. Dat was in een galerie in Nuenen gebeurd, in 1984. Nog steeds zijn de schilderijen niet weer terug.

Indrukwekkend hoor, vooral de manier waarop de film over de drie wanden "gleed" en heel dichtbij kwam. We konden de details van de schilderijen heel goed zien.

In de zaal waar nu 150 werken hangen (sommige zijn nog nooit voor publiek te zien geweest), hebben we gestemd op een mooi zelfportret als palingvisser. Maar ook werden we geraakt door een wascotekening van Pake Ypke.

Oh, en de toiletten zijn ook een bezoek waard hoor! Kijk nou wat een mooie deuren! Ik ging naar het kamertje met "stilleven met leren jas van Jelmer", en aan de binnenkant was een detail van het schilderij. Geweldig!

En vanavond, met nog zes nachtjes te gaan voor we in Sneek aankomen, hadden we een prachtige lucht. Niet de zonsondergang, maar de opkomst van de maan. Met dertien ganzen die oefenden voor hun vlucht, maar bijna niet te zien waren. Heel speciaal.