Fietsen rond Sønderborg

Vandaag hebben we slechts een uur gevaren. Pas aan het eind van de dag. Want we wilden fietsen vandaag.

Het was niet zo warm, ongeveer 14 graden, maar de zon scheen vaak en er was weinig wind. Prima fietsweer dus.

We kwamen over een stuk van het Gendarmstien. Ontstaan toen in 1920 de grens tussen Duitsland en Denemarken werd herzien. De Flensburger Förde werd de grenslijn en vanaf dat moment patrouilleerden Deense gendarmen langde de noordoever van de fjord om smokkel tegen te gaan en deze grens te bewaken.

En we deden een stuk van de langste fietsroute van Denemarken, de N8. We kwamen langs de kust, door dorpjes, soms op goede fietspaden langs de doorgaande weg, door bossen, en het ging veel heuvel-op-heuvel-af.

We namen een kijkje bij Horup Havn, waar we nu voor anker liggen, en bij het haventje van Mommark, waar we misschien morgen naar toe gaan om de voorspelde storm van dinsdag “uit te zitten”.

Dat zien we nog wel. We hebben vandaag dus lekker gefietst, ongeveer 50 kilometer, en na een uurtje varen liggen we bij het dorp. Het uitzicht (de huizen) doen wat rommelig aan, maar achter ons zien we de grote baai met links de vaste wal van Als en rechts de kust van het schiereiland Kegnaes. Mooi plekje!

Naar het Deense Sønderborg

Er was best wel wind vannacht, maar we lagen goed. We slingerden wat op het anker, maar er waren geen golven. Die waren er vanochtend wel toen we vanaf de Schlei weer de zee op gingen. Stroming mee vanaf de Schlei en oostenwind tegen, nou, dan heb je eerst flinke golven. Maar zo gauw het zeil stond merkten we er veel minder van.

Ja, we deinden wel, en wanneer we stonden of liepen moesten we ons goed vasthouden, maar ach, we konden nog koffie zetten dus het was prima te doen. We zeilden heerlijk.

Na een paar uurtjes draaide de wind wat naar zuidoost, dus we kregen iets meer voor de wind, en dat maakte het nog geriefelijker. Maar helaas nam de wind ook wat af. En draaide nog meer. Dus we hadden het op het laatst zo goed als voor de wind. Tja, dat hoort er ook bij.

De Deense vlag kon in het want, dat was weer een mijlpaaltje!

Omdat we wat oostelijker dan rechtstreeks koersten, om de wind (van achteren) goed in het zeil en in de fok te houden, kwamen we redelijk dicht bij de kust langs. Prachtig, die rotsen, die hoogtes en die bomen.

De entree van Sønderborg is altijd indrukwekkend, met het grote kasteel en een prachtig wit gebouw ernaast. We vonden een mooi plaatsje aan de kade. Ha, we lagen nog geen vijf minuten vast of we kregen al een compliment!

We zijn nog even de wal op geweest om wat boodschappen te doen en kregen buren uit Duitsland. Een aardig en voorzichtig gezin, niets mis mee.

Het zat lekker in de kuip: luwte, zon, een uitzicht op de klapbrug en kijkend naar de wandelende mensen, wat wil je nog meer? Die brug draait slechts één keer per uur, om kwart voor, en boten uit beide richtingen mogen er tegelijk door heen. Het is altijd leuk om het “wie gaat het eerst?” gedoe te zien. Zo is in een stad liggen echt prima!

Bijna in Denemarken, nog net in Duitsland

Gisteravond hebben we een plan gemaakt. Dat klinkt wat zwaar, maar ’t was gewoon bedoeld om te kijken waar we vandaag en de volgende dagen willen varen. Langs Kopenhagen naar het noorden, langs het eiland Als naar het noorden, of naar het oosten, Rügen of verder bijvoorbeeld. Thomas, onze zeilvriend van de Grote Reis, zei dat hij het erg leuk zou vinden wanneerwe bij hem in de buurt zouden komen. Dat is richting Rügen maar dan wat zuidelijker.

Maar de weermannen adviseerden anders. Ga maar naar het noorden, en dan is langs het eiland Als een leuke optie. Okee, doen we.

Vanochtend vertrokken we in de zon met erg weinig wind. Wij zwaaiden naar Kiel en een bruinvis zwaaide naar ons.

Al gauw kwam er een leuk windje, een gunstige voor onze koers. Hoewel de zon scheen was het toch best fris, dus we trokken al gauw onze zeilpakken aan. Rond koffietijd kwamen we langs Bülk, het hoekje tussen de Kieler Fjord en de Kieler Bocht.

Het was best druk op het marifoonkanaal. Veel mensen vroegen Bremen Rescue (vergelijkbaar met de Centrale Meldpost op het IJsselmeer en Markermeer) of hun marifoon goed te horen was. De meeste keren antwoordde een vriendelijke mevrouw dat “alles laut und klar” was.

Maar we hoorden ook een meneer die iets van een redding nodig had maar die waarschijnlijk wel kon zenden maar niet ontvangen. Hij vroeg steeds maar of er iemand was die hem kon horen. Gelukkig gaf hij zijn positie door en kwam er hulp: de motor bleek het niet meer te doen.

Op ruim de helft van onze trip passeerden we Sperrgebiet Schönhagen. Dat is een oefengebied van de Duitse Marine. Er was geen kip (schip) te bekennen, maar je mag er gewoon niet doorheen varen.  Het gebied is bijna 3 bij 9 kilometer groot en wordt gemarkeerd met enorme gele tonnen. Kun je niet missen, zou je denken.

Maar het Nederlandse zeiljacht Ganda wilde een stuk afsnijden en ging er doorheen. We hadden dat al zien aankomen. Wij niet alleen: vanuit de oude marinehaven Olpenitz kwam een politieboot, en die kreeg de Ganda al gauw in de gaten. Met een flink vaartje van 41 kilometer per uur ging hij er op af. Ondertussen werd de Ganda steeds per marifoon opgeroepen. Wel een keer of acht. Waarschijnlijk heeft de Ganda, die intussen al buiten het Sperrgebiet voer, een soort waarschuwing gekregen, want beide schepen lagen even vlak bij elkaar en gingen daarna weer elk hun kant op.

Wij voeren de Schlei op. Het is breed water, maar de vaargeul is best smal. En je wilt in ’t begin ook niet buiten de vaargeul komen, want het is direct ondiep. Bij het dorpje Maasholm gingen we van de Schlei af, naar een soort meer: de Wormshöfter Noor. Maasholm is een schattig dorpje met ongeveer 600 inwoners. Vroeger veel zeelieden, daarna vissers, nu leven ze van toerisme. Het lijkt wel wat op Urk: gelegen op een bult. De grote jachthaven lieten we rechts liggen, we voeren langs de bult en liggen nu op dat meer voor anker. Vlak bij het dorp, met een prachtig uitzicht over het meer. En door de oostelijke wind hebben we weer heerlijk de zon in de kuip. Dit houden we wel een poosje vol hoor!

Er zijn na ons nog drie jachten bij gekomen. Twee Duitse en een Engelse. Eén van die Duitsers kwam in zijn rubberboot even buurten: hij was erg nieuwsgierig naar onze boot en gaf ons complimenten. In dank aanvaard!

Rustige dag met verrassing van AI

Een lekkere rustdag hadden we. Niet dat we ’t op andere dagen zo druk hadden, maar vandaag deden we niet zo veel. Rustig ontbijten en daarna op ons gemakje naar Holtenau varen. Dat is niet ver. We legden aan aan de lange steiger en deden een paar klusjes, zoals vet aanvullen in de schroefasvetpomp en wat soppen.

Daarna gingen we van boord om een eind te wandelen. Het was geen bijzonder inspirerende omgeving, maar ach, met het pontje Adler over het NOK was wel leuk, het bezoekje aan de supergrote supermarkt Famila was een klein feestje, de stadspicknick was gezellig en weer teruglopend langs de gesloten spuisluizen had ook wel wat. Want hoewel alles gesperrt is kun je toch een klein stukje naar binnen. En dat doen wij Nederlanders altijd, toch? Niet dat er iets te zien is, maar dat geeft niet.

Terug op ons ankerplekje, bijna op dezelfde plek als gisteren maar nu iets dichterbij de Schwentineflotte hebben we heerlijk van de zon genoten. De wind kwam wat uit het noordoosten, dus we hadden de zon in de kuip. Vakantiegevoel!

Maar waar we ons over bleven verbazen, was AI. Tijdens de koffie vanochtend zaten we in ons geheugen te graven hoevaak we in de kleine sluis (relatief klein) van Kiel waren geweest. Ik wilde het opzoeken op het internet, op onze (privé-)blog, maar kon die niet meer vinden. Nou ja, dat is gek! Dus ik zocht op hidzerentynke. En het eerste item wat Google laat zien is dat AI-gedoe. Meestal sla ik dat over, maar de eerste zin triggerde me. En de volgende ook!

Nou ja zeg, dat zomaar de connectie met onze reis door Europa was gelegd, dat is toch wel apart! De wereld wordt wel erg klein op deze manier. Bijna eng! Maar stiekem in dit geval ook wel weer erg leuk!

Kiel!

 

Het was even werken bij het anker-ophalen. Er zat heel veel dikke klei aan, dus de dekwaspomp was flink nodig. Geeft niet, het is een teken dat het anker zich goed ingraaft, en dat je hier dus goed kunt ankeren.

De zon scheen, het was wat fris, dus we stuurden weer lekker luxe binnen. Tot kilometerpaal 79, dus na een kilometer of negen, was het rustig op het kanaal. Maar daar, bij een Weiche, zagen we drie rode lichten. Stoppen dus! Nou, stoppen.... We voeren heel langzaam door, want voor ons voer een ander zeiljacht en daarvoor een groot schip uit Madeira. Van ongeveer 180 meter lang en 27 meter breed.

Er kwam een Zweed aan, die qua afmeting de tweelingzus zou kunnen zijn, maar dit schip was wel een stuk beter onderhouden. Qua verf dan. Langzaam schoven de schepen langs elkaar, en toen veranderden de lichten weer en mochten we verder.

Even later kwam er weer een containerschip langs. Dat is niet zo bijzonder, maar nu maakten we foto’s terwijl we nog binnen waren en dan ziet het er toch wel erg indrukwekkend uit.  Een raamvullend object is het dan opeens.

Je moet transfer-geld betalen in het NOK. Dat is al jaren zo. Vroeger (nou ja, de eerste keren dat we hier kwamen) moest ik in de sluis van Kiel naar boven klimmen (hartstikke eng!) om in een kantoortje te betalen. Cash, want pinnen kon niet. In 2012 op de heenreis was het nog in de kleine sluis, toen we terugvoeren was die al gesloten (de muren stortten zowat in!) en gingen we in de grote sluis.

Een paar jaren later hebben ze betaalautomaten geplaatst. Op een steiger voor de sluis (nog in het kanaal), en op de kade van Holtenau, vlak na de sluis aan bakboord. En nu kun je ook digitaal betalen. Dat deed ik al varend, vlak voor de sluis. Omdat ik het MMSI-nummer van onze marifoon erbij op kon geven, werden we niet apart gecontroleerd (opgeroepen), maar was het op het internet te zien. Onze Durchfahrtscode was E6DS5-26.

Ha, op het internet stond dat je dit eigenlijk thuis al moest doen, en dan de code groot op een A-4tje printen zodat je dat aan de sluiswachter kunt laten zien. Ja doei! Ik oefende even met de code, echo-sechs-delta-sierra-fünf-zwei-sechs, en liet het er op aan komen. En wat denk je? Geen controle, tenminste niet dat wij merkten.

We moesten trouwens even wachten voor we de sluis in mochten. Eerst twee vrachtschepen en een lege tanker, en dan de pleziervaart (zes stuks). Voor het witte licht verscheen krioelden sommige wat in het rond, wij waren aan de betaal/wachtsteiger gaan liggen en bekeken de boel rustig van een afstandje. Het pontje De Adler, een voetganger- en fietspontje, sjeesde heen en weer over het kanaal. We bedachten dat we morgen wel even konden wandelen of fietsen, en dan met het pontje over konden steken.

Het schip Soniland uit Gibraltar hield zijn schroef draaiende, want veel reuring in het water maakte en ook veel lawaai gaf. Maar verder was er niets aan de hand. Nou, of het moet al de Duitse manier van aanleggen zijn, maar dat kennen we intussen. Wij lagen al vast (ik stond op de drijvende steiger), en wilde het Duitse jacht voor ons wel even helpen, want dat leek niet zo te lukken. Ik nam de lijn aan van de Mevrouw, die direct weg liep. Ik riep “hier bitte” en gooide de lijn aan boord. Dat begreep ze gelukkig.....Ja zeg, ik ga hun lijn niet vasthouden!

Het schutten duurde veel langer dan in Brunsbüttel, maar al met al heeft het wachten en het schutten ons ongeveer anderhalf uur gekost. We klagen niet, het had veel langer kunnen duren, het was prima weer en we hadden van alles te zien.

We voeren bakboord uit, lieten het centrum van Kiel dus rechts achter ons, en voeren naar Püschow Hafen. Dat is een soort baai, ongeveer drie kilometer verderop. Hier ankerden we volgens mij elk jaar.

Stomverbaasd waren we! Vaak lagen we hier in ons eentje, maar nu liggen we hier met 17 jachten voor anker. Volgens ons allemaal mensen zonder postcode. 

Twee zeiljachten liggen gezonken tegen de wal , zes jachten liggen aan een kade waar met veel borden is aangegeven dat je daar niet mag liggen, en een stuk of vijftig boten van allerlei pluimage liggen in de Schwentineflotte. Mooie schepen maar ook veel oud spul. Verwaarloosd spul.

Deze drijvende gemeenschap van booteigenaren delen een postcode, bestaat hier al 28 jaar, en mag hier in elk geval tot 2034 blijven liggen.

We vonden een mooi plekje en hadden weer van alles te zien. Natuurlijk al die boten om ons heen (we zijn expres naast/voorbij die Schwerinneflotte gaan liggen), maar ook veel (privé)vliegtuigen die opstijgen van de luchthaven, en vanavond kwam er nog een politieboot een rondje varen. Prima plek voor ons dus!

Altijd wat te zien op het Kieler Kanaal

Het was rustig vannacht. Of we hebben heel diep geslapen. Af en toe hebben we een schip langs horen komen, maar volgens ons hebben we slechts één keer flink geschommeld.

We vertrokken tegen negen uur in de zon. Het was wat fris, dus we zijn redelijk snel in de stuurhut gegaan om lekker binnen te zitten. We wilden vandaag 50 kilometer varen naar een ankerplek.

De eerste helft van de rit gebeurde er eigenlijk niets. We keken naar bomen, naar schepen, naar pleziervaart, naar zwanen en naar huizen. Niet dat het druk was op het kanaal maar dat wat vaart of staat is van ver al te zien, dus het toch best afwisselend.

Ongeveer bij kilometer 46 stak een ree het kanaal over. Hij had het vast vaker gedaan want hij zwom krachtig en doelbewust naar de overkant en klom zonder zichtbare moeite op de wal. Stoer hoor!

Op ongeveer de helft van het kanaal, bij kilometer 55, staat een groot loodsgebouw. Vanaf hier worden de lichten bij de Weichen bediend en dit is ook de plek waar loodsen aan en van boord gebracht worden. Want grote schepen hebben een loods nodig, en die mannen/vrouwen varen slechts een half kanaal mee.

De oude veerhuizen staan er ook nog steeds. Leeg. Zó jammer, je zou er best leuk kunnen wonen als je ’t lawaai (en de stank?) van de schepen voor lief neemt. Eén huis, bij de Weiche Oldenbüttel, wordt nu wel bewoond. De rest niet.

Bij Rendsburg kregen we het druk met kijken. Naar de zweefveer, die onder de spoorbrug heen en weer zweeft. Sinds 1913 doet hij dat al, en schijnt één van de laatste acht constructies van dit type ter wereld te zijn. Er mogen 100 mensen en 4 auto’s tegelijk mee.

Aan (voor ons) stuurboordkant zagen we een camperplaats. Hutje mutje. Met uitzicht op die zweefveer, dat is dan nog leuk, maar ook uitzicht op een kale camperplaats aan de overkant, industrie, en dichtbij de spoorbrug. Waar ook lange goederentreinen over gaan zagen we: we telden 23 wagonnen. Leuk is anders, dat geldt voor beide camperplaatsen. Vinden wij.

Ondertussen zwaaiden we nog naar een kotter uit Staveren, die heel enthousiast deden. Friezen onder elkaar? Misschien wel.

Het was even spitsuur met scheepsverkeer: we zagen voor en achter ons tegelijk zes schepen en twee pontjes. Iedereen hield zijn eigen kant en er was niks spannends aan, maar het leek even druk.

Oh, de werf van Lürssen, daar is ook altijd wat te zien. Hier worden supergrote en superluxe (denken we) motorjachten gebouwd. Eerst zagen we eentje die niet eens in de loods paste qua hoogte, en die wel wat topzwaar lijkt. En aan de andere kant ligt er al een groot jacht zo goed als klaar buiten de loods en eentje nog in een dok.

Een paar kilometer verder, nog steeds bij Rendsburg, zijn ze bezig met het bouwen van een extra rijbaan aan een brug. Denken we. Nou, door het kijken naar de mannen op de trappen en steigers, en die ene man hoog in de kraan, kreeg ik al trillende benen! Jee, op 40 meter hoog, en hoe dan? Hoe bouwen ze van beide kanten steeds een stukje verder?

Weer een paar kilometer verder draaiden we linksaf, de Borgstedter See op. Dit water was ooit een deel van het Eiderkanaal, later een deel van het Kieler Kanaal, en sinds 1914, toen het kanaal bij Rendsburg werd rechtgetrokken loopt het bijna dood op een laag bruggetje onder die hoge waar ze nu aan ’t werk zijn.

Niet dat we hier direct tot rust kwamen hoor. Ja, lekker in de kuip in de zon zat prima, maar er kwam een helikopter aan, waar aan de rechterbuitenkant twee mannen zaten, die een rode bal van een hoogspanningskabels haalden. En nog een keer, en nog een keer. Het was best ver weg maar met de kijker goed te zien. Het spannende voor ons was dat het leek alsof de wieken van de helikopter héél dicht bij de kabels draaiden. Maar alles ging goed en tegen vijven was het hier super rustig.

Er lopen koeien op het eiland, we zien in de verte schepen door het kanaal varen, en liggen hier erg leuk en veilig.