Aan de palen op het NOK

Na een dip in het frisse water vertrokken we. Het leek haast of het onder water warmer was dan boven water, dus we stuurden het eerste deel van deze dag lekker binnen in de stuurhut.

We voeren onder de grote Rader Hochbrücke door, waar dus aan gewerkt wordt. Op het internet vond ik een mooie foto daarvan.

Bij Rendsburg, na ongeveer vier kilometer varen, was het een stuk drukker aan de wal dan bij ons ankerplekje. Eerst passeerden we een restaurant Brückenterrassen met het bord "Ships Welcome Point". Al een jaar of 25 worden grote cruiseschepen begroet door de grote Duitse vlag te strijken (dat is een internationale maritieme begroeting) en wordt het volkslied van het land van herkomst gespeeld.

Klinkt leuk, maar wij hebben het nog nooit gezien of gehoord. Maar er komen waarschijnlijk ook niet zo vaak meer cruiseschepen door het NOK dan vroeger, wij zien ze nauwelijks.

Vlak daarnaast staat de Rendsburger Hochbrücke mit Schwebefähre. Het is een spoorbrug met daaronder een zwevende pont. Er kunnen 100 personen en vier auto's mee vervoerd worden.

Elk kwartier gaat ie naar de overkant, maar wij hebben dat nog bijna nooit van dichtbij gezien. Vandaag wel: vlak nadat wij er langs kwam stak de pont van wal. Leuk gezicht hoor!

Vlak na de brug is een camperplaats. Nou, volgens ons geen leuke. Op asfalt, naast de spoorbrug die veel herrie maakt als er een trein over gaat, terwijl de zwevende pont ook niet stilletjes zijn gang gaat. En verderop, vlak naast de camperplaats, is een industrie-gebied waar nu twee schepen werden gelost. Een rumoerige plek dus, maar ja, wel vlak naast het NOK.

Weer even verderop was een soort monument. Voor Friedrich Voss. Dat zei ons niets. Maar het blijkt de civiel ingenieur te zijn die onder andere de spoorbrug heeft ontworpen. Hij was de eerste die sterk, voor overzeese constructies ontwikkelde staal voor de bruggen gebruikte. Sneu voor de beste man is dat hij een dag nadat hij stierf het Bundesverdientkreuz kreeg uitgereikt. Het is een hoge onderscheiding, maar dat heeft hij dus niet mee mogen maken. Maar: hij heeft nu een saai monument met zijn naam er op!

We kwamen de Amadeus Saffier tegen. Hidzer wist dat het een nieuw schip was, uit 2024. En heel bijzonder: het heeft baat bij zelfopgewekte windenergie. Even kijken op het internet leverde dit op: De ‘verticale vliegtuigvleugels’ zetten windenergie direct om in stuwkracht voor het schip. Deze VentoFoils maken het mogelijk om de wind te benutten voor extra aandrijving. Het wind-assisted propulsion system (WAPS) zorgt in combinatie met de aangepaste vorm van de romp en de geoptimaliseerde schroef, voor een reductie van 50 procent van de uitstoot. 

Dat is een flinke besparing! Vandaag lagen de vliegtuigvleugels plat, anders kan hij niet onder de bruggen door natuurlijk.

Dat er soms iets misgaat op het kanaal zagen we vandaag weer aan een dikke paal bij een Weiche. Eentje, de twee na laatste in dit rijtje, lag flink geknakt. Met een soort alarmlicht er op, een oranje vlag en een oranje wegwerkershesje. Wij noemen het trouwens wel flinke dikke palen, maar vergeleken bij de hele grote schepen zijn het slechts luciferstokjes. 

Af en toe moesten schepen even op elkaar wachten, maar wij tuften vrolijk door. We zagen pontjes varen, veel zwanen zwemmen, zwaaiende fietsers, een nieuw schuilhutje voor fietsers en ondanks dat het voor velen een saai kanaal is vinden wij het gelukkig nog steeds leuk.

Waar we nog niet aan kunnen wennen is het Duitse brood. Dat wat we gisteren bij de Famila kochten (op aanraden van mijn buurman-broodkoper) ziet er geweldig uit. Het ruikt niet zo lekker naar ons idee (te veel zuurdeeg) maar het smaakt beter dan dat het ruikt. We gaan bij de volgende bakker over op witbrood, of we breken onze noodvoorraad aan. We hebben nog knäckebröd en afbakbroodjes, en kunnen altijd nog platbrood bakken, dus dat komt wel goed.

Tijdens een klein buitje legden we aan tussen de palen. We passen er niet tussendoor (in de lengte) dus mikken altijd eerst de kop tussen twee palen (die ik dan even met lijnen aan de boot vastmaak) en gaan dan voorzichtig achteruit met de kont vlak voor twee andere palen. Dat ging ook vandaag weer prima.

Er zijn vier andere zeilers bij komen liggen, en bij twee was het toch wel een gedoe (en een beetje geruzie). Maar iedereen ligt nu. Het blijft regenen, dat is een beetje jammer maar het vernielt ons uitzicht niet. We zijn nu op kilometer 20,7 en hebben er dus bijna 80 opzitten. Nog twintig te gaan, dan zijn we in Brunsbüttel bij de Elbe. Maar waarschijnlijk blijven we hier nog een dag of twee, want de wind staat verkeerd op de Noordzee.