Naar de Borgstedter See aan het Kieler kanaal

De havenmeester kwam langs toen we (best vroeg) zaten te ontbijten. Niet om havengeld te innen, maar om te vragen wanneer we gekomen waren (toch een soort van controle omdat we officieel hier slechts 1 nacht mogen liggen?) en of we al een ticket voor het NOK hadden gekocht. Dat ticket moesten we nog kopen, dat kan via 't internet en is zomaar gedaan.

Onze code is WNX2G-26. Ik heb ingevuld dat we op 19 augustus het kanaal op gaan, want dan is de code geldig van vandaag tot en met de 22ste. Het is wat gewiekst, maar ja, we willen niet zo supersnel doorvaren, want het weer op de Noordzee is in elk geval tot vrijdag niet geschikt voor ons.

Na nog even op de fiets, naar de Famila voor brood en groente, en naar de naastgelegen Aldi voor een paar flesjes Doppelkorn, hebben we lekker koffie gedronken en hielden de wachtende zeiljachten in de gaten. Vijf lagen er te wachten, al best lang. 

Toen we het witte licht zagen knipperen, en de jachten richting de sluis voeren, kwamen wij ook in actie. Als laatste boot gingen wij naar binnen. Het grote schip Annaba uit Madeira (167 bij 26 meter) lag al lang te wachten. Je moet als vrachtschip wel geduld hebben hier hoor. Want de Ibis7 uit Nederland, die heen en weer vaart op het kanaal, en de Baltic Arrow van 80 bij 12 meter moesten er ook nog in. En dat gaat niet zo snel. 

Die Baltic Arrow heette vroeger Lady Nola en was geregistreerd in Delfzijl. Dat zagen we aan de overgeverfde letters. Nu is ze geregistreerd in Basseterre. Daar hadden we nog nooit van gehoord. Op AIS zagen we Saint Kitts and Nevis. Daar hadden we ook nog nooit van gehoord.

Google is weer fantastisch: Basseterre is de hoofdstad van Saint Kitts and Nevis, en dat is een eilandstaat in de Caraïben. Joan Armatrading is er geboren, dat is een leuk feitje voor een pubquiz!

Tot een paar jaar geleden moesten we hier in de sluis het sluisgeld (Kanalgebühr) betalen. Ik moest deze muur opklimmen via een rechte ladder. Echt mijn hobby! Die ladders hebben ze weggehaald, op eentje na die verderop in de sluis staat, dat is om in geval van nood naar boven te kunnen denk ik. 

Verder is het eigenlijk een oude toestand. Er liggen wat rubberen struikelmatten op de vlonders (gelukkig zijn het wel met het water mee op en neer gaande vlonders) zodat je niet zo gauw uitglijdt, maar dat is het dan ook. Het voldoet prima hoor, maar je moet wel even uitkijken. 

Nadat we bijna 50 centimeter gezakt waren (wat een moeite en tijd kostte dat!) mocht de Ibis er als eerste uit, daarna alle pleziervaart, en pas daarna die twee grote jongens. Dat is wel zo veilig natuurlijk. Die Annaba is echt groot en hoog!

Bij 't verlaten van de sluis kwamen we langs het info-centrum. Daar waren we al eens geweest. De hele geschiedenis van het NOK kun je daar lezen en zien. Best interessant. En er is een uitkijkpost waar je lekker beschut kunt kijken naar alles wat er in en er uit vaart. En wij keken natuurlijk naar de kijkers op de wal, haha!

De Annaba haalde ons pas vijf kilometer verderop in. Zo lang duurde het voor de lijnen losgemaakt waren en hij voorzichtig op gang kwam. En een stuk verderop was er nog een soort van opstopping: bij een Weiche (een uitwijkplaats) moeten schepen soms op elkaar wachten omdat er vlak daarna een krappe bocht of een smaller stuk kanaal komt. Lichten (rood en wit) geven aan welke categorie moet wachten. Wij hadden hier geluk: er waren 3 rode lichten boven elkaar, dus iedereen moest wachten. Ook de pleziervaart. Maar toen wij er kwamen was het stopgebod al opgeheven.

Het was de hele dag grijzig en een beetje fris. We zaten lekker luxe in de stuurhut, tot we bij ons ankerplekje kwamen. Aan de brug werd nog steeds gewerkt, en we zagen nu dat de mannen via steiger-trappen naast de pilaren naar beneden moeten (aan 't begin van de dag omhoog natuurlijk), om via een tijdelijke loopbrug naar de wal te kunnen. Ongeveer 46 meter omhoog en weer naar beneden!

Nu liggen we voor anker in de Borgstedter See, het oude stuk rivier waar het Eiderkanaal op gebaseerd was. Vlakbij het dorp Borgstedt. Het ligt hier goed. Lekker rustig. Het waait wat, maar ons anker houdt ons prima. Waarschijnlijk gaan we morgen een stuk verder. Simon, die we nauwelijks kennen maar die ons heel lief zijn havenplek in Sjötorp aanbood, vaart een stuk achter ons. Nog in Denemarken. Hij vroeg welke route geschikt was voor zijn 2 meter diepe boot. Misschien treffen we hem nog op weg naar of in Nederland.

Dat geldt ook voor de El Paso, van Arend en Marian. Zij varen ook achter ons, dichterbij dan Simon, maar kunnen veel sneller. Het zou erg leuk zijn om ze te zien en bij te praten!