Via Heech weer naar huis

Zo. Weer thuis. Na 150 dagen op de Nocht. Het is niet dat we heel graag naar huis wilden, we zijn het varen en verblijven op de boot nog lang niet zat. Maar ja, de meeste dingen hebben een begin en een eind, en deze reis ook. En het is ook wel weer goed hoor.

Gisteren beleefden we het feest dat Anneke en Jan gaven omdat ze in maart waren getrouwd. Organisatorisch was het geen 100%, maar dat past ook niet bij hen. Dankzij hulp van velen die meedachten en meehielpen werd het wel gezellig. 

Tot onze verrassing (nou, tot ieders verrassing!) was het viertal smaakvol gekleed, allemaal in het nieuw. Het kan dus wel, haha! Anneke had voor een kwartiertje (tijdens een paar toespraakjes) een wit bruidspak aan, maar die moest gauw weer uit want het zat niet lekker. 

De blauwe broek die voor het feest bedoeld was, bleek om twintig voor drie (de eerste gasten zouden om drie uur komen maar dat werd iets eerder) veel te lang. Anneke vroeg om veiligheidsspelden en duct tape, maar dat werkte natuurlijk niet. Gelukkig had ik naald en draad mee, dus om even voor drieën waren de pijpen gezoomd. 

De partytenten (een mini en een redelijk grote, op Marktplaats gekocht) zouden met vereende krachten opgezet worden, maar de mini was erg mini en waaide weg, en bij de andere misten een paar stokken voor het dakgedeelte. 

We hebben nog een uur of twee gevaren met de Vliegende Hollander, het bleef gedurende de dag gelukkig droog maar het waaide wel hard. Jammer. Frank had wel een zeil tegen de regen voor boven het dek en de BBQ, wij hadden een zeil die de wind wat tegenhield.

Bij ons aan boord was het een instuif van kindertjes, super gezellig. Ze konden allemaal zelf aan en van boord klimmen, behalve Ids en Léon, die hadden even hulp nodig. 

Wij hebben het licht niet uitgedaan op de Vliegende Hollander, dat hebben we aan anderen overgelaten. Ons licht ging al iets eerder uit, we hadden Marit en Hidde te slapen natuurlijk, en kakten aan het eind van de avond toen zij zo ongeveer naar bed zouden wat in. En we hadden de keuze om in de Vliegende Hollander te gaan (warm en lawaaierig) of in de wind op het dek, of bij ons aan boord. Het werd het laatste.

Vanochtend (nou, niet zo vroeg hoor), hebben we meegeholpen met het opruimen, en tegen half twaalf vertrokken de boten. De Vliegende Hollander naar Lemmer, de Amigo naar de Kuilart en de Nocht naar Sneek. 

Nu hebben we de boel al redelijk leeg gehaald. Nog niet opgeruimd, maar al wel drie wasjes gedraaid en het huis van onder naar boven gestofzuigd. Dat deed Hidzer, die is er altijd preciezer in dan ik. En het was even nodig: heel veel spinnetjes hadden zich verzameld. Ongenode gasten, dus weg ermee!

Aan het eind van de middag hebben we gezellig geborreld en bij gekletst met onze lieve Buuf. Morgen gaan we naar Lelystad om de camper te halen, want daarmee gaan we weer op reis, waarschijnlijk vrijdag al. 

Maar tussen alle to-do-things in gaan we lekker nagenieten van deze reis. Honderdenvijftig dagen, dat is een leuk getal. Maar tegelijkertijd ook veel dagen, dus we zullen ons reisverslag er af en toe bij moeten pakken omdat we toch weer dingetjes zijn vergeten, ben ik bang. We zijn erg blij dat het allemaal gegaan is zoals het gegaan is: zonder ongelukken en pech, met mooie ontmoetingen en enorm genieten van elkaar en de mooie omgevingen. Eigenlijk best weer voor herhaling vatbaar!

Van Lemmer naar Heech

Ha, dit was weer een feestje! En ongelofelijk, het was alsof de kids gisteren nog bij ons aan boord waren geweest.  Het speelgoed en de Donald Duckjes werden direct gepakt, er werd gevraagd om een broodje en later om een snoepje natuurlijk. Gelukkig was het snoepkestromke weer aangevuld met nieuwe snoepjes uit Duitsland, dus de keuze was weer reuze.

De motor werd geïnspecteerd en okee bevonden, er werd voorgelezen en natuurlijk werd er weer een hut gebouwd. Met veel knijpers en lijntjes, geweldig. Het was voor ons een uitdaging om een regenjas te pakken.......

 

Nadat Hidde nog even serieus naar een bruidspaar had gekeken die een foto-sessie had op een Lemster Aak zijn we vertrokken. De boodschappen voor morgen waren al bijna gedaan en het plan was dat de Vliegende Hollander om half drie uit Lemmer zou vertrekken.

Want we hebben morgen een feest in Heech, op de Vliegende Hollander. Anneke en Jan zijn in maart getrouwd en dat wordt morgen (weer) gevierd. 

In de sluis waar we in tegenstelling tot gisteren (twee keer een schutting moeten wachten) zo in konden varen hebben ze leuk geoefend, met succes, in het werpen van een lijn om een sluisbolder. 

Onderweg werden er mooie tekeningen gemaakt, maar toen we langs een weiland kwamen waar pas mest was uitgereden vonden ze het zó stinken dat de knijpers tevoorschijn gehaald werden!

Nu liggen we naast de Vliegende Hollander vlak buiten de volle haven. Morgen is er het Amateursilen van de SKS, dus er komen een stuk of dertien skûtsjes met volgschepen. Wij liggen aan palen vlakbij de wal en zo goed als naast de Vliegende Hollander, met de kont op de steiger. Een super plekje. 

De kids kunnen zelf aan en van boord klimmen bij ons, dus dat is lekker. Marit maakte de armbandjes af die ze als kadootje voor nichtje Lisa en neefje Olivier had bedacht, we hebben lekker gegeten en gekletst en maakten het niet te laat. Morgen is er weer een dag, met ongetwijfeld verrassingen want we kunnen niet zeggen dat alles goed georganiseerd is. Ach, we zien wel, het zal wel goed komen!

En we gaan nog niet naar huis......

 Nee, nog lange niet. Nou, zondag gaan we naar huis. Maar hoewel we door Sneek voeren (omdat de brug van Uitwellingerga niet draait) hadden we niet eens de behoefte om ons huis te "bezoeken". Het bevalt ons wel aan boord....

Afgelopen zondag zijn we naar Hidzers moeder gefietst, die het weer geweldig vond dat we langskwamen. De koffie kon zó gezet worden, de cake stond ook al klaar, en dat met stok of rollator, we hebben er respect voor hoor. 

Toen we via Earnewâld naar de boot fietsten zagen we nog een stukje van 't optreden van Nanne en Ankie. Altijd leuk. Het lijkt alsof ze geen publiek hebben, maar aan de waterkant zaten een heleboel mensen op het muurtje.

We voeren maandag via de Alde Feanen. Het was vijf jaar geleden dat we hier voeren, en intussen was er best wat veranderd. Aan de camping en de vakantiehuizen maar ook aan de natuur: er lag zomaar een geul waar die nooit was, een eilandje was flink gegroeid, maar gelukkig bleven de mooie uitzichten mooi. 

Trouwens, de kolonie aalscholvers was er ook nog, en die hebben het voordek lekker ondergepoept. Dat was even boenen onderweg, want het is hardnekkige poep. Vlak voor Grou was alles al weer schoon.

We legden aan aan een Marrekrite-steiger vlak voor Sneek. Mooi op tijd,Din we hebben nog lekker in de zon (en wind!) kunnen zitten.

Dinsdag wilden we even aanleggen in de kom bij de Waterpoort, midden in Sneek. Dat lukte prima, er was een mooi plekje voor ons. En echt, we lagen nog geen vijf minuten, ik was nog bezig met de hoes om het stuurwiel, toen vrienden/kennissen van de Vecht naast ons stonden! Dat was leuk!

Hans en Tjarda waren met hun prachtige Lemster Aak (weer) een rondje Friesland aan het doen. Meestal ontmoeten we ze ergens bij of aan de Vecht, maar nu zomaar in Sneek! We hebben lekker en gezellig bij ons aan boord koffie gedronken en 's middags een hapje en sapje. Super leuk. 

En tussendoor (en tussen de buien door, want het was een regendag) zijn we naar de Albert Heijn geweest, de markt en de bibliotheek. Ach, en we zijn maar blijven liggen, dat heeft ook wel wat, midden in je eigen stadje. Lekker rustig trouwens, dat viel ons erg mee. 

Wel veel zeilboten en overdag meer verkeer dan normaal, door die brug bij Uitwellingerga en omdat de Houkesloot-aquaduct een maand (!) gestremd is.

Na een nachtje in Wâldsein, aan "ons" Marrekrite-walletje zijn we aan de loswal gaan liggen, liepen een leuk rondje en kletsten even met brêgewipper Klaas. Hij heeft een prachtig uitzicht vanaf zijn hokje, waar we leerden dat hij op een kaart de bussen kan zien rijden. Die zijn met een soort AIS, een soort transponder, uitgerust zodat hij daar rekening mee kan houden. 

En nu liggen we voor anker bij Lemmer. Weer één van "onze" plekjes. Met een kalm windje uit goede hoek, met een mooie zonsondergang en weer lekker rustig. Hier waren tot onze verbazing trouwens ook best veel waterplanten. We zijn ze dit jaar tegen gekomen op plekken waar ze "vroeger" nooit waren of waar we ze helemaal niet hadden verwacht! 

In een bijlage van de Leeuwarder Courant, die we van onze achterburen in Earnewâld hadden gekregen, stond dat het onder andere komt door het klimaat komt. Het groeiseizoen van de waterplanten begint vroeger. 

Maar ook door de kwaliteit van het water. Het is schoner wat betreft meststoffen, maar viezer doordat er toch nog veel medicijnen- en drugs-resten (al is het relatief weinig) in het water blijven of komen. Dus het water is helderder dan vroeger, waardoor meer zonlicht in het water komt tot op de bodem. En die "nieuwere" reststoffen stimuleren groei ook nog eens. 

En dan heb je ook nog de exoten, die eigenlijk in warmere gebieden thuishoren maar via aquaria en tuinvijvers in de natuur komen. En zonder natuurlijke vijanden groeit dat spul enorm snel.

Lastig hoor, want we hebben planten nodig in het water, maar het worden nu wat te veel. Nou ja, ons anker hield het goed dus vandaag hadden we er geen last van.

Morgen gaan we Lemmer in en krijgen we twee kindjes aan boord. De bedden zijn opgemaakt, we zijn er weer klaar voor!

Naar Earnewâld

Het klinkt simpel en snel, van Zoutkamp naar Earneâld. Nou, simpel was het ook hoor, maar we hebben er wel vijf dagen over gedaan. Lekker op ons gemakje.

Dinsdag en woensdag was het prachtig weer, daar hebben we van geprofiteerd door een wasje te doen en die héél snel in flinke wind te laten drogen, en door vanaf Leeuwarden naar Burgum te fietsen (en weer terug) om Hidzers moeder te bezoeken.

Verder was het overwegend grijs, met af en toe regen en soms flinke wind.

In deze zes dagen hebben we drie musea bezocht. Drie heel verschillende! Eerst in Zoutkamp, daar zijn we met Klaas en Sjieuwkeline naar het Visserijmuseum geweest. In de voormalige betonningsloods van Rijkswaterstaat was voor ons van alles te leren over de historie van het visserij rond Zoutkamp, en keken we in Siegerlida's Hoeske, een origineel herbouwd Zoutkamper vissershuisje met een inrichting van rond 1900. Maar ook de tijdelijke expositie Stromen van Verandering en de filmpjes met interviews over hoe de oorlog is beleefd waren erg interessant. 

Ergens stonden gedichten op een muur, deze vonden we erg passend hier:

Achter de deurloods
Spookt het verleden
In mompelverhalen van oude vissers.
Waar garnalen tot legenden worden
En stormen aanzwellen tot orkanen
van vindingrijkheid.

Binnenkort wordt het museum verbouwd en uitgebreid, dus we komen hier weer om dat te bekijken!

Toen we het winderige Lauwersmeer (zonder heuse golven, dat viel ons op) over waren vonden we in de Dokkumer Diep weer een mooi Marrekrite plekje. Twee zelfs, want we zijn om wat meer in de luwte te liggen de volgende dag een kilometertje verder gevaren. 

En vanaf daar gingen we naar het enige Vlasmuseum van Nederland! In Ie, of in het Nederlands, in Ee. In een braakhok is het kleine, schattige museum gevestigd, waar je van alles kunt zien over het proces tussen vlas zaaien tot linnen kleding dragen. 

Een braakhok (tevens de naam van het museum) werd in de crisisjaren van voor de Tweede Wereldoorlog door de gemeente ingesteld als een soort sociale werkvoorziening. Hier werd 's winters gewerkt: het vlas werd gebraakt (de stengels breken) en gezwingeld (de houtige deeltjes verwijderen).

En in Leeuwarden zijn we naar het Fries Museum gegaan. Een mooie expositie over Friesland (nooit geweten dat 10.000 jaar geleden de Noordzee één grote zandbank was) met een mooi wandvullende foto.

 

Bij het gedeelte over de Hindelooper Kamer hing een wandvullende foto van oud-Parijs. Leuk om te zien waar we gevaren hebben! Die Hindelooper Kamer is in 1877 samengesteld voor een Historische Tentoonstelling. En een jaar later stond het op de Wereldtentoonstelling in Parijs. Ongelofelijk toch?

Speciaal voor de tentoonstelling werkten onder leiding van Éric Van Hove Friese, Marokkaanse, Zweedse en Indonesische ambachtsmensen ruim negen maanden aan de motor uit een veldhakselaar, een landbouwvoertuig. Alle 295 onderdelen van de motor werden nagemaakt van Marokkaans houtwerk tot Hindelooper schilderwerk en van Indonesisch snijwerk tot Zweeds glaswerk. In de Blokhuispoort hebben de ambachtslieden een maand lang intensief samengewerkt om de onderdelen passend te maken en samen te voegen. Zó leuk!

Van de Poptaschat wisten we dat het oud en van zilver was. Maar nu leerden we er "alles" over, en vinden we dat het Eysingaschat moet heten. Want rond 1670 gaf jonkvrouw Anna van Eysinga opdracht tot het maken van deze zesdelige zilverschat. Een hele kostbare klus! Maar toen ze stierf in 1683 (ze heeft er dus niet zo lang van kunnen genieten en mee kunnen pronken) werd haar huis, de Heringastate, en veel van haar zilver gekocht door de steenrijke  advocaat Popta. En die man haalde een rare streek uit: hij liet zijn familiewapen over het wapen van onze jonkvrouw aanbrengen. De macho!

Maar goed, de hele wereld is in de ban van deze zilversmeedkunstwerken, en in opdracht van het Victoria and Albert Museum in Londen zijn er replica's gemaakt die wereldwijd in musea staan! Steeds onder de naam Poptaschat, dat is wat jammer. Maar misschien wel beter uit te spreken.

Natuurlijk hebben we ook veel tijd besteed aan het Verzetsmuseum. Heel anders, maar ook zeer indrukwekkend.

Nu liggen we in Earnewâld. Het was een winderig tochtje, en we liggen hier hartstikke aan lagerwal. Letterlijk, niet figuurlijk! Code geel, maar ach, met dikke stootwillen tussen ons en de steiger redden we het prima. Af en toe liggen we wat scheef want de mast vangt veel wind, maar de wind gaat straks weer wat liggen en dan hoeven we niet meer te denken aan glijdende glaasjes en zo.