Via Norderney en Greetsiel naar Groningen

Het is ons weer gelukt: via de Noordzee en het Duitse Watt naar Groningen varen. Hoewel onze Duitse buurman in Cuxhaven zei dat we het best anderhalf uur na HoogWater Cuxhaven konden vertrekken, deden we dat niet. We zijn zelfs vroeger vertrokken!

Want tja, pas om half één vertrekken zou betekenen dat we in 't donker op Norderney zouden aankomen. Want het is ongeveer 110 kilometer varen, dus reken maar uit. Dat wilden we niet, dus die anderhalf uur wachten zouden we sowieso niet doen. 

En hoe onstuimig de Elbe gisteren nog was, met die stroming-tegen-wind-in, zo rustig en kalm was -ie maandag om half negen, toen we weer even keken. We zouden om elf uur vertrekken hadden we afgesproken met El Paso.

Hidzer tankte de watertank nog even vol, ik maakte een huzarensalade, we zetten alles zeevast en maakten koffie. Het was nog niet eens tien voor tien toen ik Marian belde, om te vertellen dat we er helemaal klaar voor waren. Ha, zij dus ook! Arend wilde ook wel weg en belde de brugwachter. Ze lagen in de City-Marina waarvan de brug elk vol en elk half uur een opening had. De brugwachter zei dat ze om tien uur door de brug konden, dus beide boten werden losgegooid en we gingen tegelijk op pad.

Samen met ons nog minstens 17 andere boten. Dat zagen we op Marine Traffic, dus boten zonder AIS kunnen ook nog in ons treintje gevaren hebben.

De Elbe was en bleef rustig. Super! Okee, we hadden wel wat stroming tegen, maar we hadden afgesproken dat we sneller zouden varen dan we ooit hadden gedaan. De El Paso is snel varen gewend, de Nocht nu ook....

De zon scheen, het was een mooie start van de dag. En dat bleef het ook, een mooie dag. Bij Elbe 1, de ton aan het begin (of eind, het is maar hoe je 't ziet) van de Elbe, waren we na drie en half uur varen. Daar verlieten een paar wagonnetjes ons treintje, want die mensen kozen voor Helgoland.

De Noordzee gedroeg zich even netjes als de Elbe. Okee, er was veel deining, maar dat was goed te doen. Die deining was soms heel traag, maar soms ook heftig. De Noordwestenwind van de afgelopen dagen had de zee wat op gang gebracht. Er was eerst nauwelijks wind, maar we hadden in de haven van Cuxhaven het gereefde zeil al gehesen, om het slingeren wat tegen te gaan. Dat werkte prima.

Als het kon qua wind en windrichting rolden we de fokken (soms één, soms twee) er bij uit, dat scheelde toch weer een knoop snelheid. 

Eigenlijk was het een prima tocht. De koffie aan 't begin van de reis, de lunch (afbakbroodjes) en de huzarensalade smaakten prima, we zijn niet eens gaan snoepen, afgezien van een appeltje. 

Bij Norderney, waar ook weer enkele wagonnetjes de trein verlieten om 's nachts door te varen, was de deining pittig. Alles bleef staan en hangen, zelfs de laptop en Marits gelukssteentje, maar we moesten ons wel schrap zetten en goed vasthouden. Maar ach, de boot kan zó veel hebben, het is bijna een wonder!

Om half negen, dus na tien en half uur varen, legden we naast de El Paso aan. Die lag er net een half uurtje. Ze hadden de havenmeester nog getroffen, die vertelde dat het Watt wel dertig centimeter minder diep was door de wind van de vorige dagen. Wij begrijpen dat verschijnsel niet helemaal, maar als de havenmeester het zegt dan is het zo.

Onze Anleger namen we mee op de El Paso, waar Marian nog voor hen aan het koken was. Ondanks de huzarensalade wilde Hidzer nog wel een kleine portie, en de warme pasta smaakte best. 

We berekenden nog even hoe laat we zouden vertrekken: 07:00 uur! 

Maar de volgende ochtend hadden we een schippersberaad om zeven uur. Want die dertig centimeter minder water zat Arend niet lekker. Het tweede wantij werd dan wel heel kritiek. Die konden we nooit halen, hoe snel we ook zouden varen na het eerste wantij. 

Nou, dan misschien de volgende dag verder, of dezelfde dag nog naar Greetsiel. Ik besloot naar de havenmeester te gaan (die zou er om half acht zijn) om te betalen en om raad te vragen. Hij vertelde dat Greetsiel prima te doen was, wanneer we "nu" vertrokken. Drie uren voor HoogWater, en dat hoge water was om half elf. 

Okee, ik rende terug naar de boot. Ze zagen me al rennen en vermoedden al dat we zouden kunnen vertrekken. Dat deden we dus, het ging weer supersnel.

De zon scheen, er was eerst nauwelijks wind (het laatste uur wel) en de golven waren ook rustig. 

We waren met zijn tweeën, maar er voer wel een vrachtschip voor ons uit naar Delfzijl, en eentje kwam ons achterop (en haalde ons in) en ging naar Juust.

Het wantij was goed aangegeven met prikken, nou het zijn bijna heuse bomen! De eerste is een triootje, daarna zijn het solitaire. En er zit zelfs nog een rode markering in, maar die is bijna niet te zien.

Vlakbij Greetsiel was het druk met vissers. Sommige gingen met ons naar de sluis, sommige waren nog aan het vissen. Op garnalen, of Krabben, zoals ze hier genoemd worden. 

Na drieënhalf uur varen lagen we in de sluis. We konden er zó in, dat was lekker. Het is een grote, hoge sluis, waar acht kotters tegelijk in kunnen. Pas sinds 1991 staat dit complex (sluis plus stormvloedkering) er. Nu is Greetsiel, dat je via een vier mijl lang kanaal bereikt, een getij-onafhankelijke haven geworden. Mooi voor de vissers, helemaal mooi voor ons!

Het was zonnig en gezellig druk in Greetsiel. Het is niet groot, maar wel oud en best belangrijk geweest: brieven uit 1388 vermelden dat schepen uit Hamburg in de haven van Greetsiel voor anker lagen en tol moesten betalen. Nu is het nog steeds een actieve vissershaven, maar de kotters hebben nu allerlei kleuren en zijn niet meer allemaal roodgekleurd zoals vroeger. 

Tijdens onze wandeling kwamen we langs het geboorte huis van Ubbo Emmius. Grappig!

We zijn met zijn vieren gaan eten in Captains Dinner, heerlijk en erg gezellig. We spraken af dat we om zeven uur vandaag zouden vertrekken. 

Nou, we waren niet de eersten! Vannacht waren er al een paar kotters vertrokken, dus de sluis draait voor beroepsschepen dag en nacht. De zon kwam op, het voer prima op het kanaaltje en de sluis draaide vlot.

Op het Watt liet de zon zich trouwens niet zien, maar het zicht was goed, de vissers bleven uit de geul, en we hadden tegenstroming naar het wantij toe. Daar zagen we goed de scheiding tussen het diepe en het ondiepe water. Op het spannendste moment hadden we veertig centimeter water onder de kiel, dat was niet veel maar ruim genoeg. 

Met de stroming even later mee voeren we met flinke vaart naar Delfzijl. Ook de Zeesluis stond voor ons klaar en we voeren om twintig over twaalf het Eemskanaal op. Bij de afslag naar de binnenhaven namen we al varend afscheid van de El Paso. Zij kregen familie op bezoek en wij wilden nog een stukje verder richting Groningen.

Het zat ons fantastisch mee: we hoefden voor geen enkele brug te wachten. Zelfs niet voor de grote verkeersbrug in Groningen, de Driebondsbrug. 

We voeren langs de drukke Oosterhaven, waar de brugwachter ons eigenlijk wilde laten liggen omdat we de laatste brug van de stad toch niet voor 16:00 uur zouden kunnen halen, maar wij wilden in de Zuiderhaven liggen. Dat is niet een echte haven, maar een gewone kade zonder voorzieningen.  

Eerst nog even langs het Groninger Museum, dat is altijd een mooi gezicht vanaf het water. Grappig toch dat de architecten Mendini, Coop Himmelb(l)au, Starck en De Lucchi (de namen van de laatste twee moest ik even opzoeken.....) elk hun stukje hebben ontworpen waardoor het gebouw, als experiment bedacht, er nu zo uitziet.

Onze verstaging, de draden van de Lazy Jack en de giek doen ook lekker mee met de niet-horizontale lijnen van het museum!

We vonden het laatste plekje aan de Zuiderkade en daar liggen we nu sinds kwart voor vier. Een best lange maar erg leuke dag. Mannen van de Opruimingsdienst zijn druk bezig geweest met het schoonmaken van het water: we hebben drie grote bulten zien liggen met fietsen, verkeersborden, winkelwagens, terrasstoelen en zelfs een scooter! 

Veel fietsers en wandelaars kwamen langs, maar vanavond is het al weer lekker rustig. Mooi plekje!