Klein stukje verder, naar Gwillinge

Ha, weer een andere vertrektijd dan gepland. We hadden de keus om nog een dag in Simrishamn te blijven of een haventje (of misschien twee) verder te gaan. Maar dat moest dan niet te laat, volgens de weermannen van DMI. Zeiden ze gisteren. Dus we besloten om om ongeveer acht uur te gaan. Lekker vlak langs de kust, dat is gunstig met westenwind.

Vanochtend werden we voor de wekker wakker, keken “in het weer” en besloten direct te vertrekken. Het was zeven uur. De kustlijn is hier weer heel anders, het lijkt meer op Denemarken. Tja, de ijstijden wisten nog niets van landsgrenzen, en landen houden zich niet aan de natuur.

Onze vertrektijd was weer een goede beslissing: in anderhalf uur waren we in het haventje van Skillinge. Je hoort het uit te spreken als Gwillinge met een stomme G. Vrij snel daarna hoorden we op de marifoon een waarschuwing voor storm, en de weerkaart liet echt harde wind zien.

We liggen bij De Zwemsteiger van het dorp. Dat is heel leuk, want echt heel veel mensen, van jong tot oud (met rollator), nemen hier een dip in het frisse water. Het gebouwtje bij de ingang van de haven is aan de walkant rood, en aan de zeekant wit. En ook al zo leuk: de temperatuur van het zeewater wordt elke dag gemeten en bijgehouden, en vanochtend was het 16 graden.

Na de koffie stapten we op de fiets. We wilden naar Kåseberga, twintig kilometer verderop. Daar zijn we al een keer met de boot geweest.

Het eerste deel was enorm leuk: langs het strand, door het bos, langs en over het erf van huizen. Hele mooie huizen, en opvallend veel lange huizen. Dat zijn skånelängor: traditionele langwerpige lage huizen, kenmerkend voor deze streek. Zonder fundering, zonder dakkapellen (tenminste, dat was vroeger zo), en een keer of vier langer dan de breedte. Het waren boerderijen, maar nu vaak vakantiehuizen. Geeft niet, we vinden ze prachtig!

Toen we niet meer langs de zee konden fietsen, moesten we over de weg. Geen probleem, het was best rustig. Maar we merkten al gauw dat er een verschil is tussen de Zweedse, de Duitse en de Nederlandse automobilisten. De Zweden doen echt heel voorzichtig in de buurt van fietsers. De Duitsers zijn al wat driester, en de Nederlanders zijn echte haantjes. “Ik heb recht om hier te rijden en ik ben lekker toch sterker”. Een beetje van dat.

Kåseberga (de uitspraak is iets als Koberj, maar als wij dat zeggen zullen ze ons nog wel niet begrijpen vrees ik.....) is een klein dorpje met een klein rond haventje. Schattig. Het bijzondere zijn de steile heuvels er omheen, zo’n 40 meter hoog, en de Ales Stenar. Die stenen trekken veel toeristen.

Ongeveer 600 na Christus (denkt men) zijn 59 rotsblokken geplaatst. Elk rotsblok weegt ongeveer 1,8 ton! En ze zijn geplaatst in de vorm van een schip, 67 meter lang en 19 meter breed.

Waarom ze staan zoals ze staan? Dat is nog niet bekend. Sommige onderzoekers denken dat het een grafmonument is. Anderen denken dat de stenen als astronomische klok hebben gediend omdat ze zo zijn geplaatst dat de zon in de zomer in het noordwesten onder gaat en in de winter precies daar tegenover.

Ze zijn het er wel over eens dat het een Vikingmonument is. Nou ja, wat het ook geweest is: wij vonden het weer leuk om te bekijken (we zijn hier al eerder geweest, hebben toen in de haven gelegen), en zijn ook weer onder de indruk van de kracht van de mensen om die zware rotsblokken hier te plaatsen.

Terug in Skillinge zijn we nog even de stad rondgelopen. Navily (de app van boot-reizigers) heeft geen leuke reviews over de haven, maar het bevalt ons wel. We zagen leuke straatjes en huizen, lekker door elkaar en achter elkaar. Smalle steegjes, zoals die naast het witte huis met de regenpijp. Het steegje is niet goed te zien, het was een heus zoekpaadje.

De SAR-boot rukte uit, maakte flinke golven in de haven, dus er was wat loos. Maar het viel mee: een motorboot had een aluminium racer op sleep, maar door de golven (ja, het waaide immers een storm(pje)) maakte de raceboot water en zonk. Gelukkig kon de motorboot zelf de raceboot-onder-water de haven in brengen, waar het door de kraan opgetild werd. Dat had even wat voeten in de aarde, maar het lukte de mannen.

De rest van de dag zaten we lekker in de zon te lezen, en maakten we plannen voor de komende dagen. Veel plannen, want voor elke dag maken we denk ik minstens 3, voor ’t geval dat het weer anders wordt.

Trouwens, van die wandeling op het eiland Hasslö, hebben we nog steeds plezier: om de haverklap beginnen de bulten te jeuken en gaan we smeren. Het zijn rode dikke harde bulten. En omdat we hadden gehoord van een vlooienplaag bij Maaike thuis, maakten we ons al zorgen dat wij ook vlooien hadden. Dat is niet zo gelukkig!