Naar Cuxhaven

Okee, het is wat jammer dat het steeds wat grijzig was, en soms regende, maar wat is het toch een prachtig plekje, hier aan onze palen. Er is steeds van alles te zien. Als het ene schip verdwenen is komt de ander er al bijna weer aan. En er zijn aparte bij hoor.  Zoals de Finse Pasila van ruim 135 meter, die zijn vracht met eigen grijpers kan lossen. 

En de Ava D uit Portugal, die zelfs 167 meter lang is! Volgens ons niet eens volledig beladen, er zou wel een containertje bij kunnen toch? Deze heeft trouwens samen met de Nederlandse RLO Merchant bijna een uur in de Weiche moeten wachten op een ander groot schip. Als schipper moet je wel je geduld kunnen bewaren op het NOK: zowel bij het passeren van schepen als in de sluis. Als het een beetje tegen zit halen ze de tien kilometer per uur niet!

El Paso voer langs, en we hadden afgesproken dat we, wanneer er aan de lange wachtsteiger bij Brunsbuttel plek genoeg zou zijn, ook zouden gaan. En anders wilden we nog minstens een nachtje aan onze palen blijven. En ja, na een kleine twee uren kregen we een fotootje van een vrijwel lege steiger met de tekst "er is plek genoeg!". 

Dus we maakten los en gingen op pad. Het werd een heel gezellige avond aan boord van de El Paso, want die moesten we natuurlijk van voor naar achter bewonderen. Wat een schip, geweldig!

Deze steiger, waar we nog nooit gelegen hadden, is eentje om te onthouden. Je kunt zelfs aan de wal komen (hebben we niet gedaan), en er is de hele dag van alles te zien. Loodsboten, veerpontjes, grote schepen, kleine schepen, en we hadden zelfs goed zicht op de sluizen. 

Natuurlijk hebben we het ook over de Noordzee gehad, en dan vooral over de wind op de Noordzee. Misschien gaan we woensdag, dat lijkt nu het best. En wat doen we dan? Hier nog blijven liggen of toch maar naar Cuxhaven? Nou, dat laatste. Dan zijn we alvast maar in Cux.

Met een lekker zonnetje en een leuk windje verzamelden we ons in de sluis. Met de Koi, een passagierschip, en nog 9 Sportbote. Ook hier duurde het even voor iedereen lag. Er was een Duitse solo-zeiler die niet aansloot, en ook een Nederlands zeiljacht deed dat niet. Waarom niet? Geen idee. Anderen moeten daarom dubbel liggen. Op zich niet erg, er was ruimte zat, maar toch.....

Bij het vertrekken uit de sluis had de solo-zeiler heel veel tijd nodig, en een Nederlands zeiljacht. Wij hebben daar niet op gewacht en zijn een beetje voor onze beurt gegaan. Met als motto dat de beroepsvaart op de pleziervaart moet wachten, en dat is toch niet zo leuk met die heikneuters, haha!

Met een mooi gangetje door de stroming voeren we op de grijze Elbe. Het ging steeds sneller en sneller, we tikten zelfs 17,6 kilometer per uur aan! Vlak bij Cuxhaven moesten we even vakkundig en zorgvuldig en goed mikken om ruim op tijd de Elbe over te steken, en even later voeren we de Amerikahaven. Bij de LFC vonden we een mooi plekje aan de steiger. 

El Paso mag hier niet liggen: ze zijn te zwaar. Wij ook wel een beetje, maar ach, dit kan wel. De voorzitter van de vereniging heeft ons weer welkom geheten, we liggen hier prima. Voor hoe lang weten we nog niet, de voorspellingen zijn elke dag anders. Nou ja, we wachten wel af.