Een intensieve en inspannende reis naar ons privé-baaitje Själevik

Zo, weer een rotsendag. En wat voor één. We zijn nu best moe. Niet alleen omdat het een redelijk lange vaardag was, maar ook omdat het zo intensief navigeren, sturen, rondkijken en genieten was!

We waren weer vroeg op pad, de zon scheen, het was bladstil, het meer Lindödjupet lag er prachtig bij. ’t Was een feestje om zo vroeg, in alle rust, te kunnen vertrekken, uitgezwaaid door drie reeën!

Het was erg rustig op het water. Dat kwam ons goed uit, want we hadden het druk met het kijken naar de rotsen, de inhammen, de mini-meertjes en de grote meren.

De wind was pal zuid, dat was weer jammer. Maar ach, we hadden onze aandacht toch bij de route nodig. Soms was het zo spannend, dat we geen tijd hadden om een slok water te nemen. Vaak werd slechts één kant van de vaarroute aangegeven: wanneer er links een groene staak stond, betekende de rots aan de rechterkant rood. En andersom. Zo noemden we het ook: rode staak aan stuurboord, groene rots aan bakboord. Nou, ze hebben hier heel veel rotsen virtueel geverfd hoor!

Soms was de vaarroute erg, erg smal. Tussen de staken door, maar soms ook tussen de staak en de rots door. Ai, wat spannend! Maar als we een stukje verder waren zeiden we ook weer dat het zo mooi was.

Aan het begin van de middag zijn we voor anker gegaan. In ons eentje achter wat rotseilanden. Het was even goed opletten om er te komen. We moesten even voorbij een groene staak naar stuurboord, tussen een paar zichtbare rotsen door, bij een grote rots naar bakboord, tussen de twee rotseilanden Stora Långskär en Lilla Långskär door, een beetje naar bakboord maar niet te ver, en dan ankeren achter Lilla Långskär.  Lekker beschut en toch een wijds uitzicht. We poetsten wat, luierden, lazen en Hidzer heeft nog een rotseilandje verkend.

Maar tegen half vijf, toen het niet echt meer warm was, keken we elkaar aan en dachten beide hetzelfde: zullen we nog een stukje varen? We staken tegen de wind in een "stukje zee" over en doken na anderhalf uur weer in een vaargeul tussen de rotsen.

Een prachtige route, langs rotseilanden waar vaak een huisje staat als dat van Pake Harm, uit het voorleesboek StoarmStynke.

Het was een beetje spannend om onze ankerbaai in te varen: we moesten via smal water om een onzichtbare rots heen die op 80 centimeter onder water ligt, en het ankeren kon niet in 't midden omdat er vlakbij een kabel in de grond ligt. Volgens ons boek, en dat geloven we dan maar. 

En oh, wat is het weer mooi! Dit baaitje heet Själevik. En vandaag wilde niemand hier liggen, behalve wij. Een topplek! WIndstil door de hoge bomen om ons heen, de zon schijnt, er is een reiger die ons van alles verteld maar we verstaan hem niet, en verder is het doodstil. Super!