Een pittige reis naar Simrishamn

Poeh, dit was me een tochtje! We zijn met opzet (deze keer) vroeg vertrokken, om even over vijf. Het was licht, nou, het was lichtgrijs. Tegen twaalf uur zou er een flinke bui komen en harde wind, en dan wilden we in Simrishamn zijn.

Dat lukte hoor, maar we voeren over een knobbelige zee. Nogal bumpy. We hadden het zeil gereefd erbij gezet, maar moesten wel op de motor varen. Het zeil zorgde er voor dat we niet super veel heen en weer slingerden. De wind (van rechtsvoor) en de deining (van linksvoor) probeerden ons lekker door elkaar te schudden, maar de boot en wij hielden ons prima. 

Af en toe doken we met de kop bijna onder water, maar de boot blijft heel stabiel en danst gewoon rustig mee.  De steen van Marit, die ze geverfd heeft toen ze in 2023 tijdens onze Grote Reis bij ons in België mee voer, bleef mooi op zijn plek liggen. Maar de waterkoker, die uit voorzorg in een kast was gezet, was wel omgevallen. En de tandenpoets-beker in de natte cel lag ook op de vloer.

Eigenlijk was het dus niet zo’n mooie tocht, maar het ging allemaal goed. We bereikten Simrishamn voor de bui en gingen daarna douchen. Het waren lekkere douches, maar het leek wel of we in een oude sportaccomodatie waren. Maar goed, we zijn weer fris en fruitig.

Na de lunch verkenden we de stad. Veel restaurants, kappers, toeristische spulletjes en leuke straatjes. Ook minder leuke, maar die vergeten we gauw.

En een bijzondere kerk. Niet alleen de stoere buitenkant vonden we bijzonder, maar ook de binnenkant.

De dominee heeft een prachtige preekstoel. Mooi gekleurd. Foto-technisch jammer dat er een spiegel bij hangt, een kastje naast staat en een piano, maar goed, dat is nu eenmaal zo.

Maar het grappige is dat de preekstoel op een beeld staat. Alsof dat beeld (wie het is weten we niet) de preekstoel (en dominee) draagt. En ook grappig is dat boven op de preekstoel een engel staat, wiens rechterbeen op een schedel rust. En dan hangt er vlakbij ook nog eens een schip in de kerk. We hebben er stilletjes wel om moeten lachen!

De haven liep langzaamaan best vol, maar de meeste mensen willen toch in/aan een vingersteiger en hier heeft niemand zin om dubbel te liggen. Dus we lagen lekker rustig langszij aan de steiger.

Overdag hadden we het visserschip Courage of Skillinge al zien varen, die bleek de  hele dag te hebben gevist. Een schip van 33 bij 8 meter. Tegen half zes, toen we weer een rondje liepen zagen we hem binnenkomen. De gevangen vis werd door een vrachtwagen uit het ruim gezogen. Een lokale meneer vertelde dat er veevoer voor heel veel verschillende beesten van wordt gemaakt. Met andere woorden, de zee wordt simpelweg leeggevist, alles wordt gebruikt. H’m.

We beeldbelden neef Mark voor zijn verjaardag. Hij zat in de trein op de grens tussen Modavië en Roemenië, te wachten. Wachten op het moment dat de wagons één voor één, inclusief de passagiers, overgezet werden naar een ander spoor. In Moldavië hebben ze een smaller spoor dan in Roemenië. Ik zou zeggen dat je dan de passagiers laat overstappen, maar nee. Mark zei dat je sneller met de bus kunt, en waarschijnlijk zelfs goedkoper met een vliegtuig, maar dit is veel leuker natuurlijk! Een bijzondere verjaardag zo!

Vanavond hadden we weer een klopper, eentje die zelfs drie keer klopte omdat hij misschien niet wist wat hij er van moest denken.....