Naar Sjötorp, waar het Göta-kanaal begint

Gisteren zaten we weer wat te dubben. Vandaag vertrekken of blijven liggen? We wilden wel wandelen in het bos, naar het haventje van Spiken en naar het kasteel van Läcko. Voor het oversteken van het tweede deel van het meer zou het in de loop van de dag flink waaien, en de hele dag zou het wat regenen.

Maar ja, als het regent is het ook niet zo leuk om te wandelen. En als we vroeg zouden vertrekken was de wind wat gunstiger. Weliswaar meer aan de wind, maar later zou hij wat draaien en vanuit het zuiden over heel veel water bij ons komen. Dus meer wind en meer golven.

We besloten om het vanochtend aan te zien. Vroeg weg was een optie. En ja, we werden vroeg wakker. Dus even kijken in de app Windy. Hetzelfde als gisteren werd voorspeld: later op de dag veel wind uit het zuiden, en de hele dag regen. Morgen en overmorgen ook regen en dan tegenwind.

Nou, dan kunnen we net zo goed gaan varen. Toch?

Dus we vertrokken al om vijf uur. We kunnen heel snel vertrekken gelukkig: theewater koken, aankleden, communicatie aan en weg. Het was grijs maar droog.

We vonden onze weg weer tussen de rotsen door, zwaaiden naar het mooie kasteel van Läckko en na anderhalve mijl kwamen we weer op het Vänern meer. Het was grijs, er stond een matig windje dat later wel wat meer werd maar de motor moest er bij aan, en hoewel het soms wat miezerde bleef de voorspelde regen uit.

Na elf mijlen waren we weer bij rotsen. En veel water. Grotere stukken water dan we eigenlijk hadden verwacht. Het was een soort zoeken naar bakens en staken, dan een Sneekermeer overvaren, dan ergens een bocht om en de Fluezen over, weer een slinger maken en staken zoeken en dan het Tjeukemeer over.

Die staken, dat is me wel wat hoor. Sommige rode hebben een vierkant rooster boven op de "stok", sommige groene hebben een driehoek. Maar de meeste staken hebben niks, zijn gewoon staak. Stok. Als je last hebt van kleurenblindheid is het een enorme uitdaging, want je ziet dan aan de vorm niet wat je aan bakboord of stuurboord moet houden!

De twintig mijlen tussen de rotsen (die trouwens soms erg ver weg lagen hoor) duurden voor ons gevoel best lang. Okee, het is dan ook ongeveer 37 kilometer, maar mentaal gezien voelden we ons al bijna bij de haven van Sjötorp en moesten we nog steeds een stukje verder.

Toch was het een mooie tocht. Zeilen kon niet want we slingerden als een malle over de aangegeven vaargeul. We zagen mooie witte wolken, maar die veranderden zó snel dat ze niet na te schilderen zijn. Heel apart: als je even je blik ergens anders op richtte en dan weer naar “jouw wolk” keek, zag ie er heel anders uit.

De Torsöbrug is in ’t midden over een breedte van 10 meter 19,9 meter hoog. En over een breedte van 60 meter is tie 18 meter hoog. We bleven precies in ‘t midden van de brug varen, vonden het best spannend maar alles ging goed.

En toen kwamen we na ruim 7 uren varen in Sjötorp aan. Op het mooiste plekje van de haven van Sjötorp. Nou, misschien is er wel niet eens een mooier plekje in welke Zweedse haven dan ook te vinden! Simon, bedankt!

We liggen aan ’t begin van de haven, op Forhyrd Båtplats 1, aan een langssteiger, met prachtig uitzicht op water, eilanden, de haven, het dorp en de ingang van het Göta-kanaal. Het kanaal loopt pal langs de haveningang. Jee, wat een mooie plek! Hier kun je wel de hele zomer blijven liggen!

We hebben ons gemeld bij Café Baltzar (waar je normaal gesproken je havengeld moet betalen) en toen ik vertelde dat we door Simon waren uitgenodigd was alles okee. Na een welverdiende pauze gingen we weer de wal op. Twee Noorse motorboten zouden tegen een uur of vier door de eerste sluis gaan (er kwam een konvooi deze kant op) om in het bekken te blijven liggen. Dat wat ook ons plan was. Dus dat is blijkbaar niets bijzonders. Als je betaald hebt mag je naar binnen wanneer er een konvooi langs komt.

We hebben de eerste Göta-schutting van de Noren gezien, de laatste Göta-schutting van drie zeiljachten, en zijn toen naar de boot gegaan. De andere twee zeiljachten (konvooi in twee groepjes) lieten we voor wat ze waren, want er kwam me toch een bui! Alsof er een emmer werd leeggegoten! Zó jammer voor de sluiswachter en die mensen, ze werden drijfnat.

En gek genoeg werd het nog een mooie avond met veel zon. Heerlijk!