Nog twee dagen Trollhätta maar nu toch vertrokken

Na zes nachten hebben we vandaag afscheid genomen van onze haven van Äkers sjö. Eigenlijk was dat gisteren al de bedoeling, maar het regende bijna de hele dag. En aangezien we eerst nog even op de fiets boodschappen wilden doen bij de Max ICA (die heeft meer lekkere dingen dan de normale ICA) hebben we ons vertrek een dag uitgesteld.

Maandag heb ik het buro van het Götakanaal gebeld en we mogen best met een konvooi door de eerste drie sluizen bij Sjötorp varen en dan daar blijven liggen. Ik heb gezegd dat we niets nodig hadden en dat we braaf gaan wachten tot 16 juni. Fijn dat dat kan!

Onze Noorse buren Renate en Henning zijn toch vertrokken. Ze hebben hun boot verkocht en brengen ‘m naar Stockholm, maar willen eigenlijk ook nog ten noorden van Stockholm de omgeving verkennen. Ze willen aanstaande vrijdag beginnen aan hun Götakanaal-traject, en mogen nog drie dagen extra op ’t kanaal  blijven liggen en aansluiten bij een volgend konvooi.

We hebben nog even op de fiets de stad verkend. De fiets-voetpaden zijn voor ons nog wel eens lastig. Niet dat we het pad moeten delen met voetgangers, nee, dat gaat prima. Maar soms is het pad zomaar weg. Of zomaar aan de andere kant van de straat, zonder een logisch lijntje daar naar toe. Tja, wij fietsen als echte toeristen natuurlijk, kijken alle kanten op, en missen dan ons fietspad. Dus we zitten soms aan de verkeerde kant van de straat, of naast het fietspad. Geeft niet, de automobilisten stoppen als ze ons zien aankomen (alsof we een knipperlicht op onze helmen hebben, haha) en het was niet druk.

De Saab-fabriek (gevestigd in oude fabriekshallen waar locomotieven gebouwd werden) zijn pas op zaterdag open. Niet dat wij zulke auto-kenners zijn, maar het wel iets belangrijks voor Zweden.

Oh, van Simon kregen we  het fantastische nieuws dat we op zijn plek in de haven mogen liggen. Daar zijn we heel blij mee, dan kunnen we met goed weer het grote Vänern-meer oversteken, Sjötorp en omgeving op ons gemak verkennen, en misschien zien wat het feest op zes juni inhoudt.

Gisteren wilden we dus al vertrekken, maar toen we op de fiets wilden stappen begon het te regenen. En dat ging maar door. De weermannen vertelden elk uur dat het nog “even langer” zou blijven regenen. Soms miezer, soms een heuse bui.

We hebben ons best vermaakt hoor, met lezen en spelletjes doen. Pas tegen half vier werd het droog en zijn we nog rond de sluizen gaan wandelen.

Rond 1750 waren er nog wel 900 paarden nodig om goederen te vervoeren langs de watervallen van Trollhätta. Toen begon de bouw van de sluizen. Maar toen de koning stierf stopten ze met bouwen. En begonnen later weer. En stopten omdat de dammen doorgebroken waren. Door geldgebrek begonnen ze pas weer met bouwen in 1793, en zeven jaar later werd het sluizencomplex echt opengesteld.

De sluizen waren ongeveer 2 meter diep, en redelijk smal, dus dat bleek al gauw niet voldoende. Naast de oude werden er diepere en bredere sluizen gebouwd.

Maar ja, de schepen werden breder en langer, dus uiteindelijk zijn er weer nieuwe sluizen gebouwd. In 1916 kregen ze hun huidige grootte.

Grappig is dat je de oude sluizen nog deels kunt zien. Omdat ze naast elkaar liggen. Niet letterlijk, want vroeger zat er een haakse bocht in het vaarwater, maar we hebben wel een duidelijk beeld van de situatie gekregen.

Toen we langs de “nieuwe” sluizen liepen werd er een Nederlandse coaster geschut. Uit Groningen notabene. Waarschijnlijk heeft het schip Groningen nooit gezien, maar dat doet er niet toe.

Ook liep er water (uit de sluis?) onder een huis door. Best spannend, we hopen maar dat het water de rotsen niet uitholt. 

Van Simon kregen we veel appjes met foto’s uit een Havnguide over het Värnern-meer. Er zijn veel ankermogelijkheden rond de eilanden en rotsen. Het is zó mooi, misschien moeten we nog eens terugkomen om meer tijd op het meer door te brengen.

Nu denken we toch dat we in twee dagen het meer oversteken en dan in Sjötorp gaan liggen.

Vandaag zijn we dus op pad gegaan. Eerst nog even op de fiets naar de grote supermarkt, via een prachtige route. Het was warm en zonnig, we fietsten weer in korte broek en shirtje.

Na de lunch zijn we vertrokken. In drie-en half uur hebben we ongeveer 14 kilometer afgelegd. We moesten even wachten voor een voetgangersbrug, iets langer voor de spoorbrug, en nog langer voor de sluis. Niet dat er goede aanlegmogelijkheden zijn, dus we legden ons maar even vast aan een hoge oude steiger.

Op zich niet erg, want het was een leuke tocht. Langs rotsen, langs huizen, langs het pelgrimspad dat we deels hadden gelopen, de voetgangersbrug die voor ons moest “klappen” hadden we al eens gebruikt om het water over te steken, en we kwamen langs een groot meer. Een soort Snekermeer, met een paar eilanden en heel veel rotsen.

Die rotsen zie je en soms ook niet. Alsof ze “kiekeboe” tegen ons zeggen. Nou, we hebben braaf de vaargeul gevolgd. Bij de spoorbrug, die tegelijk met de verkeersbrug opende, kwam ons de Elfkungen tegemoet, de oude rondvaartboot die heen en weer vaart tussen Äker sjö en Vänersborg. Verder zagen we geen boten of schepen.

Nu liggen we voor anker in een soort uitloper van het Vänern-meer. Best groot maar het voelt prima. Het heet Vassbotten. In de verte zien we Vänersborg met de bruggen die we morgen gaan doen, en zojuist zagen we een coaster langsvaren.

Af en toe regent het wat, dat begon in de sluis, maar nu zitten we binnen lekker droog.