Vandaag zat het mee, naar Lӕsø

Gisteravond zaten we ons flink af te vragen of we vandaag wel naar het eiland Lӕsø konden gaan. Want vanaf een uur of twee zou het hard gaan waaien, tegen windkracht zes aan. Maar ja, als we dat niet zouden doen, moesten we een paar dagen in Hals blijven liggen.

Op het eiland Lӕsø hebben we keus uit twee havens, en die liggen iets van 10 zeemijlen van elkaar vandaan. Niet hemelsbreed, nee, je moet een eind omvaren. Lӕsø is een eiland ergens bij 't midden van het Kattegat, en ziet er op de kaart uit als een plat zonnetje. Men lange zonnestralen van rotsblokken alle kanten op. Dus je kunt er niet zomaar naartoe varen, je moet vaak een eind om.

Lӕsø ligt hemelsbreed 10 nautische mijlen van Denemarken en 25 van Zweden. Wij zouden vandaag ruim 40 mijlen, dus bijna 75 kilometer moeten varen. En als er dan vanaf twee uur te harde wind komt, moet je vroeg vertrekken.

De wekker stond op 4:30 uur, en de weermannen, die hun nieuwe voorspellingen lieten zien, vertelden ons dat we gerust op pad konden, maar dat we het tempo er wel in moesten houden. Langzamer dan 10 kilometer per uur gemiddeld was niet raadzaam. Een beetje marge moet je houden nietwaar?

We verlieten de haven even voor vijven. Het was minder koud dan gisteren, het was droog, maar het was even grijs. Zicht van een kilometer of vijf. Met het zeil en de fok, en ook de motor, schoten we lekker op. Toch duurde het voor ons gevoel lang eer we Lӕsø zagen, en toen moesten we nog een keer zo ver. 

Alleen op de wereld. Op twee grote vrachtschepen na die we duidelijk op AIS maar met het blote oog maar nauwelijks konden zien. Een grote ton, die een ondiepte markeert (nou, hij staat op voor ons diepe zee van 7 meter, maar dat is wel een verschil met de diepte van 20 meter er om heen) staat op acht kilometer van af de vaste wal van Denemarken. Maar dat was nauwelijks te zien, zo grijs was het om ons heen.

Ten noorden van Lӕsø werd het zowaar mooier weer. De zonnebril moest op. We hadden al besloten dat we bij goed weer naar de oostelijke haven zouden gaan. Dat is vandaag wel 6 mijl extra varen, maar dat scheelt morgen ongeveer 10 mijl. Vanwege die zonnestralen.

Alles ging prima tot we ruim een mijl (dus iets van 2 kilometer) voor de haven de lucht achter ons donker zagen worden. We hoopten dat het zou verwaaien, maar dat gebeurde niet. En toen hoorden we donderslagen. Oh.

Gelukkig stond de wind zo dat we bij het indraaien van de haven (met heel veel ruimte) tegen de wind in moesten, dus Hidzer streek het zeil en ik voer door. We zochten een mooi plekje, en werkelijk, we lagen nog geen 10 minuten vast en alles was net opgeruimd toen de bui begon. Geen onweer maar een enorme regenbui, die bijna een half uur duurde.

Dat was even mazzel! En de voorspelde harde wind kwam later ook nog, dus we waren blij met onze beslissingen. En ook dat we al zover zijn. Morgen nog een (dag)trip en dan zijn we in Zweden!

In onze haven, in Østerby, zijn wij de enige niet-Denen of niet-Zweden. Iedereen ligt aan de kade langs de zeewering, wij aan een drijvende steiger in 't midden van de haven. Het is ruim opgezet en waarschijnlijk 's zomers erg druk. Er is een leuke speeltuin (echt leuk), er staan veel picknicktafels met barbecues, je kunt krukjes lenen om aan boord te klimmen, er is een nette havenkeuken en er zijn twee restaurants en terrassen. En een supermarkt. Die zijn geopend, maar het museum was helaas dicht.

We hebben even rondgelopen, maar we hadden niet zoveel puf om verder te gaan, en hebben de huizen met daken van zeewier dus gemist. Jammer, misschien een andere keer. 

De zon bleef schijnen maar het waaide te hard om in de kuip te zitten, dus we zaten lekker binnen met de deur open. Er was niet zoveel te beleven, slechts één Zweeds zeiljacht kwam binnen. We zijn lekker rozig en maken het niet laat, dat weten we nu al!