pas laat (voor ons doen) vertrokken naar Søby op Ærø

Het was koud vannacht. We hebben de hele nacht onze quilt over het dekbed gehad. In 2012 heb ik elke dag een huisje gemaakt, met de hand. Zelfs op reis met de Amigo naar Denemarken was ik er mee bezig. Er moeten hier nog wat restjes stof en draadjes op de bodem liggen..... Maar goed, de quilt doen we dus over als het dekbed niet warm genoeg is, en meestal schuiven we ‘m ergens in de nacht van ons af. Vannacht dus niet.

Een meneer, die aan de steiger werkte, vertelde dat hij vanochtend zijn ruiten moest krabben, dus we hebben ’t ons niet verbeeld. Trouwens, vanaf nu gaan we op houten steigers netjes over de steunbalk lopen. Want meneer haalde een plank los waar wij al vaker over gelopen waren, en brak er  zomaar zonder moeite een stuk af. Verrot! Dat hadden we niet gezien. Maar goed ook, maar toch...

We hebben gewacht tot bijna 12 uur, toen zijn we pas vertrokken. De storm viel mee, was gewoon harde wind geworden vannacht, maar die wind kwam uit het noordwesten en ging dus in de lengterichting van de Kleine Belt. Met flinke golven natuurlijk. De weermannen voorspelden een prettiger windje vanaf 12 uur, met om een uur of vier weer wat pittigs.

Intussen was ons plan flink veranderd. Eerst wilden we hier blijven liggen omdat die storm zou waaien. Maar die waaide niet. Plan B was om naar het noord-noord-westen te varen naar Assens. Dat bleek een verkeerde windrichting te worden. Plan C was om naar het eiland Lyø te gaan, richting noord, om de volgende dagen aan de linkerkant van Funen naar het noorden te gaan.

Maar de volgende dagen wordt de wind niet gunstig voor die route. Dus het werd plan D: langs de oostkant van Funen, en vandaag naar het dorp Søby op het eiland Ærø.

Het wachten viel wel mee hoor: we deden een paar klusjes, dronken lekker in de zon koffie, en tot onze verrassing beeldbelde Maaike, die met Ids op bezoek was bij Oerbeppe. Oerbeppe vond het een klein wonder, dat ze ons zomaar zag.

Er stond een leuk windje met vriendelijke golven, dus het was een goed idee dat we even gewacht hadden. De zon was wel snel verdwenen, dat was wat jammer. Bij het noordelijke puntje van Ærø kwamen we langs de vuurtoren Skjoldnӕs, en vanaf daar ongeveer hadden we een ruime wind (bijna voor de wind zelfs) naar ons haventje. De planning was prima, want er kwamen steeds meer witte kopjes op de golven.

Na een tochtje van drie uren lagen we op een mooi plekje in de haven van Søby. De flinke zeewering van gestapelde rotsen wordt van zijn plek gehaald. Dat geeft wel wat lawaai, als de kraan de flinke rotsblokken in een vrachtwagen laat vallen, maar het was ook mooi om te zien. Knap hoor, zoals de kraanmachinist ook nog de kleinere rotsblokken op de grond legt, als een nieuw weggetje. Want hij moet steeds een stukje verder rijden natuurlijk.

En de vrachtwagenchauffeur! Die moet steeds een heel stuk achteruit rijden om bij die kraan te komen. Over die rotsblokken! Vlak naast de zee..... Alles aan die six-wheel-drive wagen kon bewegen, het was heel bijzonder om te zien. En heel gek: er lag een Zweeds jacht vlakbij. Als wij hem waren hadden we een ander plekje gekozen.

De havenmeester, die hier persoonlijk langskomt, vertelde dat de haven uitgebreid wordt: de zeewering komt 100 meter verderop, vooral om een betere draaiplek te creëren voor de veerboot en de vrachtschepen. Want de werf hier, met zijn dokken en kranen, is een van de grootste overgebleven scheepswerven van Denemarken.

We zagen twee zusterschepen. Denken we. Ze lijken heel veel op elkaar. De Arctica Hav (hav betekent ‘groot water, oceaan’ in het Deens) en de Pregol Hav. Apart is wel dat de Arctica geregistreerd is in de Bahama’s en de Pregol in Antigua en Barbados.

De Arctica Hav vertrok en de Pregol Hav ging in het droogdok liggen.

Af en toe vielen er wat druppen, en de wind nam wat toe. We hebben nog geholpen een zeiljacht aan te leggen die het zonder ons niet redde door die wind.

We keken niet alleen naar die kraan en vrachtwagen, maar ook naar andere jachten die aanlegden aan die lange steiger, en vanavond kwamen er wel 20 jongens op brommers en motoren met enorme vlaggen de parkeerplaats op rijden. Ze gingen een poosje de kroeg in en later met veel uitlaat-lawaai weer weg. Grappig.

Ook grappig is het wachtwoord van de wifi hier: Realmadrid

De veerboot kwam, ging en kwam en ligt nu aan de kant. Het is trouwens niet zo’n geweldige haven, maar ach, we liggen hier veilig en de supermarkt (Super Brugsen) grenst aan de haven. Wat wil je nog meer?