Bijna in Denemarken, nog net in Duitsland

Gisteravond hebben we een plan gemaakt. Dat klinkt wat zwaar, maar ’t was gewoon bedoeld om te kijken waar we vandaag en de volgende dagen willen varen. Langs Kopenhagen naar het noorden, langs het eiland Als naar het noorden, of naar het oosten, Rügen of verder bijvoorbeeld. Thomas, onze zeilvriend van de Grote Reis, zei dat hij het erg leuk zou vinden wanneerwe bij hem in de buurt zouden komen. Dat is richting Rügen maar dan wat zuidelijker.

Maar de weermannen adviseerden anders. Ga maar naar het noorden, en dan is langs het eiland Als een leuke optie. Okee, doen we.

Vanochtend vertrokken we in de zon met erg weinig wind. Wij zwaaiden naar Kiel en een bruinvis zwaaide naar ons.

Al gauw kwam er een leuk windje, een gunstige voor onze koers. Hoewel de zon scheen was het toch best fris, dus we trokken al gauw onze zeilpakken aan. Rond koffietijd kwamen we langs Bülk, het hoekje tussen de Kieler Fjord en de Kieler Bocht.

Het was best druk op het marifoonkanaal. Veel mensen vroegen Bremen Rescue (vergelijkbaar met de Centrale Meldpost op het IJsselmeer en Markermeer) of hun marifoon goed te horen was. De meeste keren antwoordde een vriendelijke mevrouw dat “alles laut und klar” was.

Maar we hoorden ook een meneer die iets van een redding nodig had maar die waarschijnlijk wel kon zenden maar niet ontvangen. Hij vroeg steeds maar of er iemand was die hem kon horen. Gelukkig gaf hij zijn positie door en kwam er hulp: de motor bleek het niet meer te doen.

Op ruim de helft van onze trip passeerden we Sperrgebiet Schönhagen. Dat is een oefengebied van de Duitse Marine. Er was geen kip (schip) te bekennen, maar je mag er gewoon niet doorheen varen.  Het gebied is bijna 3 bij 9 kilometer groot en wordt gemarkeerd met enorme gele tonnen. Kun je niet missen, zou je denken.

Maar het Nederlandse zeiljacht Ganda wilde een stuk afsnijden en ging er doorheen. We hadden dat al zien aankomen. Wij niet alleen: vanuit de oude marinehaven Olpenitz kwam een politieboot, en die kreeg de Ganda al gauw in de gaten. Met een flink vaartje van 41 kilometer per uur ging hij er op af. Ondertussen werd de Ganda steeds per marifoon opgeroepen. Wel een keer of acht. Waarschijnlijk heeft de Ganda, die intussen al buiten het Sperrgebiet voer, een soort waarschuwing gekregen, want beide schepen lagen even vlak bij elkaar en gingen daarna weer elk hun kant op.

Wij voeren de Schlei op. Het is breed water, maar de vaargeul is best smal. En je wilt in ’t begin ook niet buiten de vaargeul komen, want het is direct ondiep. Bij het dorpje Maasholm gingen we van de Schlei af, naar een soort meer: de Wormshöfter Noor. Maasholm is een schattig dorpje met ongeveer 600 inwoners. Vroeger veel zeelieden, daarna vissers, nu leven ze van toerisme. Het lijkt wel wat op Urk: gelegen op een bult. De grote jachthaven lieten we rechts liggen, we voeren langs de bult en liggen nu op dat meer voor anker. Vlak bij het dorp, met een prachtig uitzicht over het meer. En door de oostelijke wind hebben we weer heerlijk de zon in de kuip. Dit houden we wel een poosje vol hoor!

Er zijn na ons nog drie jachten bij gekomen. Twee Duitse en een Engelse. Eén van die Duitsers kwam in zijn rubberboot even buurten: hij was erg nieuwsgierig naar onze boot en gaf ons complimenten. In dank aanvaard!