Kiel!

 

Het was even werken bij het anker-ophalen. Er zat heel veel dikke klei aan, dus de dekwaspomp was flink nodig. Geeft niet, het is een teken dat het anker zich goed ingraaft, en dat je hier dus goed kunt ankeren.

De zon scheen, het was wat fris, dus we stuurden weer lekker luxe binnen. Tot kilometerpaal 79, dus na een kilometer of negen, was het rustig op het kanaal. Maar daar, bij een Weiche, zagen we drie rode lichten. Stoppen dus! Nou, stoppen.... We voeren heel langzaam door, want voor ons voer een ander zeiljacht en daarvoor een groot schip uit Madeira. Van ongeveer 180 meter lang en 27 meter breed.

Er kwam een Zweed aan, die qua afmeting de tweelingzus zou kunnen zijn, maar dit schip was wel een stuk beter onderhouden. Qua verf dan. Langzaam schoven de schepen langs elkaar, en toen veranderden de lichten weer en mochten we verder.

Even later kwam er weer een containerschip langs. Dat is niet zo bijzonder, maar nu maakten we foto’s terwijl we nog binnen waren en dan ziet het er toch wel erg indrukwekkend uit.  Een raamvullend object is het dan opeens.

Je moet transfer-geld betalen in het NOK. Dat is al jaren zo. Vroeger (nou ja, de eerste keren dat we hier kwamen) moest ik in de sluis van Kiel naar boven klimmen (hartstikke eng!) om in een kantoortje te betalen. Cash, want pinnen kon niet. In 2012 op de heenreis was het nog in de kleine sluis, toen we terugvoeren was die al gesloten (de muren stortten zowat in!) en gingen we in de grote sluis.

Een paar jaren later hebben ze betaalautomaten geplaatst. Op een steiger voor de sluis (nog in het kanaal), en op de kade van Holtenau, vlak na de sluis aan bakboord. En nu kun je ook digitaal betalen. Dat deed ik al varend, vlak voor de sluis. Omdat ik het MMSI-nummer van onze marifoon erbij op kon geven, werden we niet apart gecontroleerd (opgeroepen), maar was het op het internet te zien. Onze Durchfahrtscode was E6DS5-26.

Ha, op het internet stond dat je dit eigenlijk thuis al moest doen, en dan de code groot op een A-4tje printen zodat je dat aan de sluiswachter kunt laten zien. Ja doei! Ik oefende even met de code, echo-sechs-delta-sierra-fünf-zwei-sechs, en liet het er op aan komen. En wat denk je? Geen controle, tenminste niet dat wij merkten.

We moesten trouwens even wachten voor we de sluis in mochten. Eerst twee vrachtschepen en een lege tanker, en dan de pleziervaart (zes stuks). Voor het witte licht verscheen krioelden sommige wat in het rond, wij waren aan de betaal/wachtsteiger gaan liggen en bekeken de boel rustig van een afstandje. Het pontje De Adler, een voetganger- en fietspontje, sjeesde heen en weer over het kanaal. We bedachten dat we morgen wel even konden wandelen of fietsen, en dan met het pontje over konden steken.

Het schip Soniland uit Gibraltar hield zijn schroef draaiende, want veel reuring in het water maakte en ook veel lawaai gaf. Maar verder was er niets aan de hand. Nou, of het moet al de Duitse manier van aanleggen zijn, maar dat kennen we intussen. Wij lagen al vast (ik stond op de drijvende steiger), en wilde het Duitse jacht voor ons wel even helpen, want dat leek niet zo te lukken. Ik nam de lijn aan van de Mevrouw, die direct weg liep. Ik riep “hier bitte” en gooide de lijn aan boord. Dat begreep ze gelukkig.....Ja zeg, ik ga hun lijn niet vasthouden!

Het schutten duurde veel langer dan in Brunsbüttel, maar al met al heeft het wachten en het schutten ons ongeveer anderhalf uur gekost. We klagen niet, het had veel langer kunnen duren, het was prima weer en we hadden van alles te zien.

We voeren bakboord uit, lieten het centrum van Kiel dus rechts achter ons, en voeren naar Püschow Hafen. Dat is een soort baai, ongeveer drie kilometer verderop. Hier ankerden we volgens mij elk jaar.

Stomverbaasd waren we! Vaak lagen we hier in ons eentje, maar nu liggen we hier met 17 jachten voor anker. Volgens ons allemaal mensen zonder postcode. 

Twee zeiljachten liggen gezonken tegen de wal , zes jachten liggen aan een kade waar met veel borden is aangegeven dat je daar niet mag liggen, en een stuk of vijftig boten van allerlei pluimage liggen in de Schwentineflotte. Mooie schepen maar ook veel oud spul. Verwaarloosd spul.

Deze drijvende gemeenschap van booteigenaren delen een postcode, bestaat hier al 28 jaar, en mag hier in elk geval tot 2034 blijven liggen.

We vonden een mooi plekje en hadden weer van alles te zien. Natuurlijk al die boten om ons heen (we zijn expres naast/voorbij die Schwerinneflotte gaan liggen), maar ook veel (privé)vliegtuigen die opstijgen van de luchthaven, en vanavond kwam er nog een politieboot een rondje varen. Prima plek voor ons dus!