Naar Göteborg

Hidzers verjaardag, in Zweden. Gisteren wilde ik nog een taartje maken, maar dat is ‘m niet meer geworden. Mentaal te moe. Waarschijnlijk gewoon het feit dat we in Zweden zijn aangekomen. De bodem voor het taartje heb ik vanmorgen voor vertrek nog wel gemaakt, en de vulling toen we op de wachtsteiger lagen, dus vanmiddag hebben we er nog wel van kunnen smullen. Hoewel, de bodem was niet helemaal geslaagd, die was te kruimelig.

Maar voor we het taartje aten was er al van alles gebeurd. Gisteravond waren we er achter gekomen dat het vandaag Pinksteravond is. Aan Tweede Pinksterdag als vrije dag doen ze niet meer sinds 2005, maar vandaag wordt gevierd alsof het een feestdag is. De supermarkt is gesloten volgens de website. Oei, maar goed dat we gisteren boodschappen hebben gedaan.

Toen we op tijd (lees: vroeg, voor half negen!) in bed lagen, hoorden we nog twee mannen naast de boot praten. In ’t Zweeds, dus we maakten er niet veel van, maar wel iets van “aluminium” en “staal”. Er werd zelfs even op de boot geklopt om te horen van welk materiaal het gemaakt is. Grappig!

We hadden gezien dat de hefbrug slechts een paar keer per dag wordt geopend voor recreatief verkeer, en omdat het nog iets van 22 kilometer varen is wilden we de brug van 11:35 uur halen. Omdat we toch vroeg wakker waren (dat krijg je er van als je vroeg gaat slapen) zijn we op tijd vertrokken. De zon scheen, we hoefden geen thermo-kleding en zeilpak aan, maar er was best wel wind. Ook achter de rotseilanden. Dus de fok kon mooi uitgerold worden.

Het was niet druk op het water: wat kleine speedbootjes, af en toe een pont (groot en klein), en militair oefengedoe in supersnelle zwarte rubberboten.

De zon werd wat minder, dat was jammer. Maar oh, wat zijn die rotsen mooi! Soms was het wat lastig om de koers te vinden, omdat op de (digitale) kaart heel veel kruisjes (onder-water-rotsen) en gele vlekken (rotsen) staan, en in het echt zie je die eerste niet en die tweede kunnen klein en groot zijn. Maar alles wees zich ook wel weer en zonder stress voeren we naar de stad.

We kwamen ook een rots met een huisje tegen dat erg deed denken aan het kinderboek Stoarmstynke. Zó leuk!

In Göteborg loopt de Göta älv, de rivier die van het Vänermeer naar het Kattegat (en dus de Noordzee) loopt. Een brede rivier. We hadden de stroming tegen, maar dat was verwacht. Verderop, bij Trollhättan, is een sluizencomplex die er voor zorgt dat de rivier bevaarbaar blijft. Maar zelfs nu, met die sluizen, wanneer het heel veel geregend heeft, kan het nog gevaarlijk zijn. In 2001 moest de rivier maandenlang 1100 kubieke meter per seconde afvoeren, wat een verhoogd risico op aardverschuivingen met zich meebracht. Nou, zo ver zal het nu wel niet komen, maar we hebben wel ontzag voor de Göta älv.

En we genieten er van! Eerst van de grote schepen, van meer dan 300 meter lang, die gelost en geladen worden, en na een paar kilometer van de stad. Daar varen ook nog vrachtschepen, coasters die naar het Vänermeer varen, maar deze zijn ongeveer 100 meter lang. In de stad, meer bij het centrum, staan oude gebouwen en moderne gebouwen. De Karlatornet, is het hoogste gebouw in deze regio: 245 meter. Verdeeld over 74 verdiepingen kun je er wonen, werken, logeren in een hotel en drinken in een skybar.

We waren mooi op tijd, rond 11 uur, bij de wachtsteiger voor de Göta-Älvklaffbro, de hefbrug. Een rare naam, want klaffbro betekent klapbrug. Het zou lyftbro moeten zijn. Maar dat maakt niet uit, we lagen bij de goede brug. Het golfde nogal bij de lage steiger, vooral door de rondvaartboten die met flinke snelheid langs voeren. Via de marifoon zocht ik contact met de brugwachter. Een mevrouw vertelde me dat het een feestdag was en dat er een speciale run zou zijn, misschien kon de brug niet open. Oh.. Ze zou even informeren en ons via de marifoon weer oproepen.

Het duurde niet lang en ze had geen goed nieuws voor ons. Ze had het dubbel-gecheckt, maar de brug mocht na 11:00 uur niet geopend worden, pas om 18:35 uur weer. Jammer!

We zijn een poos aan die steiger blijven liggen, maar omdat we na deze brug nog ruim 17 kilometer moeten varen zou het wel laat worden. Immers, we hebben de stroming flink tegen. Nou, dan maar in de dure naastgelegen haven. We zijn nu eenmaal in Göteborg.

Pas na twaalven zagen we de eerste lopers over de brug. Het blijkt de grootste halve-marathon van de wereld te zijn, de Göteborgsvarvet. Er doen 55.000 mensen aan mee. En die kwamen allemaal over “onze” brug en langs “onze” haven. We hebben natuurlijk een poosje gekeken, en sommige mensen aangemoedigd. Niet dat we ze kennen, maar ze droegen allemaal een hesje met hun naam er op. Zó leuk!

Een wandeling door de stad was vandaag minder interessant. Zowat alles was gesloten, de hele binnenstad was afgezet, er liep bijna niemand op straat, er reed geen bus, kortom, het was een verlaten boel.

Na een half uur geloofden we ’t wel, en zochten de weg weer terug  naar de haven. Die is knap vol. We zagen een Belgisch jacht, en verder alleen maar Zweden. Zeiljachten en motorjachten. Van groot tot erg groot.

Het grote voordeel van liggen in een buitenlandse haven waarvan je de taal niet verstaat, is dat je ook niet geneigd bent om te luisteren. Ze kletsen maar een eind weg. Tot we in ’t Engels aangesproken werden door een paar jongens die ijsjes uitdeelden. Daar wilden we wel even naar luisteren, haha.  Het ijsje had de vorm van een bootje, maar het koekje was erg slof. Als dit iets nieuws is, wordt het vast geen bestseller.

Vanavond hebben we ter ere van Hidzers verjaardag een uitgebreid kaasplankje gehad. Enorm lekker, met zelfgemaakte tapenade en rode pesto, druiven, Deense kaasjes uit Lӕsø, vijgen en stokbrood uit Göteborg.

Dat, samen met de vele felicitaties, telefoontjes en beeldbellen maakte het een leuke verjaardag, vond Hidzer. Maar vooral de opmerking van Marit blijft hangen “ik zou heel graag even door de telefoon naar jullie toe willen kruipen”. Als dát zou kunnen!