Over de Noordzee naar Cuxhaven

 Yes, we zijn in het Duitse Cuxhaven aangekomen! Na een goede tocht over de Noordzee.

Gisterochtend vonden de weermannen ons plan goed. Pittig windje in ’t begin, daarna afnemend, ’s nachts weinig wind, en op het eind wat tegenwind. De onweersbuien zouden ons niet raken.

Dus we gingen om even over negen naar de sluis, met het plan om tot 12 uur te wachten tot vertrek. Maar het sluizen duurde wat lang, en aan de waddenkant bleek het niet echt te waaien. Dus eigenlijk konden we wel op pad vonden we. Al varend maakten we alles zeeklaar: dat was los lag op het dek werd vastgemaakt of opgeruimd, alle ramen en patrijspoorten dicht, binnen werd alles zee-bestendig vastgelegd en opgeruimd, de keerschotjes geplaatst in het gangboord, en zo vertrokken we.

Twee uren te vroeg, maar ach, dan maar rustig aan. Ja, eerst wat tegenstroming, maar die viel reuze mee. Er stond geen wind. Hoezo? Nou, dat scheelde misschien wat golven (want wind tegen stroming geeft vreemde golven, en het Westgat kronkelt nogal naar het westen toe), maar die wind zou nog wel komen dachten we.

De zon was er ook niet. Het was een grijze start, niet koud, er waren weinig boten op het water. De twee zeilboten die samen met ons in de sluis lagen, gingen respectievelijk naar Schiermonnikoog en zomaar een eindje de zee op en weer terug.  Dus we gingen in ons eentje.

Zeehondjes riepen iets, we konden het niet verstaan maar we hoopten dat ze “goede reis” wensten.

Tegen 13:00 uur gingen we de hoek om bij Schiermonnikoog. De echte zee op. Met gereefd zeil (want je weet maar nooit), de grote fok uitgerold en de motor er bij aan.

Zo hebben we uren gevaren. De zon kwam er bij, de wind liet het behoorlijk afweten, we zagen geen zeiljachten maar wel een paar hoge snelheids-boten die van en naar Borkum gingen. En af en toe wat zeemeeuwen.

De keerschotjes, die Hidzer heeft gemaakt, hebben aan de voorzijde een soort ondersteboven-dakgoot. Wanneer we scheef gaan bij 't zeilen, kunnen golven via de spuigaten in het gangboord komen. De keerschotjes verhogen het schot dat er al zat tussen gangboord en kuip, en zorgen er voor dat het water van de golven niet in de kuip kunnen komen. Vandaag hebben ze niets hoeven doen, want we kregen helemaal geen water in 't gangboord.

Op de marifoon was van alles te horen. Soms een paar zeelui die met elkaar kletsten maar al gauw naar een klets-kanaal werden verwezen, wat serieuzere standaard berichten over en weer, pilots (die mensen in snelle boten naar booreilanden of windmolens brachten), en we hoorden zelfs een melding van de Poolse Coastguard. Onze marifoon vangt veel op, dat is niet altijd handig maar vaak wel grappig.

Tegen vijven gingen we binnen sturen. Het werd wat frisser en ach, binnen in lekker luxe en we kunnen prima door het dakluik zien hoe het zeil staat.

Het werd donker, en nog steeds was er niet veel wind geweest. Wel een beetje, dus het zeil en de fok zorgden er voor dat we iets sneller gingen dan alleen op de motor, maar zeilen zonder motor was niet echt handig: dan schoot het niet op.

We zagen wel sterren, maar niet zo heel veel, en de maan had zich verstopt achter wolken. Jammer! Maar ach, we voeren vrolijk verder, in ons eentje, zonder lichtjes van anderen om ons heen.

In de stuurhut hadden we het ook redelijk donker: het enige licht kwam van de laptop (nodig voor de navigatie), van de dieptemeter, en van de vaarlichten. Het rood en groen scheen wat over het dek en het toplicht ook. Dus we hadden best goed overzicht over alles.

Vannacht hield de wind er zo goed als  helemaal mee op. Dat is beter dan dat het hard gaat waaien, want we zagen echt niets. En het werd op een gegeven moment ook nog mistig ook! Iets van anderhalf uur lang! Al sturend merkten we er niets van, want het was immers toch hartsstikke donker buiten.

Toen we de Duitse Waddeneilanden voorbij waren moesten we de ingang van de Jade en de twee ingangen van de Weser oversteken. Dat heeft ons zeker een uur extra tijd gekost. Op onze navigatie-software hebben we AIS ingesteld, zodat we andere schepen en boten (die ook AIS hebben) zien varen. Zelfs hoe ze heten, hoe snel te gaan, en de beroepsvaart moet ook melden waar ze naar toe gaan.

Ook vannacht waren we weer superblij met AIS, want aan die hele grote schepen die best snel varen zie je zomaar niet hoe snel ze varen en welke kant ze op gaan. Wijselijk hebben we een paar van die grote jongens (tot in de 300 meter lang!) voor laten gaan, en zelf een iets andere koers gekozen. Dat kostte tijd. Dat is waar. Maar ja, het hoort zo en we hadden ook gewoon geen andere keus.

Gelukkig bleef het droog, was de mist opgelost, de wind helemaal gaan liggen en de dreigende onweer bleef boven land.

Tegen kwart voor vijf leek de zon op te komen, maar dat was schone schijn. 

Nog geen vijf minuten na deze foto was het mistig. Echt alles was grijs. Er was geen verschil te zien tussen lucht en water. Het gekke is dat het ons vannacht heel goed lukte om te sturen door op de laptop te kijken, maar vanochtend toen het lichter werd wilden we ook steeds naar buiten kijken. En dan ging dat sturen even minder goed. Dus we hebben soms een kronkelig lijntje gevaren, niet mooi een vaste koers. Ach, niemand heeft het gezien of gemerkt.

Tot we bij Cuxhaven kwamen bleef het mistig. Ruim zes uur lang! Dat is lang hoor, ruim zes uur in een grijze wereld varen, met af en toe een onzichtbaar vrachtschip (wel op AIS te zien maar niet in het echt) dat vreemde golven maakt en af en toe een grote ton die het vaarwater aangeeft. En het begon nog even te regenen ook!

Maar goed, bij Cuxhaven loste de mist wat op, en we voeren met een flinke stroming mee onze haven in.

Een haven van een vereniging, in een ruime kom waar ook een groot schip van de kustwacht ligt en een snelvarende oranje pilot-boat die bij vertrek en aankomst nogal wat golven maakt. Nee, het is geen sjieke haven, maar het voldoet ons prima.

Het is alweer vijf jaar geleden dat we hier voor ’t laatst waren, en bijna alles is hetzelfde gebleven: de voorzitter kent ons nog, de douche is in ’t verenigingsgebouw, ze vertrouwen erop dat je het overnachtingsgeld in een envelop doet en je mag hun fietsen lenen.

Dat laatste doen we morgen, om boodschappen te doen. Vanmiddag hebben we niet veel gedaan. Even slapen, even douchen en lekker lezen. Morgen gaan we weer verder op reis, het NOK (Nord Ostsee Kanal) op!