Borensberg

Nu zijn we dus in Borensberg. Aan het kanaal, tussen de meren Boren en Roxen. Het is geen grote plaats, maar heeft een goede ICA, een beroemd hotel, een kleine industriezone waar onder andere plaatproducent Arla Plast zit (schijnt erg bekend te zijn), is

door het Göta Kanaal gezellig toeristisch geworden en heeft natuurlijk een mooie sluis. Vroeger heette het Husbyfjöl, dat staat ook nog te lezen op het oude sluiswachtershuis.

Borensberg heeft niet alleen de enige sluis in dit oostelijk gedeelte van 't kanaal die met de hand bediend wordt, nee, het heeft nog meer oude meuk. Waar ze niets mee gedaan hebben, eeuwenlang.

Er heeft een heus kasteel gestaan, met een hoofdgebouw en twee bijgebouwen. Een kasteel met torentjes en een verhaal. Ergens in de vijftiende eeuw was deze plek een landgoed. Met de naam Norrby. Het was in eigendom van de bisschop van Linköping. De broer van de bisschop pikte het in, zijn kleindochter trouwde met koning Gustav Vasa en daarom werd het landgoed omgedoopt tot Kungs Norrby.

Er werd een stenen huis gebouwd, maar tijdens de Zevenjarige Oorlog (1567-1568) werd het geplunderd en in brand gestoken door het Deense leger. Het nieuwe stenen huis werd een heus kasteel, maar het landgoed raakte door wat faillissementen in verval. Het kasteel dus ook.

Het bijzondere hiervan is dat in 1716 een prent gemaakt werd van het kasteel toen Kungs Norrby al een ruïneheuvel was. En dat is het nu nog steeds.

Aan de ene kant van de weg zagen we resten van muren (met een kneuterig info-bordje waar je niet bij kunt komen), ergens in het bos aan de andere kant van de weg moeten met veen bedekte funderingen liggen, en de funderingen lopen onder de weg door. Dus met wat fantasie kunnen we zeggen dat we over de ruïne van een kasteel zijn gefietst, haha!

Wij herinneren ons Borensberg als een leuke rustige plek om te overnachten, waarbij we weer veel te zien hadden. Het verschijnsel HafenKino kennen we, nu is er ook CamperKino bij gekomen. Je zou natuurlijk WohnmobilKino moeten zeggen, maar dat bekt niet zo lekker. Sommige camperaars kunnen heel snel in hun stoel gaan zitten, maar anderen hebben wel drie kwartier nodig. De droogmolen moet staan, de hond achter een hekje, de kat aan de lijn, de stoeltjes eerst voor de camper maar daar is te veel zon dus dan maar onder de luifel, die eerst te laag staat dus dan hoger moet, de fietsen van de fietsendrager af, een matje bij de deur waar alle schoenen op gezet worden en ga maar door. Drie kwartier is dus niets.

Onder HafenKino valt onze buurman achter ons ook. Hij zat met een waterkoker te hannesen. De zekering in zijn stroomkastje sloeg steeds uit. Toen liep hij maar met de waterkoker (en dat deel met de stekker er aan) naar waarschijnlijk het sanitair gebouw om daar de boel aan te zetten. We bedachten ons dat we dezelfde man, met dezelfde waterkoker, ook al in Vassbäcken hadden zien worstelen met de stroompaal. Hij heeft intussen nog niets geleerd, en ook geen betere waterkoker gekocht dus!

We hebben veel gezwommen naast de boot, een eind gewandeld en ver gefietst. 's Ochtends, omdat het 's middags te warm was. 

Al wandelend kwamen ze zomaar weer een mooie auto tegen, aan een grindpad naast een bos, waar slechts één huis staat.

Gisteren zijn we naar Birgitta's Udde gegaan. Dat is een kaap in het meer Boren, waar ooit de boerderij Ulvåsa stond, waar de Heilige Birgitta ongeveer 20 jaar heeft gewoond.

Om daar te komen moesten we een erg lange oprijlaan op, naar het huidige slot Ulvåsa. 

Dit is de derde plek waar de boerderij opgebouwd is, dat plekje van Birgitta is niets meer dan slechts een paar opgestapelde stenen die op muurtjes lijken. Het slot is privé, maar je mag er om heen lopen. Dat deden we eerst braaf, maar al gauw gingen we fietsen, want er waren heel veel steekmuggen. We hebben nu elk wel vijftien rode plekken op onze benen!

Birgitta is dus een heilige. Ze stierf op 23 juli 1373 en was toen 70 jaar. Best oud voor die tijd vinden we. Haar sterfdag is nu een feestdag, en dat is over een week. Dat wordt vast geen dolle boel, we kennen de feestdagen van Zweden intussen.....

Maar Birgitta was een bijzondere vrouw hoor. Dochter van een adellijk rechter. Dan heb je een streepje voor, zou je zeggen, maar ze werd op haar 13de uitgehuwelijkt! Kreeg acht kinderen. af en toe visioenen en boodschappen, volgens haar van God. Zij en haar man (edelman Ulf Gudmarsson) waren erg religieus, maakten zelfs een bedevaart naar Santiago de Compostella.

Maar pas toen Ulf stierf, (Birgitta was toen 39), werd ze een actief religieuze. Ze stichtte het klooster in Vadstena en op latere leeftijd emigreerde ze naar Rome en bemoeide zich met kerkpolitiek.

Het allerleukst feitje over de Heilige Birgitta is dat in de kluiskerk (eenmansklooster) van Warfhuizen (in Groningen) een fragment wordt bewaard van de tafel waaraan ze vaak heeft geschreven.

Toen we op BIrgitta's Udde  zaten te picknicken voer in de verte de Nutshell voorbij. Is dat even toevallig!

De laatste 3 kilometers naar Birgitta's oude huis mag je niet met de auto doen. Er is een kleine parkeerplaats aangelegd, met zelfs een mooie wc! Midden in het bos.

En ergens een soort verbodsbord dat we niet goed begrepen. Geen auto en motor toegestaan, dat snapten we. En dat het een privéweg is. Maar je mag hier toch wel fietsen? Nou, we deden het gewoon. Pas thuis (aan boord) zochten we het op en bleek dat je wel mag doorrijden maar niet stoppen. 

Vandaag zijn we met een omweg naar Berg gefietst. Een mooie rustige route, waar we een flinke slang zagen kronkelen, een kraanvogel zagen oversteken, veel heuvels troffen en bij Ljung langs Ljungs Slott gingen. Dat is meer een groot huis dan een mooi slot, maar wel indrukwekkend. Grote schuren er bij, het is altijd een boerderij geweest. 

Het mooie hieraan is dat het aan het water van de Norrbysjön (of de naam van het meer er eerder was dan de naam van het kasteel-dat-nu-ruïne-is weten we niet) ligt, en drie mooie oprijlanen heeft. Eentje naar de kerk, eentje naar het meer, en eentje naar het kanaal.

We zagen ook weer mooie boerderijen, van die rode, met heuse oprijlanen naar de eerste verdieping van de schuren. Mooi gedaan!

In Berg hebben we even naar de trappensluis gekeken, en waar we zouden willen liggen (drie haven liggen redelijk dicht bij elkaar), en zijn langs het kanaal, dus zonder heuvels, weer naar de boot gegaan. 

Daar kregen we nog bezoek van Inger Marie en Håkan, van de Alma, hartstikke gezellig!

Vanavond was het nog even een beetje spannend: toen we weer even wilden zwemmen, na het eten, en we bij de zwemtrap klaar stonden, zwom er opeen een slang in het water. Hij (of zij) kwam achter de boot vandaan en zwom het kanaal over. Pas toen hij ver weg was en we tegen elkaar hadden gezegd dat de slang banger is voor ons dan wij voor hem (dan moet hij wel erg bang zijn trouwens!) durfden wij het water in.