bewolkte zaterdag, code oranje valt mee

De weermannen kregen deels gelijk: het was bewolkt, de hele dag, maar de wind en regen en onweersbuien die voorspeld waren bleven gelukkig uit. Okee het was slechts 20 graden en het waaide wel wat, en ook regende het een beetje, maar we hadden er geen last van.

Voor Code oranje was gewaarschuwd, maar de harde wind was meer ten zuiden van ons, bij Ithaka, Kefalonia en Zakynthos. Misschien komen de voorspelling morgen wel uit, maar vandaag viel het enorm mee. 

Wel hadden we driekwart broeken aan en een vestje. Dat was even wennen dus. En ergens vanmiddag hebben we het olielampje in de salon aangedaan.

Er reed een paar keer een busje langs die kleding verkocht. De chauffeur riep  van alles om, maar daar verstonden wij helemaal niets van. Hij reed terwijl de achterdeuren open stonden. Zijn handelswaar bestond uit broeken, schoenen, sloffen, truien en jassen. Misschien nog meer, maar dat was zo gauw niet te zien. Het was niet zo dat het hele dorp op hem af rende om wat te kopen, maar we zagen wel één mevrouw met een tasje bij hem vandaan komen.

De katten hebben het hier erg goed. Ze worden door veel mensen gevoerd. Vanochtend zag ik vlak bij de patisserie echt een bergje brokjes liggen, met slechts twee katten er bij.

Trouwens, Jelle vertelde gisteren dat hij vorig jaar, toen hij in de baai bij Sivota overwinterde (de baai op Lefkas waar wij een keer naar toe gefietst waren) een vreemd staaltje van kattenliefde meemaakte. De katten worden vooral in de herfst en winter vertroeteld met voer. Maar in het voorjaar worden ze vergiftigd. Waarom? 's Winters zijn de katten nodig om het ongedierte te verjagen of op te vreten, en 's zomers moeten ze verdwenen zijn omdat het voor de toeristen in de tavernes niet leuk is om zoveel katten te zien bedelen. Tja...... Hoe de katten hier behandeld worden in 't voorjaar weten we niet, maar nu hebben ze het hartstikke goed.

We mogen elektriciteit nemen uit dezelfde paal als de vissers. Dat is mooi, want als het bewolkt is brengt ons zonnepaneel natuurlijk niet zo veel op. We hadden even kunnen verhuizen, naar het plekje waar we een paar dagen geleden onze was hadden gedaan, want dankzij de aparte stekker die Jelle van zijn Engelse buurman mocht lenen zouden we daar wel stroom kunnen nemen. Jelle is intussen naar Nidri vertrokken om wat klusmateriaal te kopen en wat te netwerken.

De Engelse meneer heeft zijn jacht ergens bij Preveza gestald en komt in maart of zo weer terug. Tot zo lang mag Jelle die stekker gebruiken. En wij nu dus ook. Maar vooreerst is het niet nodig, dankzij de vissers.

Dat is wel wat hoor, die vissers. Iets van tien mannen, op drie boten. Het is geen luxe bestaan, zeker niet! In wisselende samenstellingen zien we ze uitvaren, en we zien ze ook vis verkopen. Niet bij de boot, maar ze lopen met vis in een krat het dorp door. De helft van de vissers loopt met blote voeten in slippers, de andere helft op sneakers. Ze zijn aardig, spreken slecht Engels maar lachen en knikken en zeggen “Hello”.

Er is een catamaran in de haven gaan liggen, die door het Kanaal van Corinthe wilde gaan. Hidzer had ze verteld dat hij waarschijnlijk gesloten was tot december of maart. Er is gebeld naar het Kanaal-kantoor, en wat bleek? Het kanaal blijft tot juni gesloten!

Nu zoeken ze een plek op een werf in Nidri, want het pas gekochte schip heeft nogal wat onderhoud nodig.

We hebben nog even kunnen beeldbellen met de kindjes, want Welmoeds verjaardag werd gevierd. Ze hadden enorm veel plezier op het springkussen, dat was heerlijk om te zien.

zwemmen en op visite

Tijdens onze wandeling vandaag zagen we weer een staaltje van Griekse nuchterheid: stel je bent chauffeur op een cementwagen, en vlak bij de fabriek heb je nog wat cement over in je auto, wat doe je dan? Nou, dan stort je het gewoon in de berm. Je gaat het een klein beetje aanvegen, maar je zet er geen paaltje of zo bij, want er komt toch bijna niemand langs, dus: No Problem!

Wij hebben er onze voorletters in gekrast met een stok. Zo blijven we altijd een beetje op Meganisi!

Via een omweggetje zijn we naar ons strandje gelopen, waar we weer heerlijk hebben gezwommen. Vandaag hadden we onze waterschoenen mee, zodat we niet meer met van die hele rare pasjes het water in liepen. Want lopen op kiezels, dat is voor onze voetzolen niet zo lekker. Maar nu huppelden we bijna de zee in, haha!

Op de terugweg zagen we een landje met fruitbomen. Nou, dat is natuurlijk niet bijzonder hier. Al hebben mensen hier slechts een ieniemienie-tuintje, er staat een mandarijnenboom, een citroenboom, een limoenboom of een sinaasappelboom in. Of een olijvenboom natuurlijk.

Maar bij deze mandarijnenboom lagen er al een boel mandarijntjes op de grond. Oh, zó jammer! Helaas was  het hek op slot, anders hadden we er misschien een paar gepakt. Dat weten we niet zeker, maar nu, door het hek, was de beslissing al voor ons genomen. Maar jammer was het wel! Want de mandarijnen die we hier bij onze supermarkt kopen, zijn hartstikke lekker. 

In het dorpje Spartachorio viel ons vandaag vooral het contrast tussen oud en nieuw(er) op. Sommige stukken muur waren niet aangesmeerd, of er miste een hek om een balkon. 

En wat we al vaker hadden gezien: een best wel mooi huis naast een krot. Het krot blijft krot, er wordt niets aan gedaan. 

En waar ze hier goed in zijn: bouwen op rotsen. Dat moet ook wel, want het is hier nogal rotsig natuurlijk, maar in Nederland zouden we er een flinke uitdaging aan hebben. Hier is het bijna normaal, dat je je huis bouwt met stukken steen op een rots. Niet met bakstenen, maar met stukken steen. 

We zagen weer een koe op ons pad. Een andere koe dan laatst, maar aan de koeiepoep te zien die we kilometers verder aantroffen had dezeeen lange wandeling gemaakt over de weg.

We hebben onze ramen nog even voorzien van een extra laagje kit, en warempel, het ging stukken beter dan gisteren. En nu maar hopen dat het effectief is, dat gaan we van ’t weekend merken. Dan wordt er weer serieus regen en wind verwacht.

Aan het eind van de middag gingen we naar Jelle. We waren uitgenodigd voor een hapje en drankje. Nou, dat was lekker hoor! Een Griekse linzensoep, bruchetta en koffie met chocola.  Heerlijk! En erg gezellig, we hebben over van alles gekletst. Hij kreeg van ons een stapel boeken die we gelezen hadden, wel een stuk of 12, dus hij hoeft zich even niet te vervelen.

feestje en klusje

Vandaag hadden we weer een hele goede reden voor gebak bij de koffie: ons prinsesje Welmoed is twee jaar geworden vandaag. Het voelt als de dag van gisteren dat we ’s avonds, toen we in Broekerhaven (dat is even voorbij Enkhuizen) hoorden dat de vliezen gebroken waren. En ’s nachts belden ze met het geweldige nieuws. We zijn nog voor het licht werd vertrokken, en we waren nog niet bij de sluis van Staveren of het hele IJsselmeer zat potdicht door de mist. Dat was best even spannend, ook het stukje varen (in minder dichte mist) naar Elahuizen.

We zaten hier hardop aan te denken, genietend van zon en koffie met Portokalopita.

Onze bakker, Panos, vraagt elke dag iets aan me. Eerst mijn naam, en nu weet hij al dat we uit Nederland komen, anderhalf jaar onderweg blijven, zijn brood lekker vinden, van wandelen houden en het gezellig vinden in Vathi.

Hidzer heeft vanochtend Mr Bean geholpen toen hij klein snoeiafval in zakken probeerde te proppen. En echt: hij  murmelde en mompelde, en zei bij elke schep in de zak “Thank you”. Hidzer heeft inwendig hard moeten lachen want hij had het gevoel dat de echte Mr Bean tegenover hem stond!

Na de lunch zijn we weer een stuk gaan wandelen: bijna dezelfde route naar Spartachorio als vrijdag, maar nu andersom. Dan ziet de wereld er toch weer anders uit. De uitzichten blijven mooi, in het dorpje kozen we andere stegen en straatjes, en we zagen warempel weer een koe! Een andere dan vrijdag, maar wel weer eentje die los liep!

Bij de boot aangekomen hebben we de ramen voorzien van een dun laagje nieuwe kit. Je kunt wel zien dat amateurs aan het werk zijn geweest, mede omdat het zwarte kit is en geen bruine, maar ja, we hadden niet anders. Ach, als het maar waterdicht wordt! Morgen doen we er weer een dun laagje overheen.

wassen

Toen we opstonden was het een graad of 16 en vanmiddag was het weer heerlijk warm, we maten 25 graden! Echt, hiervoor, en voor de desserts die wij bij de koffie eten, zou je hier wel kunnen blijven.

Maar dat zijn we niet van plan!

Na ’t ontbijt zijn we de haven uit gaan varen en maakten direct rechtsomkeert: de vuilwatertank moest even leeg. De andere schepen die hier liggen lozen het waarschijnlijk direct onder water, wij kunnen dat niet. Bij ons wordt het toiletwater opgeslagen in een redelijk grote tank, van 80 liter, en die moet om de zoveel tijd even geleegd worden.

Dat wilden we niet in de haven doen maar in wat meer open water, dus we voeren tweehonderd meter heen en tweehonderd meter terug. Maar we zijn op een ander plekje gaan liggen, omdat er hier één aansluiting is voor electra en water. Er zijn er meer, maar ja, dit is Griekenland en dan functioneert niet alles.

We hebben beddengoed en kleding gewassen, en ook alle keukentextiel, we hebben de watertank gevuld, gestofzuigd, koffie gedronken, en tijd genomen om met Jelle en later met een Zweeds stel uit Vastervik te praten. Zij kwamen er met hun tweemaster aan en willen graag langszij liggen omdat ze net als wij minder makkelijk voor of achter van hun boot af kunnen.

 En ze willen graag elektriciteit, omdat ze nog af en toe werken en de laptops veel stroom verbruiken. En wij willen graag weer op “ons” plekje bij Mr Bean, omdat het daar rustiger is. Hier rijdt het verkeer direct bij het water langs en bij ons zitten de terrassen er immers nog tussen.

Ha, één van de drie mannen die ons gisteren aansprak, stopte met zijn auto terwijl we nog op onze “water- en elektraplek” lagen. Hij vroeg aan Hidzer waarom we hier lagen. Het leek wel of hij wat teleurgesteld was. Hidzer legde uit dat het om het watertanken was, en dat we weer teruggingen naar “ons” plekje, en hij zei zelfs “Thank you”.

En ’s middags zaten ze er weer hoor, met zijn drieën. En na de Ouzo en de hapjes werden we weer aangesproken. Nu over de leeftijd van de boot en over de dikte van het staal. De man die alles moest vertalen had het er maar druk mee!

En wij hebben het aan het eind van de middag, zo rond half vijf, als de zon achter de bergen is verdwenen, ook druk. Met het kijken naar de vissen. Welk type vis het is weten we niet, maar ze zijn een centimeter of 30 lang en zwemmen in scholen van zeker 6 stuks. Ze zwemmen met hun bekjes op het wateroppervlak en het lijkt wel of ze steeds wat lucht happen. Het klinkt als blubblub, echt grappig. Het duurt een half uurtje en dan zijn ze weer verdwenen.

Ik heb nog pogingen gedaan om schermafbeeldingen te maken van Marit en Hidde, tijdens het beeldbellen, maar dat mislukte. Ze waren enorm beweeglijk en gaven steeds kusjes op de telefoon, dus alle schermafbeeldingen waren hartstikke wazig en onduidelijk. Maar de actiebeelden, vooral die kusjes, onthouden we wel zonder foto’s. 

klusochtend in de haven

Vanochtend was het, zonder dat we het afgesproken hadden, klusochtend in de haven. Achter ons was een zeiljacht met vier Duitsers gaan gekomen, die vanochtend eerst met hun anker en later met een afvoerpomp bezig waren. Een Engels stel maakte de boot klaar voor het overwinteren in Preveza, Jelle boog zich over het rolmechanisme van zijn fok en wij hebben onze loopplank onder handen genomen.

Die loopplank kan goed achterop blijven staan, hebben we gemerkt, maar daardoor “vangt” –ie meer zout water. En dat is te zien, helaas. We hebben de stalen onderdelen er af gehaald, flink geschuurd en al in de grondverf gezet.

Dat kan mooi op de kade, naast een afgesloten terras. Op zijn Grieks: we laten het gewoon staan en niemand stoort zich er aan. Okee, we hebben het ook even op een plekje gezet waar niemand langs loopt, dat scheelt natuurlijk.

Terwijl we aan het werk waren is er duidelijk over ons gepraat. Drie mannen zaten op het terrasje naast ons, dat is de taverne die gesloten is en toch geopend. Ze zaten aan Ouzo en hapjes, ze keken steeds naar ons en de boot, we hoorden iets van “Hollanda”en toen we uitgeklust waren werden we aangesproken. Over de boot, want ze vermoedden dat -ie van aluminium was en we stegen enorm in hun achting toen –ie van staal bleek te zijn. En over onze reis. Oh, de Zwarte Zee, dat was toch wel wat! Eén van de mannen sprak redelijk Engels en vertaalde het steeds naar zijn maten. Grappig!

De taverne heet To AkpoyiἁXi. En dan de eerste i zonder puntjes en de X is een y-op-de-kop. In het Nederlands heet het De kust. Denken we. Het lijkt alsof het gerunt wordt door vader en zoon. En die zoon noemen we dus Mr Bean.

Okee, hij heet (hoogstwaarschijnlijk) niet zo, maar hij lijkt er sprekend op. Echt sprekend! Dezelfde houding, hetzelfde loopje, ook van die hoge schouders, donker haar, donkere ogen, x-benen, en hij mompelt ook steeds in zichzelf. Hij is erg aardig hoor, wenst ons in ’t Engels goedemorgen, en gedurende de dag knikt hij ons vriendelijk toe.

We hebben er een rustige en aardige buurman aan!

Lekker zwemmen

Vannacht was de wind wat gedraaid en daardoor klotsten de golfjes wat tegen de boot, maar vanochtend was het weer bladstil en scheen de zon. Heerlijk! Dat hebben we wel gemist hoor, het zonnetje. Slechts twee dagen, maar het voelt als veel langer.

Ach, we onthouden slechts datgene wat we willen onthouden. In onze beleving hadden we ergens op de Donau voor het laatst regen. Maar dat bleek op 14 oktober te zijn, op het eiland Trizonia. Iets van drie weken geleden. Dat waren we even vergeten. Toen lekten de ramen niet, maar ja, toen regende het gewoon, en plenste het niet zoals van ’t weekend.

Bij sommige mensen zijn we al bekend. De bakker vertelde vanochtend dat hij ons had zien lopen, richting Spartachorio. En een meneer in een blauw busje, die we op onze wandeling van vrijdag twee keer tegenkwamen, en vandaag weer, zwaaide ook al enthousiast. Evenals de meneer van de supermarkt, die aan Free Delivery doet en boodschappen op zijn quad rondbrengt.

Na de koffie zijn we gaan wandelen. We wilden via een oud pad naar het dorpje Katomeri, waar we al doorheen gefietst waren, en vandaar naar een strandje. Maar het ene oude pad was afgezet met een hek met nieuw hangslot. Nou, dan het andere oude pad maar. Volgens Maps.me moest dat kunnen. We liepen via een soort hek (met een touwtje afgesloten) over een met stekelstruiken overwoekerd pad, maar helaas liep het op een gegeven moment dood. H’m, dan maar weer via de stekels terug en over de asfaltweg.

Het strandje maakte alles goed, en het fantastisch heldere water liet de krassen op armen en benen verdwijnen. Het leek wel leidingwater, zo helder was het. En een uitzicht, oh, geweldig!

Hoewel het wat lastig liep op de rond gesleten kiezels, zijn we lekker gaan zwemmen. Het water was een beetje fris, maar niet erg. De zon warmde ons weer heel snel op en we waren zomaar weer opgedroogd. We hebben gepicknickt en nog eens gezwommen, het was heerlijk op ons privé-strand.

Daarna liepen we weer over de berg, vanaf het dorpje langs een andere route weer naar Vathi. Onderweg zagen we twee vrouwen op hun knieën olijven rapen, die waarschijnlijk van ’t weekend te vroeg van de bomen waren gevallen. 

In het dorpje Katomeri namen we een andere route, en kwamen langs huizen die (in verhouding) grote binnenplaatsen hadden. Heel apart, want voor de rest is hier alles bijna muur aan muur volgebouwd.

Via een oude asfaltweg, die ons mooie uitzichten gaf, kwamen we weer bij Vathi.

En daar zagen we een juweeltje van een oude fabriek. Volgens ons werden hier vroeger olijven geperst. De fabriek is al een tijdje niet meer in gebruik, maar de machines staan er nog. We hebben een poosje staan kijken en genieten van de oude dingen.

Tijdens onze wandelingen hebben we hier veel oude olijfbomen gezien, die niet meer onderhouden worden. Er zaten nog veel olijven aan. Misschien levert het niet meer genoeg op om die boomgaarden te onderhouden. Of zou de fabriek er het eerst mee gestopt zijn? Het is misschien het kip-ei-verhaal. Maar als je een beetje van plukken houdt, heb je hier de tijd van je leven, want olijven hangen er volop!

Code Rood viel mee

Gisternacht was het bladstil. Maar dat veranderde tegen negen uur. Toen begonnen de bomen te ruisen, kwamen er golfjes, hoorden we de tenten van de (gesloten) terrassen klapperen en joegen de wolken met flinke vaart van zuid naar noord. Gunstig voor ons, we liggen beschut tegen zuidenwind.

De hele dag waaide het als een malle om ons heen. Maar wij lagen super beschut! Wel schommelden we behoorlijk in de windstoten, maar de andere jachten (drie stuks inclusief de verhuisde Jelle) die op hun anker lagen met de kont naar de wal vingen meer wind dan wij. Het water was een beetje gestegen, een centimeter of twintig, dus dat viel erg mee.

Na twee uur ’s middags zijn we trouwens niet meer echt buiten geweest, want toen begon het te onweren en te regenen. En flink! De onweersbuien bleven boven ons hangen en het flitste en knalde geweldig. Het leek wel of Donar, de Noorse god van donder en bliksem, op bezoek was bij zijn Griekse collega Zeus en samen een luidruchtig feestje bouwden. En het duurde en duurde maar. Met een heleboel regen erbij. Af en toe konden we ons nauwelijks verstaanbaar maken, zo’n herrie was het.

En verdorie, vier van onze ramen in de stuurhut lekten wat. Alsof regenwater aan de onderkant van de ramen naar binnen werd gezogen, onder het kit door. Ergens onderweg op deze reis (waar precies dat weten we niet eens meer) hebben we de ramen opnieuw gekit omdat de kit wat oud leek. En wanneer we terug in Nederland zijn willen we nieuwe ramen laten zetten, maar we hadden gedacht dat het nog wel een jaartje kon zoals het was. Niet dus. Eerst probeerden we het regenwater met gastendoekjes te deppen, maar het werd te erg.

H’m, wat dan? Het winterkleed over de stuurhut heen? Dan zouden we behoorlijk in het donker zitten, dat was niet zo leuk natuurlijk. Het zeildoek dat we in Korinthos hadden gekocht? Dat is een wit kleed met rondom nestelogen, van vier bij drie meter. Dat leek een goed plan. Tegen een uur of vijf, toen het weer zowel qua wind als qua regen even rustiger was, hebben we het kleed over het dak getrokken en vastgezet. Wel met regenpakken aan hoor, want het was niet echt droog maar relatief droog.

Met veel touwtjes hebben we het kleed dus vastgezet, en joepie: het was bestand tegen wind en regen. Gelukkig maar, want het heeft nog een paar keer enorm geplenst! En nog fijner: het lekte niet meer.

De wind nam gisteren aan het einde van de avond af, en ergens vannacht, na nog flinke onweersbuien, werd het ook een poosje droog. Maar vanochtend tot een uur of elf bleef het nat. En de rest van de dag? Droog en bladstil. Hoe is het mogelijk!

Aan het begin van de middag hebben we een rondje door het dorpje gelopen, en de schade viel zo te zien erg mee. Er zijn wat takken van bomen gewaaid, een antenne (ja, die bestaan hier nog) is geknakt, een kleedje van een vissersboot af, de rubberboten van twee jachten waren hartstikke vol gelopen en op straat zagen we de sporen van de naar beneden stromende regen. Oh, en de blauwe zakjes die onze buurman-taverne had opgehangen om zijn fittingen? Daar zit overal een bodempje water in.

Vathi heeft leuke straatjes en steegjes. Niet overal kan een auto rijden, dus we vragen ons wel af hoe sommige huizen gebouwd zijn, en hoe een verhuizer de spullen komt brengen.

En hoewel sommige huizen erg modern lijken, bijna niet-Grieks, zagen we ook andere situaties. Electriciteitsdraden als spaghetti van raam naar raam, gasflessen die buiten staan, regenpijpen die tot halverwege een muur lopen en ga maar door. Wat een verschillen bestaan er hier!

Af en toe denken we dat er aalscholvers op een dak staan. Maar dat zijn draaibare delen op schoorstenen, die met de wind meewaaien. 

De bergen van Lefkada zijn intussen weer duidelijk te zien geweest, niet meer verscholen achter wolken of regenbuien. De hele dag heeft de zon niet geschenen helaas, maar het is niet koud geweest: steeds een graad of 22. Prima voor ons.

De code Rood die voor vandaag voorspeld was, in verband met de regen, is opgeheven. Terecht, want vandaag was er weinig aan de hand. Vanmiddag nog een beetje regen, en tegen acht uur wat wind uit het noorden, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. En morgen gaat de zon weer schijnen zeggen de weermannen, daar hebben we zin in! 

We kregen van de dames nog leuke foto's van de kindertjes. Geweldig! Dat zijn weer mooie achtergrondfoto's op de laptop, en dat is genieten! Maar soms vinden we onszelf ook wel heel zielig hoor, dat we ze al zo lang missen. Tja.....

Kleine wereld en wandelen

De taverna naast ons is gesloten maar toch open. Open voor oude mannetjes die er koffie drinken en de toestand van de wereld bespreken. Denken we. Het zijn flinke discussies, af en toe klinkt het zelfs ruzie-achtig. Ze maken er gebaren bij alsof ze volleyballen zonder bal en darten zonder pijltje. Het is grappig om te zien, en blijkbaar normaal. Gisteren zagen we het al, en vandaag ook, bijna de hele dag.

De zon scheen al weer vroeg, de bimini was al nodig toen we koffie dronken. Samen met buurman Jelle uit Nederland. Zijn boot heeft Delfzijl als thuishaven en hij heeft drie jaren in Wedde gewerkt als beheerder van de burcht. “Mijn” Wedde. Soms is de wereld echt klein! Bij zijn afscheid na drie jaar, in 2016, kreeg hij een fotoboek, gemaakt door Jantje Gras, en al bladerend zag ik meerdere bekenden. Leuk!

Hij vaart met zijn Leonidas Vrijstaat (sailingvrijstaat.nl) nu een jaar in Griekenland. Zijn ex-vriendin, waarmee hij hiernaartoe kwam, schijnt in Nidri een Wibo aan het opknappen te zijn, dus misschien komen we haar nog tegen.

Bij de koffie hadden we heerlijke Portokalopita (sinaasappelcake) en Baklava. Van de patisserie. De baklava vonden we iets te hoog, maar het zal wel boordevol nootjes.

We hebben heerlijk gewandeld, langs baaien en zee, door een leuk dorpje, langs olijfbomen en over een berg. Het was weliswaar een geasfalteerde weg, maar we hadden mooie uitzichten en het was erg rustig. We zagen een paar auto’s, die naar de veerboot reden. 

Ha, bij het strand, vlakbij de veerboot, liep een koe tussen de parasols. Haar kalf lag in de schaduw. Bij wie de koe hoort is ons een raadsel, we hebben geen boerderij in de buurt gezien. En trouwens, het is lang geleden dat we een koe zagen, het zijn hier meer schapen en geiten.

Via een trap kwamen we in een klein dorpje, Spartachorio. Best wat toeristisch, waarschijnlijk omdat de veerboot hier aan komt. Voor vakantiegangers op Lefkas is het vast een leuk uitstapje, even een dag met de veerboot naar Meganisi.

Oei, het wordt menens met het weer. Verwachten ze. Weerplaza geeft code rood voor zondag, vanwege de regen, we kregen een NL-alert vanwege wind en regen voor bijna het hele weekend, en Windy en Poseidon geven met rode en paarse kleuren ook aan dat het heftig gaat worden.

We hebben een extra lijn naar voren gelegd vanmiddag (we liggen bijna in de hoek van de haven) en voelen ons wel veilig hier. We hopen dat we aardig in de luwte liggen, en misschien gaat het ook schelen dat de bergen om ons heen niet echt bergen zijn maar flinke heuvels. Dat scheelt valwinden.

We hebben de bezorgde kids een foto gestuurd van Hidzer die met de bimini bezig was en een selfie-vliegkus-foto.

Vanmiddag hebben we Neeltje, ons zonnepaneel, aan de stuurboordkant van het dak gelegd en goed vastgezet, en de giek naar bakboord getrokken. Zo ligt –ie minder in de schaduw en krijgen we wat meer zonne-opbrengst.

Oh, en Marlies was jarig vandaag. Ze is met Roel naar Deventer geweest voor twee dagen, en ze zaten toen we belden aan de borrel met Pauline en Mark. Gezellig!

Van baai Atheni naar haven Vathi, nog steeds op Meganisi

Gisteravond was het al wat nat aan dek, toen we de kat van boord joegen. Vannacht hoorden we nog een keer een kat, maar daarna bleef het rustig. Tot we druppen hoorden: zó veel dauw viel er vanaf de zalingen en de giek.

Gelukkig kwam de zon al vroeg op en het was direct heerlijk warm. We maakten het dak, Neeltje het zonnepaneel en de relingen droog en we konden weer lekker buiten ontbijten. Daarna vertrokken we, voor een schitterend tochtje langs de baaien van Meganisi. ’s Zomers schijnt het hier hartstikke druk te zijn, met alle (voornamelijk) huurboten en flottieljes uit Lefkada, Corfu en Preveza, en dat begrijpen we heel goed.

Je kunt hier op heel veel plekken goed beschut ankeren in helder water, wat wil je nog meer? Wij kozen er toch voor om alvast naar de haven van Vathi te gaan. Ten eerste omdat je nooit weet of de harde wind eerder komt dan voorspeld wordt, en ten tweede omdat je gemakkelijker het eiland verkent wanneer je aan de wal ligt. En daarbij: het is de laatste weken erg rustig in de havens en volgens Rick en Martha nog gratis ook.

We vonden een mooi plekje langszij, voor een Nederlandse zeilboot. De restaurants aan onze kade zijn gesloten. Eentje heeft de fittingen van de gloeilampen ingepakt in knalblauwe plastic zakjes, het lijkt even alsof er een babyjongetje geboren is. Aan drie kanten van de baai staan bergen, maar ze zijn niet zo hoog. Dus misschien valt het met de valwinden wel mee.

Hidzer zette koffie, ik liep naar de bakker voor vers brood en baklava. Die er niet was. Nou, dan maar een stuk Bougatsa. Dat is een gebakje van filodeeg met custard, een soort puddingbroodje. Ik kreeg het warm mee, dat was lekker. Het wordt hier de hele dag door gegeten, dus  niet alleen als dessert. Wij zijn niet zo’n fan van de Nederlandse puddingbroodjes omdat we de broodjes zo klef vinden, maar deze versie is wel lekker. Wel vonden we het een groot gebakje, dus we hebben ‘m maar gedeeld.

Het brood van de bakker was heerlijk. Fijn dat-ie zo dichtbij zit. En baklava? Dat schijnt bij zijn broer te koop zijn, in de patisserie 50 meter verderop. Mooi, dat gaan we morgen uitzoeken.

Vanmiddag deden we niet veel. Wat lezen, wat kleine klusjes, wat rondslenteren en kijken naar de zeiljachten die aankwamen. Wel vier stuks, nu is de haven bijna vol. Vlakbij ons staat  naast de grote kerk een klein kappelletje, met weer een groot "bekeringsbord".

De doorgaande weg van onze oude baai loopt zo te zien door Vathi en gaat naar een baai verderop waar de grote veerboot aankomt. In onze haven voer af en toe de oranjerode sea-taxi, maar die nam  slechts passagiers mee. We hadden geen last van het verkeer, want de terrassen van de tavernes staan tussen de kade en de straat. Ach, erg druk was het ook niet hoor. Een paar personenauto’s, een schoolbusje, een lijnbusje en een paar vrachtwagens die zand leken te vervoeren.

Tegen 18:00 uur was het al donker. De mooie dubbele lantaarnpalen branden nu, maar eentje die verderop achter ons staat heeft een vreemd knipper-ritme. Eerst gaat de ene lamp uit, na een seconde of acht de tweede, en na ruim 10 seconden gaan ze allebei weer aan. Maar daar kunnen we vast wel om slapen vannacht!