Floris en weer visite

We zaten lekker aan de koffie vanochtend, toen er een boot van Toezicht en Handhaving langs voer. Nee, hij kwam niet bij ons aan. Stom toch? We liggen notabene aan een rij palen die eigenlijk voor het schutten van het kleine bruggetje bedoeld is. Maar ja, achter ons ligt nog steeds die grote tjalk met een loopplank naar de wal en een stroomdraadje naar een huis te overwinteren. Dus de mannen van Toezicht en Handhaving zouden er een harde dobber aan hebben als ze ons wilden wegsturen, maar toch.... Toch vinden we het niet juist van ze.

Maar goed, we zijn lekker blijven liggen vandaag, dat dan weer wel. Met de rubberboot zijn we naar een steiger vlak voor ons gevaren (mocht van de eigenaar) en daar hebben we 'm vastgelegd. Wij gingen wandelen. Naar Muiden.

Onderweg liepen we met de Vecht rechts van ons, en we verbaasden ons over het nieuwbouwplan van Weesp, dat bijna Muiden raakt. Het is dat er een verkeersweg, de A1, tussen ligt, maar anders zou er geen grens zijn.

In Muiden gingen we naar het Slot. We zijn er heel vaak langs gevaren, ten tijde van Covid mochten we het nooit bezoeken, maar vandaag lukte dat wel.

Floris de Vijfde had er een mooi huis aan hoor, aan dit slot. Of het kasteel er al stond of dat hij het heeft laten bouwen, daar zijn de historici niet uitgekomen, maar een feit is dat het (nu) wel op een mooie plek staat, en dat het binnen ook nog best gezellig is ook.

We hadden in de scheve Westertoren, die trouwens lastig te beklimmen was in schemerduister met de ongelijke treden van de rechtsdraaiende wenteltrap, een prachtig uitzicht. Op Muiden, en op het IJsselmeer.

We kregen dankzij de audiotour mooie en duidelijke informatie over de historie van het kasteel en over de leefgewoontes. In de zaal met harnassen en wapens zag ik een leuke vertaalfout. Vijf harnassen waren voor schilderijen geplaatst, en er stond een soort boek op een standaard met uitleg. 

Nadat ik dat bekeken had, kwam ik bij het Engelstalige deel. Die had het over 7 Suits of Armour. Huh? Ik bladerde weer terug, en ja, daar stond toch echt 5 harnassen. En er stonden ook slechts 5 in het echt. Zou nu niemand dit ooit opgevallen zijn?

Bij deze overdadig gedecoreerde schouw, met mooie tegeltjes, stond een super handige bank. Lekker zitten, nee, dat zagen we zo wel, dat lukte niet op dit geval, maar het handig was de (lage) rugleuning gekanteld kon worden naar de andere kant van de zitting. 

Dus je kon met je rug naar het haardvuur zitten, of met je gezicht. Okee, het hele gezelschap op de bank moest tegelijk met je opstaan, de leuning moest gekanteld worden en dan moest je om de bank heen lopen, dus het is even een gedoe, maar practisch is het wel.

Her en der hingen/stonden foto's van bloemen. Gemaakt door Dennis A-Tjak. We lazen dat het ging om historische bloemsoorten uit Nederland, Suriname en Indonesië. Wij vonden er een paar enorm mooi, maar helaas was er verder geen informatie over. Sommige stonden op grenen schilderezels, en dat in een eeuwenoud kasteel.....

Deze hieronder vinden we indrukwekkend, vooral in deze setting. Het gastenboek, waar wij niet in mochten schrijven, maar Willem-Alexander en Maxima wel, is eeuwenoud. En de tafel is een betaaltafel. Had je iets uitgespookt en werd je berecht, dan kon je dat een hand of een oog kosten. Maar je kon je straf afkopen. Omdat er veel vals geld in omloop was, moest je je geld laten rollen op het kalkstenen blad van de betaaltafel. Munten van zilver maakten een duidelijk ander geluid dan munten van nikkel, dus de echtheid van je geld was snel duidelijk.

Ha, en dit was ook grappig: een onbekende schilder heeft De legende van de bakker van Eeklo geschilderd. Een voorloper van de plastisch chirurgen van nu. Want ontevreden mensen lieten bij de bakker hun hoofd opnieuw bakken. Terwijl ze wachtten op het resultaat hadden ze een kool als tijdelijk hoofd. Maar soms ging het bakken trouwens mis, en je liep dus de kans dat je uiteindelijk een heethoofd, een misbaksel of een halvegare werd. IJdelheid heeft zo zijn risico's, ook nu nog. 

.

We picknickten bij Floris op een bankje in de zon, en genoten na van dit kindvriendelijk slot.

Maarten van Rossem schijnt gezegd te hebben dat dit "sprookjeskasteel" er uit ziet zoals een kasteel eruit moet zien: "ook Walt Disney zou er tevreden zijn geweest".

Nou ja, zoals P.C. Hooft, die hier 38 jaar heeft gewoond al zei: "tot ziens in de pruimentijd!". Tja, die bloeiden vandaag nog niet, dus we moeten er nog een keer naar toe.

We liepen weer met de Vecht aan onze rechterhand terug naar Weesp.

En daar kregen we zowaar weer bezoek! Marit kwam met haar papa even langs. Met de rubberboot werden ze door Hidzer van de wal gehaald, en we hebben lekker gekletst en geknuffeld. 

En joepie: van 't weekend komen de kindjes logeren!

Visite in Weesp

Ons plan was gisterochtend nog om vandaag naar Almere Poort te fietsen, naar een watersportwinkel. Voor ons is dat een snoepwinkel.....

Maar broerlief belde, ze wilden graag langskomen. Gezellig! En fijn tegelijkertijd voor ons, want het waaide flink vandaag en we hebben een paar flinke regenbuien en zelfs pittige hagelbuien gehad. 

Omdat de "even-winkelen-steiger" bezet was, zijn we door de Sluisbrug gegaan en we vonden een mooi plekje in het centrum van Weesp. Roel en Marlies kwamen aan het eind van de ochtend, en we kletsten zomaar een eind de middag in, met eerst koffie met Dúmkes en later een uitgebreide lunch. Met een door hen meegebrachte Paasstol, lekker!

We liepen daarna een rondje Weesp,  kregen nog een buitje over ons heen, en besloten weer op te warmen in de Laurentiuskerk waar de Wispe Brouwerij in gevestigd is. De mannen namen een Wispe biertje, de dames namen een wit wijntje. Het zat er gezellig, tussen de grote ketels.

Vanuit de kerk gezien lagen we op een prominent plekje! 

 Maar nadat Roel en Marlies waren vertrokken, zijn we weer door de brug gegaan om aan een (gratis) steiger te gaan liggen. De zon scheen nog een poosje en we verbaasden ons over dat we ondanks de kou toch wel een stuk of 10 boten hebben gezien. Het vaarseizoen begint blijkbaar.

Niet naar Muiden, maar naar Weesp

We zijn nu al weer een week onderweg. Vannacht hoorden we de wind nog loeien, er kwam nog een hagelbui over, maar vanochtend scheen de zon en was de wind een stuk minder.

Tegen acht uur namen we afscheid van Volendam. Het water van de Gouwzee, en later ook van het Markermeer, was grijs. Vies grijs. Door de harde wind van de afgelopen dagen? Geen idee, maar het nodigde niet uit om te zwemmen.

De Centrale Meldpost vertelde ons om kwart over acht dat het water van het IJsselmeer 7,3 graden was, dus dat nodigde niet uit.

Wat ze ook vertelden: er was een windwaarschuwing op het IJsselmeer, van 6 Beaufort. Op het Markermeer op dat moment niet, het waaide windkracht 4, maar het zou in de loop van de dag aantrekken, met nog buien er bij ook. 

Wij hadden geen last van de golven. De windrichting was iets zuidelijker dan voorspeld, dus we hadden na het Paard van Marken de wind schuin van voren. Niet hinderlijk van opzij gelukkig, we schommelden niet.

Met uitzicht op het Paard, douchten we om beurten in het zonnetje. Dit stelt natuurlijk niets voor, maar toch vinden we het leuk. Thuis hebben we zo'n uitzicht niet vanuit de badkamer.

In Muiden deed de sluiswachter de sluis al ver vantevoren open, maar helaas konden we niet liggen aan "ons eigen Muiden-Marrekritesteigertje". Er lagen overwinteraars, en wel zo dat we er niet bij konden. Okee, wat nu? Op naar Weesp.

We voeren langs het Verhuisde Huis. Dit Pippi Langkoushuis stond op de plek waar de A1 bij Muiden verbreed moest worden, en in 2013 heeft Rijkswaterstaat het een paar honderd meter verhuisd.

Het is intussen helemaal opgeknapt (houtrot en zo) en zou een restaurant moeten worden, maar Covid gooide roet in 't eten. Maar we zagen vandaag een busje en een auto staan, misschien gaat het dit jaar goedkomen.

Tegen kwart voor 12 lagen we aan een rij palen, vlak bij het centrum van Weesp. We kunnen niet aan de wal, want eigenlijk is het een wachtsteiger voor een brug. Officieel mogen we er niet overnachten. Maar er ligt een wat verwaarloosde bewoonde tjalk, zelfs met een loopplank met leuning naar de wal, dus we maken ons niet zo druk. 

We liggen hier goed, met uitzicht op Weesp, uitzicht op een soort Prinsentuin, we horen met regelmaat een trein en een vliegtuig (dat is dus niet zo leuk), en ja, de groene papegaaitjes zijn er ook nog. Die kwetterden ons weer van harte welkom, toen we hier aanlegden.

Morgen gaan we een eind fietsen. Tenminste, als het droog blijft!

Oliebollen en harde wind

 Het blijft een fascinerend dorp, Volendam. We zien veel toeristen, die met dit ruige weer niet zo veel van de steegjes en straatjes genieten, maar van winkel naar kroeg lopen. Veel mensen hebben gele plastic tasjes mee, van het Kaasmuseum. De winkel daarin doet goede zaken denken we. En ze dragen vaak een regenponcho. Zo'n onhandig opwaai-ding. 

De Volendammer dames zie je niet met een poncho, nee, die lopen sjiek te zijn. Het haar piekfijn in model, (de nagels misschien ook maar dat is zo gauw niet te zien, flink in de make-up en in zo goed als  nieuwe kleren. Mannen zie je niet zoveel overdag. Die zijn aan 't werk waarschijnlijk. Behalve de stuk of tien oudere mannen die zich rond 11 uur vlak bij ons verzamelen om de dag door te spreken. Of misschien wel te roddelen, dat weten we natuurlijk niet.

Wij zijn via de Haringstraat weer naar de AH gelopen. De Action zit er zo ongeveer naast, en daar haalden we een fles lampolie. Maar de AH is leuker: daar kregen we oliebollen! Waarom? Daar heb ik geen antwoord op gekregen. De uitdeel-mevrouw zei: "we zijn altijd te vroeg en altijd te laat in Volendam". Oh... Maar ze waren hartstikke lekker!

Het waaide zoals voorspeld nog harder dan gisteren. Aan boord hadden we er helemaal geen last van omdat we in de luwte van een groot gebouw liggen. De zon scheen vanochtend zelfs een poos, dus het zonnepaneel laadde de accu's weer bijna vol. Mooie actie: vanaf zondag aan 't begin van de middag hebben we alles op onze accu's kunnen doen.

Regenen deed het ook wel veel hoor, en waaien dus nog meer. Vanmiddag hebben we een anderhalf uur gelopen, maar dat viel niet mee. We zwalkten heen en weer over het pad, werden bijna gezandstraald en hielden de takken en wiebelende lantaarnpalen goed in de gaten.

We hebben nog even overlegd of het koperen wiebellampje verwijderd moest worden of niet. Het ding is door de eerste eigenaar geplaatst, en wij hebben het altijd een apart ding gevonden. Er moet lampolie in, het hangt cardanisch (dus blijft rechtop als de boot scheef ligt), maar waarom zou je zoiets aan boord willen hebben?

Nou ja, we laten 'm hangen, want hij zit ons niet in de weg en als we 'm weghangen zien we een donkere cirkel.

Morgen gaat de wind wat minder hard waaien volgens de weermannen, dus voor een zeilboot met een platte mast moet het te doen zijn. Als het meezit gaan we richting Muiden. 

Winderig en nat

We blijven nog zeker twee dagen liggen hier in Volendam. Meneer Bimini vindt dat totaal geen probleem (hij heeft geen last van ons, het kost hem geen stroom aan de steiger en er komt geen nieuwe klant), en de weermannen adviseren om niet te gaan varen. Windkracht 8, dat is even te veel voor ons zonder een zeiltje.

Zoals het er nu uit zien gaan we vrijdag vertrekken. Maar eerst nog even Volendam dus. We hebben ons nuttig gemaakt, vinden we zelf, door een rommella op te ruimen, door onze mailboxen te legen, door een lampje te wisselen (viel niet mee, zat behoorlijk vast), en door Hidzers nieuwe telefoon te voorzien van de juiste apps.

Tussen de buien door hebben we een eind gelopen, maar leuke foto's leverde dat niet op. Grijs, grijs, grijs.

Toen de vijf in de klok kwam hebben we een spelletje Keezen gedaan. Bloedfanatiek zijn we daarin: als het even kan richten we ons meer op het van het bord afmikken van de tegenstander dan in het bereiken van ons eigen honk.

We namen er een glaasje "Leo en Astrid" bij, dat smaakte heerlijk. Met een nootje dat overgebleven was van onze Tot-Ziens-Borrel. Ach ja, je moet toch wat op een grijze natte dag in Volendam.

Er worden trouwens elke dag nog veel toeristen afgezet. Per bus of per schip, zoals vandaag door de Abel Tasman. De mensen lopen veelal achter hun gids aan, gehuld in jas of poncho (wat niet handig is met harde wind), en duiken gauw een winkel of restaurant binnen.

De nagelstylist op de boulevard, waar we met een beetje fantasie tegenover liggen, heeft weinig klanten. Niet zo gek, een manicure kost 30 euro, compleet met simpele nagellak kost het 50 euro. Ik doe het wel even op zijn Hema's. 

Het blijft trouwens lekker warm aan boord. 's Ochtends doen we de dieselverwarming aan, om van ongeveer 10 graden naar 18 graden te stoken, daarna houden waxinelichtjes en een olielampje het prima bij.

In de natte cel, waar we de douche een aantal jaren geleden al verwijderd hebben, staat een waxientje dat we van Sinterklaas hebben gekregen vrolijk te branden. We hebben wel een douche, buiten in de kuip, dat is wel lekker. Deze binnen hebben we nooit gebruikt, want volgens ons ben je langer bezig met droogmaken dan met douchen. En jammer van het mooie hout, ook dat nog eens.

Zojuist zijn we nog gebeeldbeld door beide dochters: we hebben gezwaaid, de omgeving laten zien, zelf een grote knuffel bewonderd, en over positieve tests gepraat. We kloppen daarom een restje slagroom voor een lekkere koffie "met".

Het gaat langzaamaan hard waaien. Wij liggen in de luwte, maar zien golven in de haven, horen vallen tikken, dekzeilen klapperen en de wind huilen.

in grijs Volendam een zonnescherm plaatsen

Marken deed vandaag kiekeboe. Soms zagen we het liggen, soms zagen we slechts grijs water en grijze luchten. En we hebben ook veel (miezerige) regen gehad. Maar eigenlijk is het helemaal niet erg dat we nu hier in Volendam liggen te wachten op de bimini en op windstil(ler) weer. Want varen in de regen is altijd minder mooi dan varen in de zon. Je ziet minder van de omgeving is onze ervaring.

Ha, vandaag is de bimini (ons zonnescherm) geplaatst. De achterste mik staat een klein beetje te ver naar voren om de bimini mooi te zetten, maar het gaat toch wel goed. Wanneer de mast omhoog gaat is het helemaal prima.

Boven verwachting kunnen we zonder hinder de gangboorden in stappen, en ook waren we blij verrast dat het vanuit de stuurhut gezien niet donker is in de kuip. Ja, we zijn er erg blij mee. 

Het silhouet van de boot is ook mooi gebleven. Okee, het is iets meer een scherp jacht geworden, maar ja, elk voordeel (schaduw) heeft zijn nadeel (esthetiek).

Nat Volendam

Wij hebben prima geslapen in onze hut. We hoorden de wind wat toenemen maar maakten ons geen zorgen. Onder het herfst-dekbed, met als extraatje de quilt "Hollands Dorp" erover, hadden we het lekker warm. 

Het is nauwelijks droog geweest vandaag. Grijs, dat was het. Marken was niet te zien, maar toch gingen er toeristen met de "Jan Smit" naar toe. We liggen bijna wat verscholen achter de opgang naar de steiger, kunnen mooi over de dijk richting Marken kijken, maar zagen slechts grijze luchten en grijs water. 

Vanmiddag zijn we naar het Volendams Museum geweest. We gunden ons veel tijd daar, omdat het buiten guur was. Het was best een aardig museum, maar niet spectaculair in de zin van moderne presentaties. Maar wel een goudmijntje aan oude spullen. En het gaf een prima indruk van Volendam van Vroeger.

Hotel Spaander krijgt natuurlijk een belangrijke plaats in dit museum. Onder andere de bar is nagebouwd. Vele schilders werden uitgenodigd  (rond 1900) om te komen schilderen in een speciaal atelier. De meesten van hen hadden geen geld en betaalden met schilderijen. We lazen dat er wel 1400 kunstwerken in bezit van de familie Spaander kwamen.

Bij de voordeuren en in de bedsteden kwam de kleur knalblauw vaak voor, om de insecten wat te weren. Nou, dit misstaat niet in het blad Landleven vonden wij. 

Oh, en kijk nou: de koperen bol, aan het plafond, was een stofbol. Als er duidelijk stof op lag, werd dat gezien als een sein om af te stoffen.

Modernere blockprints waren er ook te zien, deze over klederdrachten bijvoorbeeld van Lynn Elisabeth Wolmoed. Het sprak mij erg aan. 

Enkele schilderijen van de logees van Hotel Spaanders zijn aangekocht door het museum, en enkele zijn in bruikleen. Er was een grote verzameling in een presentatie verwerkt. Wij waren best onder de indruk van de "koppen" van Georg Hering en Piet van der Helm.

Ach, en curieus was ook de sigarenbandjeskunst. Nico Molenaar, een uitgetreden broeder die in Volendam ging wonen, begon met het plakken van (de medaillons van) sigarenbandjes op boardplaten, en versierde daar zijn huis mee. Iets van 7 miljoen bandjes gebruikte hij. Later nam zijn buurman het klusje van hem over, en gebruikte ook nog eens iets van 4 miljoen sigarenbandjes. Niet te geloven toch?

Is het mooi? Nee, vonden wij. Knap wel. In de zin van geduld, van precisie en zo.

Weer in de haven zagen we een aantal jongens aan de wal staan. Gisteravond in de schemering stond er eentje in zijn boxershort, wij dachten dat hij hartstikke teut was. Nu bleek dat hij gisteren met de fiets van een vriend het water in gereden was. Hij was er uit geklommen, maar de fiets lag er nog in.

Andere vrienden stonden er bij te kijken hoe hij vanuit een vletje met een emmer aan een touw de fiets probeerde te traceren. Hidzer kon het niet aanzien, nam een paal van een vissersboot en gaf dat aan de jongen. Hiermee kon hij de fiets onder water "aanprikken".

Even later bracht hij hem nog onze haak aan een touw, zodat hij de fiets omhoog kon trekken. Daarbij kreeg de jongen hulp van de eigenaar van de fiets, en Hidzer nam het weer van ze over en zette de fiets op de wal.

De andere jongens hebben alles gefilmd......

Verder is het niet droog geweest. Morgen gaat het nog meer waaien geloof ik. Nou, we wachten maar af. We hebben geen haast, de weermannen willen pas dat we vrijdag op zijn vroegst vertrekken. 

Vier keer aanleggen in Volendam, en Buurtje gebruikt

We hebben heerlijk geslapen op ons ankerplekje. De wind nam af, in de vroege ochtend hoorden we een flinke hagelbui, maar wij lagen lekker warm. Ons plan was om vroeg te vertrekken, omdat het rond 9:00 uur weer harder zou gaan waaien. Vanuit het westen, dus dan zouden we weer dwarse golven krijgen. Daarom stond de wekker op half zes.

Maar de app Windy, vertelde ons vanochtend dat de wind een uurtje later zou komen. Okee, dan doen we rustig aan. We zijn niet in het water gegaan voor een dip-douche, want volgens de Centrale Meldpost was het water 7,3 graden. 

Nee, dan maar lekker onder de buitendouche in de kuip. In de luwte van de stuurhut, maar wel met slippers aan omdat de kuip nog vol hagelstenen lag. 

Fris en fruitig haalde we tegen kwart voor zeven uur het anker op (er hing een flinke kluit klei aan) en gingen op pad. Wat een verschil met gisteren: er waren nu bijna geen golven. Nu hoefden we bijna niet te sturen, de boot koerste bijna uit zichzelf naar Volendam. 

De zonsopgang was mooi en dreigend tegelijk. 

De Centrale Meldpost vertelde ons dat de haven van Volendam voor recreatievaart gesloten is. Dat wisten we al. Het is vanwege de Pieperrace, een tweedaagse zeilwedstrijd voor de Bruine Vloot (vissersboten, skûtsjes, klippers en tjalken). 

We leerden vandaag dat deze wedstrijd ter promotie van Volendam is, en om iedereen te herinneren aan hoe de Volendammer Kwakken (grote botters die alleen hier voorkwamen) ten tijde van WOII werden gebruikt om aardappels van Friesland naar o.a. Amsterdamse ziekenhuizen te zeilen. 

Tegen kwart voor tien legden we aan aan een steiger aan de buitenkant van de haven. De vloot kwam langzaam aan uit de haven, wij namen een kop koffie en namen zo ongeveer de vlootschouw af. Onder andere de Vliegende Hollander was er bij, en het oude grootzeil van de Sneeker Pan. Grappig!

We liepen naar de havenmeester om te vertellen dat wij naar de haven van Jan Schokker zouden gaan. Buiten was de lokale drumband aan het spelen. Mooi in klederdracht, dat wel, maar ze versperden de weg. Maar dat vond niemand erg.

We hebben vier keer aangelegd in Volendam. Eerst aan die buitensteiger, daarna, toen de haven leeg was, tegen twee boten aan een ponton van de firma Prins. Dat had meneer Schokker ons van de week al geadviseerd.

Maar we lagen nog niet vast of er kwam een Volendammer aan die ons vertelde dat we veel mooier op een paar palen konden gaan liggen. Vijf meter verderop. Okee, dan doen we dat. Ha, en nog geen twee uren later ging een zeiljacht, dat van Zeilmakerij Schokker een nieuwe sprayhood had "gekregen", van de Schokker steiger weg. Dus toen zijn we daar maar naar toe gevaren. Weer dertig meter varen, haha.

En daar hebben we Buurtje gebruikt. Op de drijvende steiger zijn beugels waar je je boot aan kunt leggen, dus Buurtje kwam mooi van pas. Nu liggen we natuurlijk aan onze landvasten, niet te zuinig, want er komt harde wind van de week.

Hidzer is even naar de Action gelopen voor twee extra spanbanden. Deze worden niet ingekort, maar gebruikt om de fietsen tegen elkaar te zetten op het voordek. Vroeger zetten we ze elk aan een kant in het gangboord, daar waar de wanten zaten. Maar ja, die wanten liggen nu opgerold, dus we hebben een leeg gangboord. Heerlijk!

De fietsen hadden we voorop tegen de reling, maar nu willen we ze tegen de ankerlier hebben, en bij ankerplannen tegen de roef. 

En bij de AH heeft Hidzer lekkere ham gekocht, want we hebben veel brood mee (nog uit de vriezer thuis) en maakten vanavond tosti's. Ik ben even naar bed gegaan. Mijn lichte verkoudheid is op mijn stem geslagen, ik kan alleen maar fluisteren of vreemd kreunend praten. Klinkt gek en is niet gezellig, maar ja.

De Bruine Vloot verdween aan het eind van de middag op twee schepen na, en Volendam (en omgeving) vermaakten zich in een grote tent even verderop waar onder andere Jan Smit, de 3 J's, en Nick&Simon optraden.

Wij keken op de laptop naar Boer zoekt Vrouw (hadden bij 3 boeren een andere keuze voor 't wegsturen verwacht) en maken het niet laat.

Naar Volendam? Nee, Enkhuizen.

 De wekker (telefoon) stond op half zeven. Niks uitslapen, nee, vertrekken! Niet omdat we ons geen rust gunnen, maar er zou meer wind komen dan eerst voorspeld, en daarom wilden we vroeg vertrekken. 

Om even voor zeven verlieten we de haven van Starum. Er stonden direct al meer golven dan we hadden verwacht met deze noordoostelijke wind. Van die knobbelige golven. Geen mooie deinende, zoals op de Noordzee voor kan komen, maar vanochtend was het af en toe flink schommelen. 

Tja, en we kunnen geen zeiltje bij zetten, jammer. We waren nieuwsgierig hoe het met de mast zou gaan, liggend op de bokken. Nou, hartstikke goed! 

Binnen rammelde er nog wel wat ik verschillende kastjes en de besteklade had weer een klemmetje nodig. Een stuk papier dat we een paar keer dubbelgevouwen hebben doet al jaren zijn dienst. Niet dat de lade er anders uit danst, maar hij schokt dan een centimeter heen en weer en dat maakt een vervelend geluid.

Wij moesten ons soms flink schrap zetten met die golven, maar het enige dat viel was een mandje met teentjes knoflook. Dat viel dus erg mee. 

Toch hebben we even gezocht naar een raar rammeltje. Wat bleek? Hidde had zondag een vrachtwagentje gekregen van Oerbeppe. Het dingetje lag nog bij ons thuis, en we hadden het aan boord gezet. Het bleek een leuk speeltje voor Welmoed gisteren. Maar we hadden 'm niet opgeruimd, en hij ging uit zichzelf vanochtend heen en weer rijden.....

De Centrale Meldpost meldde dat het windkracht vijf zou worden, en midden op het Markermeer windkracht zes. Okee.... We besloten om te kiezen voor Plan B voor vandaag. Dat betekende dat we in Enkhuizen zouden blijven. Na even overleggen hadden we een leuk idee. We gingen even aanleggen in de Compagniehaven. Aan de meldsteiger.

Ik vroeg in het Havenkantoor of we er voor een uur of twee mochten liggen, om een kleine reparatie uit te voeren. Dat mocht. We namen eerst een bakje koffie, met een stuk chocoladetaart (nog uit de vriezer thuis), en liepen daarna naar Joosten, de watersportwinkel. Het is bijna een snoepwinkel, zulke leuke dingen hebben ze daar.

We kochten een tube pseudo-Loctite  (even goed maar goedkoper volgens de Joosten-meneer) en gingen aan de slag. De boeg van de boot trokken we boven de wal, zodat we de verbinding tussen (anker)wartel en ankerketting goed konden insmeren. Het werkt als lijm, dus als een extra bevestiging.

Daarna hebben we de plekken die de Man van RVS kaal had gemaakt in de grondverf gezet (dat mocht van de havenmeester die een praatje met Hidzer kwam maken), en daarna zijn we nog een keer naar Joosten gegaan om kikkers voor de uitrollijnen van de rolfokken te kopen. Die waren aan vervanging toe. 

Na de lunch vertrokken we naar het Markermeer. We vonden een mooi ankerplekje vlak na de sluis, nog voor de geul naar Broekerhaven. Okee, het ligt wat winderig, maar we kunnen nu de nieuwe "anker-ophang" onder de spriet lekker testen. Tot nu toe gaat het prima.

De zon bleef schijnen, af en toe kwam er een zeiljacht of binnenvaartschip langs, we hebben wat opgeruimd, gelezen en geklust. Een dik spanbandje werd geruild met een dunne, de nieuwe kikkers zijn geplaatst, en het lampje dat we van Oeli en Petra kregen heeft een plekje voor op de boot gekregen. 

We kregen een foto van onze haven thuis, die weer gezellig bezet is. Ziet er mooi uit!

En van Buuf Wilma kregen we een foto van ons vertrek gisteren. Ook al zo leuk!

We nemen zo een drankje (er zijn nog twee flessen wijn open van de Tot-Ziens-Borrel) en maken het weer niet laat waarschijnlijk. Het waait nu nog windkracht vier volgens de Centrale Meldpost, vannacht twee tot drie, en morgen ook. Dan gaan we verder, naar Volendam. 

Op reis!

April. Eén april. Dat hadden we als vertrekdatum bedacht. Een tijd geleden al. Nou, de datum was een paar keer aangepast, door verjaardagen en de werf-werkzaamheden. Maar toen het verhuren van ons huis steeds meer vorm kreeg werd 1 april De Datum.

Vandaag dus. Spannend en tegelijk helemaal niet. Alsof het een gewone vakantie is. Bijzonder, dat is het wel. Door de leuke tot-ziens-etentjes, een tot-ziens-avondje, de laatste keer bridgen, de zeer waardevolle tot-ziens-familiedag, de tot-ziens-koffie van Sportief Wandelen, en vooral de enorm gezellige tot-ziens-borrel gisteravond.

En vandaag vertrekken we in sneeuw. Ongelofelijk toch? Is dit een voorbode ergens van? Nou, we gaan het beleven. Vanmorgen maakte ik deze foto. Het lijkt een zwart-wit foto, maar je ziet duidelijk een knal-oranje spanband van de verstaging naar beneden, als bewijs dat het echt een kleurenfoto is.

We hadden nog een boel te doen vanochtend. Beddegoed wassen, koelkasten en vriezer leegmaken, Hidzer heeft met de auto van Wim en Wilma de sta-tafels teruggebracht en De Man van RVS betaald en ik moest mijn kleding nog in shoppers proppen (beetje laat.....).

Ons logeetje Welmoed (die gisteren overal doorheen sliep) werd pas tegen half negen wakker en had een bijzondere ochtend: ontbijt in de kinderstoel met BabyTV aan. Een vreselijk foute foto, haha!

Leo kwam met tassen en spullen en installeerde als eerste zijn muziek. Dat klonk stukken beter dan de liedjes van BabyTV. Hidzer bracht de waterstang op spanning. De afwasmachine had vannacht gedraaid en vanochtend weer. Het campingbedje werd aan boord gebracht. Kinderspeelgoed opgeruimd. En bank en salontafel werden weer naar de kamer gebracht.

Ondertussen dronken we ook nog koffie, samen met De Man van Verhuur. Het was ondanks de drukte enorm gezellig. Welmoed gedroeg zich voorbeeldig, bleef als een standbeeldje midden in de kamer staan toen Leo stofzuigde.

We kregen een paar Goede-Reis-appjes, en wonder boven wonder waren we om kwart voor twaalf klaar voor Vertrek. Dat hadden we bedacht en verteld, en 't was mooi dat het nog uitkwam ook. 

We startten de motor, en na innig afscheid van Leo, alsof we hem al jaren kennen, maakten we los. Hidzer had gisteren afgesproken met Wilma dat hij zou toeteren wanneer we vertrokken, en als bij toverslag verschenen alle buren buiten. 

Dat was heel bijzonder, zelfs emotioneel! Er werd gezwaaid, gefloten, getoeterd, met de Nederlandse en de Friese vlag gezwaaid, heel speciaal. Lieve mensen, wat leuk was dat!

Het was even lastig lopen in het gangboord, want ten eerste lag er nog veel sneeuw, en ten tweede hadden we nog vijf vuilniszakken mee, die niet meer in de kliko pasten. 

We namen een broodje, en Welmoed ging lekker slapen. Ja, dat wil wel op het geluid van de dieselmotor.

Hidzer stuurde, ik probeerde wat orde te scheppen in de chaos. Dat is nog maar ten dele gelukt. Wel hebben we de kadootjes die we kregen uitgepakt. Te veel om op te noemen, maar oh zo leuk! De sluishaak, die we Buurtje hebben genoemd, ligt hier nog niet eens bij.

Welmoed werd wat vroeg wakker, kletste ons de oren van 't hoofd, en weet nu wat een rode ton is. Ze zag ze al van verre, en met wat voorkennis kun je verstaan dat ze de ton benoemd. Zo gezellig!

We hadden de sluis van Starum zoals verwacht voor ons alleen en voeren naar de haven. De zogenaamde oude haven, waar wij buiten het seizoen graag komen. Nog voor half vijf lagen we goed en wel afgemeerd. We hebben de vuilniszakken in de grote container gedaan (het is onze eigen gemeente, dus dat moet kunnen toch?), en kregen al gauw bezoek. Welmoeds mama kwam om met haar dochter te knuffelen, even bij te kletsen, een lieve kaart van Ruud en Heidi te brengen en natuurlijk om na een glas thee weer met Welmoed samen naar huis te gaan.

En toen was het stil aan boord. Jammer hoor, dat geklets is zó gezellig!

We hebben het niet laat gemaakt. De soep en stokbrood (uit de vriezer) smaakten heerlijk, we hebben het uitgebreid gehad over De Borrel gisteravond en het afscheid van iedereen vanochtend, en lagen al om half negen in bed. Heerlijk!