Een tussendoorreisje

Het leek wel een marathon, onze twaalfdaagse reis, maar oh, wat ging het snel voorbij! Donderdag 8 december hebben we de boot aan het eind van de middag aan een boei gelegd, vlakbij onze steiger. Want we zouden de boot een tijdje onbewoond laten, en dan ligt ie daar qua golven veiliger dan aan de steiger. 

Waarom we reisden? En waar naar toe? Naar Nederland, omdat ons vierde kleinkind verwacht werd. Eigenlijk al op 7 december, en ik wilde op 6 december vliegen, maar dat werd afgeraden. Dus dan maar op 10 december. Misschien zou hij/zij er dan al zijn. Spannend!

Vrijdagochtend stapten we in de huurauto en reden naar Spata, een dorpje tussen Athene en het vliegveld. We kwamen door Lefkas-city, waar het straatbeeld ook bepaald werd door slecht asfalt, airco's, bovengrondse elektriciteitsdraden en (nog) niet afgebouwde huizen.

Bij de haven stopten we even, om de geleende stekker weer aan Jelle terug te geven. Hij zocht een gratis plekje naast de dure haven, meer in de luwte dan waar hij normaal gratis ligt. Er zou flinke zuidelijke wind komen, en dan ligt hij op lagerwal, dus hij wilde tijdelijk even verhuizen.

Even verderop, bij de brug tussen Lefkada en de vastewal zijn we gestopt omdat we nieuwsgierig waren naar dit stukje water waar wij volgend jaar langs komen. Het is een rammelbrug, waar je maximaal10 kilometer per uur mag rijden. En wonder boven wonder: de Grieken doen dat ook. Uit eigenbelang, want de brug rammelt niet alleen maar is ook nogal oneffen, dus een gevaar voor je uitlaat en alles wat los zit.

Richting Preveza kwamen we door een aantal dorpjes, waar het heel gewoon is dat alle auto's wachten op Beppe, die met wat boodschappen in een tasje oversteekt. 

En waar een rotonde gecreëerd is rond een kerk. Een rondje rond de kerk is hier letterlijk heel gemakkelijk te rijden. 

Na een kilometer of zestig kwamen we op een vierbaansweg. Een tolweg. Deze weg is nog niet helemaal af, want  het laatste stuk tot Preveza (vanaf Athene gezien) is nog tweebaans. En wat bleek? De EU heef (ook) hier veel geld in gestoken, ruim 57 miljoen euro, maar wanneer het project niet binnen de afgesproken tijd af is, moet er een gedeelte (ik geloof 10 procent) terug betaald worden. 

Dat verklaarde dat er verbazingwekkend veel machines en mannen bezig waren met graven en bikken en rijden en asfalteren.

De tolpoortjes gaven geen problemen, we konden kiezen tussen betalen bij een persoon (het blauwe poortje) of bij een machine (het groene poortje). In totaal waren we € 34,85 kwijt, inclusief de tol voor de brug tussen Rio en Patras.

Dat is die brug waar we op 16 oktober onderdoor voeren, die brug met pijlers op een grindbed. We duimden dat er even geen aardbeving zou zijn, en genoten desondanks toch van de architectonisch mooie brug, waar we in een poep en een scheet overheen reden.

Langs de zee van Korinthe namen we een lunchpauze, genoten even verderop van mooie bergen, en zochten de afslag naar het Kanaal van Korinthe. Die was er wel, maar stond niet als zodanig aangegeven. Dus we reden zomaar over het Kanaal zonder dat dat onze bedoeling was.

En een volgende afslag, om weer even terug te rijden, nou, die kwam pas na een kilometer of 15. Dus we hebben die maar even gelaten voor wat -ie was, en reden door naar Spata.

Daar hadden we een B&B gereserveerd. Een mooie kamer op een rustig plekje, maar toch weer midden in Spata. We hebben 's avonds de WK-wedstrijd Nederland-Argentinië gezien, en ondanks dat Nederland verloor hebben we ons prima vermaakt. 

Want de wedstrijd werd natuurlijk in het Grieks becommentarieerd. De beste man sprak de namen van de spelers goed uit, we hoorden hem zelfs praten over Cruijff, Dennis Bergkamp en Heerenveen. Dat zal wel vanwege keeper Andries Noppert zijn geweest.

En verder verstonden we er niets van. Ja, op zijn mama-appelsap wel natuurlijk. De meneer had het over 'stiekem zwemmen', 'kapperkapperkapper', 'paarse deur' en 'appel op het pleintje'.

Danos, de vriendelijke eigenaar, bracht ons ontbijt (met tosti, gebakken ei, verschillende koekjes, yoghurt, bananen en een verpakt croissantje met een houdbaarheidsdatum van maart 2023), en we mochten zelf mandarijnen plukken van de boom.

We werden door Danos naar het vliegveld gebracht, waar we anderhalf uur vertraging hadden. Ach, er was genoeg te zien, we deden zelfs een dutje, er bleek nog geen baby te zijn geboren, maar we kregen wel een lift aangeboden vanaf Lelystad naar Elahuizen. 

We zaten allebei aan het gangpad, maar Hidzer kreeg een buurman naast hem die eigenlijk twee stoelen nodig had. Hij paste maar nauwelijks tussen de leuningen. Gelukkig waren er voor mij twee stoelen vrij, daar is Hidzer gaan zitten, had dus meer ruimte en daardoor een goede vlucht. 

De vertraging bleek te zijn ontstaan op Schiphol, omdat de vliegtuigen in de rij hadden gestaan om ijsvrij gemaakt te worden. Vleugelkleppen en andere mechanische dingen kunnen vastvriezen, en dat wil je natuurlijk niet. 

De toiletten op Schiphol waren wel een foto waard vond ik. Een strand-tafereel, compleet met een (dicht) hartje in de deur.

Op zijn Grieks reisden we met de NS. Het internet gaf iets anders aan dan de reisapp van de aardige NS-steward, we moesten zijn op perron 1 of 2 (klinkt echt Grieks!), de borden in Utrecht gaven ook iets anders aan dan de conducteur vertelde, maar we namen gelukkig wel de goede treinen en treinstellen. 

Tja, als je richting Venlo moet reizen om in Friesland te komen raak je als je niet vaak met de trein reist best in de war. We wilden met de trein naar Grou, maar stapten per ongeluk al uit in Akkrum. Gelukkig haalden Klaas en Sjieuwkeline ons daar van het station. 

Het is toch wat: we reisden zonder te verdwalen via de Donau naar Lefkada, maar onderweg van Schiphol naar Grou hadden we hulp nodig van stewards en conducteurs. Allemaal erg aardige mannen hoor!

In Burgum hadden we een enorm gezellige avond bij Klaas en Sjieuwkeline, sliepen er heerlijk en genoten van een Hollands ontbijt.

Zondag gingen we naar Heit en Mem. We hadden hen niet verteld dat we naar Nederland zouden komen. Trouwens, ook niet aan Maaike en Stef. Het was een geheim plan, waar velen van af wisten, en al die mensen hebben het plan ook nog geheim gehouden ook! Knap hoor!

Heit en Mem waren enorm verrast, en ondanks dat we om de dag met elkaar belden, vroegen ze ons de hemd van het lijf. Vanaf Burgum gingen we naar Hilversum, waar we ook al weer een geweldige dag hadden. Marit en Hidde reageerden alsof ze ons vorige week nog hadden gezien, ongelofelijk!

Na een gezellige avond mochten we slapen in Marits nieuwe kamer, en de volgende ochtend brachten we haar naar school. Jonge jonge, wat wordt dit famke al groot!

De ochtend vloog voorbij, met spelletjes met Hidde (die het erg interessant vond dat hij vijf vingertjes heeft), en na de lunch vertrokken we. 

Richting Friesland. Langs honderden Nederlandse vlaggen die ondersteboven hingen. Het leek best vrolijk, maar al in de zestiende eeuw was dit een teken binnen de scheepvaart dat een schip in nood was. Of dat er een man over boord gevallen was. Nu is het een boerendingetje geworden. 

Via de Amigo (de watertank zat nog vol en er moest anti-vries in de motor en leidingen) reden we naar Elahuizen. We wisten dat Maaike er nog niet zou zijn, want ze was naar de verjaardag van haar vriendin, maar we verrasten Stef al wel.

En Maaike was zó blij dat we er waren! Ze had er alle begrip voor dat wij aan boord zouden blijven, maar vond het geweldig dat we gekomen waren. En dat iedereen het geheim had gehouden was helemaal bijzonder natuurlijk. En nu maar hopen dat de baby gauw zou komen!

We hebben stamppot zuurkool uit de oven gegeten met zijn allen bij Heidi en Ruud, dat was een heerlijk Hollands feestje. We sliepen trouwens ook bij Heidi en Ruud, die met een smoes vanwege een logeerpartij van andere familieleden Stef lieten helpen met het versjouwen van een bed. Want het ene deel van het logeerbed had nu in het voorhuis de taak van kraambed gekregen.

Trouwens, de baby wilde maar niet komen. Maaike wilde graag wandelen in de mooie witte wereld, en Welmoed maakte kennis met ijs op een bevroren plas.

's Middags reden we naar Mama. In Oost-Groningen was de wereld nog mooier wit dan in Friesland: er zat enorm veel rijp op de takken, het leek wel sneeuw. Prachtig!

Mama was blij me te zien, maar gaf een minuut of tien aan dat ze niet weer terug ging naar Blanckenborg. Gelukkig konden we haar wat afleiden met de mooie witte bomen "het lijkt wel een kerstkaart". Volgens ons heeft ze niet gemerkt dat we haar al bijna negen maanden niet bezocht hebben. Wij hebben het ook maar niet verteld.

Via een toeristische route gingen we naar Bakker Prins, waar we thee/koffie met een gebakje namen. Heerlijk! De terugreis (ook weer via een kerstkaartjes-route) verliep boven verwachting, en het afscheid ging ook goed. Fijn!

In Elahuizen mochten we weer aanschuiven bij Heidi en Ruud. Heerlijk en luxe hoor! Met Maaike en Stef kletsten we tot we moe werden, dat was pas tegen elf uur. 

Uitslapen was er niet bij: om half zes maakte Stef ons wakker. Samen met Heide en Ruud mochten we naar binnen, en daar lag een stralende Maaike bij te komen van een supersnelle bevalling. Met Maaike en Ids ging het prima, en we vonden het bijzonder mooi om dit kleinkindje zo snel te mogen bewonderen.

Van slapen kwam er niets meer. We zijn in het achterhuis koffie gaan drinken en kletsten en kletsten tot de kraamverzorgster er was en we naar voren konden. En toen hadden we nog drie heerlijke dagen in Elahuizen, waar we veel foto's maakten van Ids, kletsten met visite en de beide leuke kraamverzorgsters, en ons nog nuttig konden maken ook. Met wat opruimen, het managen van afwasmachine, wasmachine en droger, het vermaken van Welmoed (of vermaakte zij ons nou?), het luiden van de kerkklok in Elahuizen en het trekken van verwarmingsleidingen op de bovenverdieping. 

Vrijdag hebben we Oerbeppe gehaald voor een kennismaking met Ids. Het is haar achtste achterkleinkind! Heel bijzonder, vinden we allemaal.

Het was best lastig om te vertrekken, want we voelden ons enorm welkom, maar ja, aan alles komt een eind. Voor al onze logeeradresjes (en voor Oerpake en Oerbeppe)  hadden we een grote kerststol van Bakkerij de Haan uit Sneek gekocht. 

Na weer een gezellige avond bij Klaas en Sjieuwkeline werden we op de trein gezet in Grou. In Lelystad werden we van 't station gehaald en bij Roel en Marlies hadden we het ook weer enorm gezellig. We liepen aan het eind van de middag naar het centrum om de Lichtjesparade bij te wonen. Een soort bloemencorso, zonder bloemen maar met veel lichtjes en (heel goed!) dansende kinderen.

Zondag treinden we naar Hilversum, waar we weer intens genoten. Marit kroop tegen half twee 's nachts bij ons in bed, en we sliepen lekker met zijn drieën tot de wekker ging. Er had een moeder afgezegd als hulpje van de juf, bij 't maken van kerststukjes, en daarom mocht ik met Marit mee. 

Dat was erg leuk, en ik maakte ook nog even een foto van de kerstboom die ze gemaakt had. 

Anneke had bolletjes gehaald voor onze "onderweg-lunch", en die aten we in de trein op. Dat was wel weer een dingetje, het spoor. Juist de trein die wij wilden nemen reed niet, maar met behulp van aardige meneer van de info-zuil, die trouwens eerst vermeldde dat alle medewerkers in gesprek waren, lukte het ons om de juiste trein op het juiste perron te nemen. 

Verder ging alles van een leien dakje: de vlucht was prima, Danos kwam ons van het vliegveld van Athene halen en in de B&B stond de airco warme lucht te loeien. Het was 21 graden binnen, dat voelde als veel te warm! Maar ja, in Griekenland was het voor Griekse begrippen wat koud, en Danos wist dat het in Nederland gevroren had, dus hij wilde het erg behaaglijk maken voor ons.

We kregen leuke foto's van de kindjes in Elahuizen, dat was weer genieten!

Vanochtend ontbeten we binnen, want het waaide nogal op ons plaatsje. Daarna zochten we de Ikea op, waar we nogal wat beddengoed kochten. Voor onszelf, maar ook voor onze logeetjes. We hadden een lijstje gemaakt, en daar hebben we ons braaf aan gehouden. Ha, als er staat "leuks voor de kindjes", kun je dat heel breed zien natuurlijk!

De reis naar Nydri ging ook weer prima, we genoten van de blauwe luchten, het weinige verkeer, de bergen en de dorpjes, en waren tegen vier uur bij de boot. 

Na een geweldige reis naar Nederland, onze Tour d'Hollande, voelt het hier aan boord weer als thuiskomen, heerlijk! 

van alles wat

We kregen maandagavond nog een bliksembezoekje van Ina en Vael (van de Elley Grey), die met de rubberboot van Meganisi even hier naartoe gevaren waren. Ze wilden niet bij ons aan boord komen, want het was al na zessen, en dus hartstikke donker.

Want hoewel het bijna volle maan is, zijn de nachten hier steeds donker. Waarschijnlijk zijn er te veel wolken in de lucht.

We zijn al wat aan het organiseren voor onze visite: Anneke, Jan, Marit en Hidde komen eind januari hier op vakantie. Hoe hun dagen er precies uit gaan zien, dat weten we nog niet. Er is nog tijd genoeg om dat te bespreken. Maar we hebben al zwemvestjes voor de kindjes geregeld, en ook bekeken hoe we met zijn zessen hier aan boord kunnen slapen. We moeten nog een dekbed, dekbedhoes en zo kopen, maar dat lukt hier wel.

Voor Hidde hebben we een constructie bedacht waardoor hij niet uit zijn bed kan vallen, en Marit’s hoekje blijft gezellig Marit’s hoekje.

De afgelopen dagen hebben we veel regen gehad. Gisterochtend wel vier uren lang de bekende Griekse stoelpoten, maar daarna was het gelukkig weer droog. Zonnig en warm zelfs. In het dorp waren straten waar je beter met je rubberboot dan met je auto kon komen. Op de foto’s is het al aardig opgedroogd, maar op mijn loopje naar de bakker (zonder telefoon) heb ik een omweggetje moeten maken.

De mevrouw van de wasserette bleef stoïcijns haar was buiten drogen. Waarschijnlijk werd het nog even in de droger gedaan, want we hadden een hoge luchtvochtigheidsgraad hier, maar het was wel een grappig gezicht. 

Op de steiger stonden we gezellig te kletsen. Vorig jaar hebben ze met een man of tien Kerst gevierd, op Eerste Kerstdag, in de zon, en dat gaat dit jaar weer gebeuren. Of wij ook mee wilden doen. Tuurlijk! Rob gaat wel een wie-doet-wat-verdeling maken, maar de Britse Fruitcake (met Brandy) staat al vast: dat doet Jim.

lekkere dagen

Wat hebben we gedaan de afgelopen dagen? Nou, de meeste dagen in het zonnetje koffie gedronken, met zelfgemaakte yoghurttaart of baklava van de patisserie.

 

En een soort kledingruil gedaan: de echte zomerkleding ligt nu in de bank in de stuurhut, en de meer winterse kleding ligt in de kast. En ja, we hebben te veel mee. Dat wat we het meest gedragen hebben is soms heftig verkleurd, maar dat vinden we aan boord niet zo erg. Een paar items hebben we weggedaan omdat de vlekken er niet uit wilden en het wel erg armoedig leek. Dat hoeft nou ook weer niet. Ons motto blijft steeds “fris is schoon”, maar dat zien (ruiken) andere mensen niet.

Hidzer is op het voordek naar de kapper geweest, die kan er ook weer een paar weken tegenaan, we hebben onze eerste rekening van het ponton betaald (€56) en tussen de buien door droogden de wasjes best goed.

Ha, de bakker was afgelopen weekend weg. Aan het jagen, vertelde de verkoopster die elke dag graag een praatje maakt. Een zomerhulp had voor de zaterdag brood gebakken, maar ze waren een stuk platter dan we gewend waren. En vanochtend was duidelijk dat de bakker er weer was, want we hadden weer handgevormd brood dat een stuk hoger gerezen was.

We weten de weg al goed te vinden in Nydri, en mensen kennen ons ook al. Het voelt goed hier. Eerst moest vooral ik wennen aan de leegstaande horecapanden en appartementen, maar er is nog genoeg te zien.

De vaak kleurrijke huizen zijn zo gebouwd dat er er nauwelijks ruimte overblijft voor een tuintje. Misschien lukt dat ook niet door de rotsbodem, maar er is altijd wel een plekje voor een pot met planten, en vaak ook voor een boompje vol citroenen, sinaasappels, mandarijnen, grapefruits en zo.

En op de hoofdweg van het dorp doen ze niet zo moeilijk wanneer er een grote steen ontbreekt. Zet er maar een kratje bij, dat is voldoende!

Deze straat is een eenrichtingsstraat, maar ach, het is Griekenland, dus ook daar wordt niet moeilijk over gedaan. Het is nu hartstikke rustig, dus dat komt wel goed. 's Zomers is het druk, dan is de straat 's middags en 's avonds afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. 

Een normale straat in een normale woonwijk laat zien dat het asfalt er al een tijdje licht, dat de elektriciteit bovengronds wordt getransporteerd, dat iedereen een muurtje met of zonder een hek rond zijn plaatsje heeft, dat elk huis minimaal één balkon heeft en dat je voorbereidingen treft voor als je ooit een extra verdieping op je huis wilt. 

En dan zomaar prachtige struiken, die soms nog bloeien ook, met op de achtergrond een knalgeel huis.

Op de steiger ligt nu een zeilboot minder. Jim, die hier in Nydri ook een appartement heeft, bracht zijn boot naar een werf waar hij nu op de wal staat.  Maar Rob en Robert kwamen met een soort vissersboot, die van Robert is, dus die ligt nu tegenover ons. Er moeten nieuwe accu's in, en dat is handiger aan deze steiger.

Ha, zaterdag luisterden we voor het eerst naar Omrop Fryslân. Op een gegeven moment hoorden we een liedje van de Hûnekop, die ze niet alleen in de Fryske Top 100 willen hebben, maar in de Top 2000. Twarres (Wêr bisto) stond vorig jaar op 1873 en De Kast (In nije dei) op 976, en de Hûnekop wil dat ook. Wij zijn geen echte fans van deze band, maar het is een grappig liedje. Niet zozeer een muzikaal mooi versje, maar wij moesten er wel om lachen. En: we hebben al gestemd!

Wy kam fram Fryslân

This is a song for all the peoples around the world
To tell you where we come from
It's a place you maybe never heard of
This is De Hunekop, featuring Oele Plop
And we are going to tell you all about it

Between Denmark and the Netherlands
Is a country so magnificent
With thousands of years of history
But to the world we are a mystery
So we are going to tell the world
All the peoples and the boys and girls
Fryslan boppe means Fryslan above!
The beautiful place that we all love!

You know the Dutch? They don't like us that much
And it's because they are jealous on us!
But we don't care at all, we are just going to build a wall!
So take a sack of big fat Hairy balls!
And in Fryslan we drink a lot of beer!
And we're making bearburg over here!
And Hunekop, monstershot, man we like to drink that a lot
And so we sing, and so we sing

Between Denmark and the Netherlands
Is a country so magnificent
With thousands of years of history
But to the world we are a mystery
So we are going to tell the world
All the peoples and the boys and girls
Fryslan boppe means Fryslan above!
The beautiful place that we all love!

You all know Zorro? Of course!
Do you know that he drives a Frisian horse?
And let's make a bow to the Frisian cow
She gives the most milk anyhow
And ..., we like to wear
To us this is not a souvenir!
We love to walk on the wooden shoes
But also as a weapon we can use!
And so we sing, and so we sing

Between Denmark and the Netherlands
Is a country so magnificent
With thousands of years of history
But to the world we are a mystery
So we are going to tell the world
All the peoples and the boys and girls
Fryslan boppe means Fryslan above!
The beautiful place that we all love!

So now you all know where we come from
No witten jimme wêr wy wei komme
And if you are ever in the neighbourhood
Ast noch ris een keer in de buert bist
Maybe you can come 'out of house' here
Dan kins hjir wol ris útfanhúz komme
You don't have to be afraid of us
Hoecht net benaud te wêzen
As long as you are nice to us
Sa lang jimme in bytsje normaal doche
We are going to be nice to you
Slaan wy jimme ek net foar de harsens
So now I ask you, where do we come from?
Fryslan, of net dan!
And I think now it's time to sing it all together now!

We come from, we come from, we come from Fryslan!
We come from, we come from, we come from Fryslan!
We come from, we come from, we come from Fryslan!
We come from, we come from, we come from Fryslan!
We come from, we come from, we come from Fryslan!
We come from, we come from, we come from Fryslan!
Fryslan boppe!

Marit belde vrijdagmiddag, helemaal dolenthousiast over haar Pietendiploma. Ze struikelde bijna over haar woorden toen ze beschreef wat ze allemaal moest doen voor dat diploma: klimmen, springen, pakjes gooien in een schoorsteen, trekken aan de touwen van de pakjesboot, en nog veel meer.

Vanmiddag belden we om te horen hoe het op school was geweest. Nou, een groot feest. De echte Sinterklaas was gekomen, ze had gezongen en snoepjes en pepernoten gekregen.  Oh ja, ook nog een kado: soort vier op een rij spel. Maar de kado’s (grote kado’s die ze ook op de Vliegende Hollander had gekregen gisteren) vindt ze niet zo belangrijk, dingen als kerstsokken en een boekje zijn minstens zo leuk. Houden zo!

Wij hebben Sinterklaas met een gebakje van de patisserie gevierd. Zonder gedicht, maar wel erg lekker!

regenachtige dagen

Het regende en miezerde een groot deel van de dag, zowel gisteren als vandaag. Ik ben nog wel even naar de bakker geweest voor brood en Melomakarona. Dat is een koekje speciaal voor de Kerstperiode. Het heeft de vorm van een dúmke maar is iets groter, smaakt naar speculaas en is doordrenkt met siroop.

Hidzer is naar drie watersportzaken geweest. Bij de één kocht hij jubileumklemmen en lijm, bij de tweede kocht hij een ankerlampje en hydroliekolie, en bij George, hier vlakbij, schroefasvet. George was nieuwsgierig en vertelde ook nog een heleboel. Onder andere dat het nu wel regenachtig is, maar dat januari bijna altijd een “sunny month” is.

Oh, en als Hidzer Conny nog sprak, mocht hij zeggen dat de bestelling deze week binnenkomt. Hidzer vroeg of hij Woodskin had besteld. Dat beaamde George. Want zondag, tijdens de barbecue, vertelde Hidzer over Woodskin, en een meneer die slechts een paar minuten langs kwam, kende het ook en was ook enthousiast. Dus Conny kan er mee aan de slag. H’m, wanneer het droog is.....

Tegen 13:00 uur kregen we gisteren een NL alert voor deze omgeving. Over onweer en heftige regen. Windy liet er niets van zien, maar Poseidon voorspelde harde wind ‘s middags uit OostZuidOost. We kregen inderdaad wat flinke buien af en toe, maar het viel ons erg mee. Waarschijnlijk zitten we in een gunstig microklimaatje.

Vandaag was het dus ook een grijze dag. De berg naast ons was grotendeels onzichtbaar door laaghangende wolken, we hebben vooral vanochtend regen gehad, maar vanmiddag zagen we ook de zon even. En ondertussen is het steeds een graad of 19. Het is een regenperiode zeggen ze hier, halverwege december wordt het droog en in januari schijnt de zon bijna elke dag. Nou, daar gaan we voor!

We hebben goed internet hier, dat is fijn! Onze telefoonabonnementen zijn meer dan voldoende, maar het is wel luxe dat we behalve dagelijks het NOSjournaal ook de WK-wedstrijden kunnen bekijken. En later deze maand het darten, daar verheug ik me al op!