Naar ons ankerplekje bij Lelystad

De weermannen raadden ons aan om pas vanmiddag te vertrekken. Af en toe zou er gedurende de hele dag een buitje zijn, dus dat maakte geen verschil tussen vroeg of laat vertrekken. Maar de wind zou vanmiddag van zuidwest naar noordwest draaien, dus dat was wel lekker.

We hebben ons geduld kunnen bewaren tot na de lunch. Knap van ons, vinden we zelf. De sluis bij Lemmer ging redelijk vlot, en daarna kwam er een beloofde bui. Die hebben we uitgezeten in de stuurhut, terwijl we op de motor voeren. Luxe hoor!

Daarna konden we lekker zeilen. Eerst met een reef in ’t zeil want de wind was pittig en stond nog niet echt in het noordwesten. Het was een grijze wereld. 

Wel droog gelukkig, maar het duurde tot voorbij Urk voordat de zon doorbrak. En even later werd de wind ook minder. Met vol tuig schoot het niet zo op, maar volgens onze berekeningen kwamen we wel bij daglicht op ons ankerplekje.

In de Houtribsluizen konden we direct de sluis binnenvaren, en de brug ging ook al voor ons open. Dat kwam meer doordat een rivercruiser, de AmaSerena, bij het verlaten van de sluis ook een brugopening nodig had. Daardoor ging het voor ons lekker vlot, want er was nauwelijks verval.

Ik riep de AmaSerena, die heel langzaam uit haar sluiskamer voer, nog even op om te vragen of ze in Lelystad bleef, want dat zou betekenen dat wij even moesten wachten. Maar nee, ze ging naar Amsterdam. Na het uitwisselen van een fijne reis (ik) en een fijn weekend (de stuurvrouw) bleven we een poosje naast elkaar varen tot zij het Markermeer opging en wij naar ons ankerplekje.

Sinds half acht liggen we hier. Prima plekje, in de zon! Na een Anleger en lekkere nasi uit de vriezer (thuis) zitten we rozig door de wind voldaan naar buiten te kijken. Het wordt niet zo laat, schat ik zo in.